Υπάρχουν φιλίες που τις χτίζεις με την ψυχή σου. Όχι επιφανειακά, όχι από συνήθεια ή ανάγκη, αλλά από καθαρή πρόθεση. Φιλίες στις οποίες άνοιξες την καρδιά σου χωρίς άμυνες, μίλησες για τους φόβους σου, μοιράστηκες τις πληγές σου, στάθηκες δίπλα τους στις πιο δύσκολες στιγμές τους. Έδωσες χρόνο, κατανόηση, συγχώρεση. Έβαλες τον άλλον μπροστά από εσένα, πιστεύοντας πως η αγάπη επιστρέφει πάντα. Και όμως, κάποιες από αυτές τις φιλίες αποδείχθηκαν σκαρτες.
Η απογοήτευση από μια τέτοια φιλία δεν έρχεται ξαφνικά. Δεν είναι μια στιγμή, είναι μια αργή συνειδητοποίηση. Είναι όταν αρχίζεις να νιώθεις μόνος ενώ δεν είσαι. Όταν καταλαβαίνεις ότι εσύ δίνεις, αλλά δε λαμβάνεις. Όταν οι λέξεις λιγοστεύουν, τα βλέμματα αποφεύγονται και η παρουσία σου δεν είναι πια αυτονόητη. Πονάει γιατί δεν περίμενες να πληγωθείς από εκεί. Πονάει γιατί δεν ήσουν επιφυλακτικός.
Οι φιλίες που χαλάνε αφήνουν πίσω τους ερωτήματα που βασανίζουν: «Έκανα κάτι λάθος;», «Ζήτησα πολλά;», «Μήπως δεν άξιζα τελικά;». Κι εκεί είναι που ξεκινά η εσωτερική σύγκρουση. Γιατί όταν κάποιος που αγαπήσαμε απομακρύνεται ή μας προδίδει, ο πρώτος άνθρωπος που κατηγορούμε είναι ο εαυτός μας. Και αυτό είναι ίσως το πιο άδικο κομμάτι της ιστορίας.
Η ζήλια συχνά παίζει ρόλο μεγαλύτερο απ’ όσο θέλουμε να παραδεχτούμε. Δεν εμφανίζεται πάντα φανερά. Δε λέγεται ξεκάθαρα. Κρύβεται. Σε μικρά σχόλια που μειώνουν. Σε σιωπές που δεν εξηγούνται. Σε βλέμματα που δε χαίρονται με τη χαρά σου. Είναι εκεί όταν κάποιος δεν αντέχει να σε δει να εξελίσσεσαι, να ωριμάζεις, να προχωράς. Όταν η παρουσία σου του θυμίζει όσα δεν τόλμησε να κάνει ο ίδιος. Και τότε, αντί να σε στηρίξει, αρχίζει να απομακρύνεται ή να σε ανταγωνίζεται σιωπηλά.
Η προδοσία δεν είναι πάντα κάτι θεαματικό. Δε χρειάζεται να είναι μια πράξη που «φωνάζει». Μπορεί να είναι η απουσία τη στιγμή που χρειαζόταν περισσότερο από πουτέ η παρουσία. Η σιωπή, όταν έπρεπε να μιλήσει. Το να πάρει θέση εναντίον σου, όχι γιατί είχες άδικο, αλλά γιατί ήταν πιο βολικό. Η προδοσία γεννιέται όταν κάποιος βάζει τον φόβο, την ανασφάλεια ή το συμφέρον του πάνω από την αλήθεια και τη σχέση σας.
Και τότε καταλαβαίνεις κάτι σκληρό αλλά αληθινό: όσο κι αν αγάπησες, όσο κι αν έδωσες, δεν μπορείς να σώσεις μια φιλία μόνος σου. Δεν μπορείς να κρατήσεις κάτι που ο άλλος άφησε να πέσει. Η αγάπη δεν αρκεί, αν δε συνοδεύεται από σεβασμό και χαρακτήρα. Σε αυτό το σημείο υπάρχει ο μεγάλος κίνδυνος: να αρχίσεις να μικραίνεις τον εαυτό σου. Να σκέφτεσαι πως αν ήσουν λιγότερο δοτικός, λιγότερο ανοιχτός, λιγότερο ειλικρινής, ίσως να μην πονούσες τόσο. Όμως αυτό είναι ένα ψέμα που λέμε για να προστατευτούμε. Η αλήθεια είναι πως δεν έφταιξες επειδή αγάπησες. Έφταιξαν εκείνοι που δεν ήξεραν τι να κάνουν με αυτήν.
Μην υποτιμάς ποτέ την αξία σου επειδή κάποιοι δεν εκτίμησαν αυτά που τους πρόσφερες. Δεν ήσουν «πολύς». Δεν ήσουν «υπερβολικός». Ήσουν απλώς αυθεντικός μπροστά σε ανθρώπους που λειτουργούν επιφανειακά. Και αυτό δεν είναι δικό σου λάθος. Είναι δική τους ανεπάρκεια.
Το πιο σημαντικό είναι να μη σταματήσεις να πιστεύεις στις φιλίες. Να μη χτίσεις τοίχους τόσο ψηλούς που να μην αφήνουν κανέναν να πλησιάσει. Το να κλείσεις την καρδιά σου μπορεί να σε προστατεύσει από τον πόνο, αλλά θα σε στερήσει και από τη χαρά. Αυτό που αλλάζει δεν είναι η διάθεσή σου να συνδεθείς, είναι η επίγνωση. Μαθαίνεις πια να ξεχωρίζεις το πραγματικό ενδιαφέρον από τα περίεργα βλέμματα. Την παρουσία που μένει από εκείνη που εμφανίζεται μόνο όταν βολεύει. Τον άνθρωπο που χαίρεται ειλικρινά με τη χαρά σου από εκείνον που σε αντέχει μόνο όσο δεν ξεπερνάς τα όριά του. Μαθαίνεις να ακούς τη διαίσθησή σου, να παρατηρείς πράξεις και όχι λόγια.
Οι σκαρτες φιλίες πονάνε, αλλά δεν είναι άχρηστες. Σου δείχνουν ποιος είσαι. Σου θυμίζουν πόση αγάπη μπορείς να δώσεις. Και, τελικά, σου μαθαίνουν τι αξίζεις. Φιλίες καθαρές. Αληθινές. Χωρίς ζήλια, χωρίς φόβο, χωρίς σκέψεις μην φανερωθεί κάποιο μυστικό σου, χωρίς παιχνίδια εξουσίας. Φιλίες που δε χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα. Μόνο να είσαι ο εαυτός σου και αυτό να είναι αρκετό.
Συντάκτης: Νίκη Ντάλντα
