Λίγο διστακτική, λίγο χαοτική — αλλά ακόμα ικανή να νιώθω.
Δεν είναι τα μεγάλα ρομαντικά gestures που μένουν. Είναι οι μικρές στιγμές που σε πιάνουν απροετοίμαστο. Ένα βλέμμα, ένα μήνυμα, ένα «θυμήθηκα κάτι για σένα». Έρωτας χωρίς υπερβολές, αλλά με ένταση.
Παντού υπάρχει έρωτας. Ακόμα κι εκεί που δεν το περιμένεις.
Σήμερα, εκτός από τους ερωτευμένους, γιορτάζουν και τα ανεκπλήρωτα. Οι έρωτες που κατέληξαν χωρίς αντίο. Οι έρωτες που δεν ενώθηκαν ποτέ ξανά. Εκείνοι που χάθηκαν σε μια στροφή, σε μια λάθος στιγμή, σε μια αρρώστια, σε μια απόσταση που μεγάλωσε περισσότερο απ’ όσο άντεχαν οι καρδιές.
Γιορτάζουν κι αυτοί που ακόμη περιμένουν. Που κρατούν μέσα τους ένα όνομα σαν φυλαχτό. Που δεν ξέρουν αν θα ξαναδούν εκείνον τον άνθρωπο, αλλά δεν σταμάτησαν ποτέ να νιώθουν.
Σήμερα γιορτάζουν και οι έρωτες που γράφονται στα παραμύθια. Αυτοί που νικούν τα πάντα, που συναντιούνται στο τέλος, που φιλιούνται κάτω από βροχή. Μαζί τους γιορτάζουν και οι έρωτες που παίζουν σε ταινίες — οι δραματικοί, οι παθιασμένοι, οι απαγορευμένοι.
Αλλά ο έρωτας του Φλεβάρη δεν είναι πάντα κινηματογραφικός. Είναι πιο γήινος. Πιο ήσυχος. Είναι εκείνο το «να προσέχεις» που δεν ακούς πια. Το «σε αγαπάω» που ειπώθηκε αργά ή δεν ειπώθηκε ποτέ. Είναι τα λόγια που έμειναν στο στόμα και βαραίνουν περισσότερο από όσα ειπώθηκαν.
Γιορτάζουν οι άνθρωποι που ερωτεύονται με τη μουσική. Με έναν στίχο που τους βρήκε στη σωστή στιγμή. Με ένα άρωμα που τους γύρισε πίσω. Με ένα ποτήρι καλό κρασί και μια κουβέντα που κράτησε μέχρι αργά. Γιορτάζουν όσοι βρίσκουν έρωτα σε μικρές λεπτομέρειες — σε μια κίνηση, σε ένα χαμόγελο, σε ένα βλέμμα που κράτησε λίγο παραπάνω.
Γιορτάζουν οι άνθρωποι που ορθοποδούν γιατί αγαπούν τη ζωή. Που ξανασηκώνονται μετά από απογοήτευση. Που δεν σταματούν να πιστεύουν, ακόμη κι αν πληγώθηκαν. Γιορτάζουν οι άνθρωποι που έχουν παιδιά και ξέρουν τι σημαίνει να αγαπάς άνευ όρων. Οι άνθρωποι που έχουν κατοικίδια και βρίσκουν αγάπη σε μια ουρά που κουνιέται με ενθουσιασμό.
Σήμερα γιορτάζουν οι παράλληλες αγάπες που αντάμωσαν κρυφά, έστω και για λίγο. Οι έρωτες που δεν είχαν χώρο να ανθίσουν, αλλά άνθισαν έστω για μια στιγμή. Η αγάπη που έχει μια γιαγιά για τα εγγόνια της. Η αγάπη που έχει μια μάνα για τα παιδιά της — σιωπηλή, ακούραστη, αδιαπραγμάτευτη.
Γιορτάζουν οι έφηβοι που ψάχνουν στιχάκια για τον έρωτά τους, που γράφουν ονόματα στα τετράδια, που αγχώνονται για το πώς θα πλησιάσουν εκείνον ή εκείνη αύριο στο σχολείο. Γιορτάζουν και όσοι μεγάλωσαν αλλά συνεχίζουν να νιώθουν το ίδιο τρέμουλο όταν κάποιος τους κοιτάξει αλλιώς.
Ο έρωτας του Φλεβάρη δεν είναι μόνο για ζευγάρια. Είναι για όλους όσοι νιώθουν. Για όσους κουβαλούν μέσα τους κάτι ζωντανό. Για όσους δεν φοβούνται να παραδεχτούν ότι θέλουν, ότι πονάνε, ότι ελπίζουν.
Είναι μικρές εκρήξεις μεγάλου πάθους μέσα στην καθημερινότητα. Ένα μήνυμα που σε κάνει να χαμογελάς. Ένα «σε σκέφτηκα» που σου αλλάζει τη διάθεση. Ένα «είμαι εδώ» που γίνεται σωσίβιο.
Και θα το πω λίγο πιο προσωπικά. Κάποτε πίστευα πως ο έρωτας πρέπει να είναι μεγάλος για να αξίζει. Να έχει αποδείξεις, υποσχέσεις, διάρκεια. Τώρα ξέρω πως μερικές φορές αρκεί ένα βλέμμα που σε ταρακουνά. Μια παρουσία που σε μετακινεί εσωτερικά. Ένας άνθρωπος που περνά από τη ζωή σου και αφήνει πίσω του κάτι πιο δυνατό από μια ιστορία: αφήνει συναίσθημα.
Δεν είμαι σίγουρη ότι ξέρω πάντα να γιορτάζω τον έρωτα. Καμιά φορά τον φοβάμαι. Καμιά φορά τον σκέφτομαι περισσότερο απ’ όσο τον ζω. Αλλά κάθε Φλεβάρη θυμάμαι πως, όσο κι αν μπερδεύομαι, όσο κι αν διστάζω, η καρδιά μου ξέρει ακόμα να χτυπάει δυνατά.
Και ίσως αυτό να είναι το μόνο που μετράει.
Στους ερωτευμένους λοιπόν — της ζωής, της αγάπης, του εαυτού τους. Δείξτε και σε εμάς τους λίγο πιο διστακτικούς πώς γιορτάζεται ο έρωτας χωρίς πανοπλία. Πώς αφήνεσαι χωρίς να χάνεσαι.
Γιατί, στο τέλος, παντού υπάρχει έρωτας. Κι εγώ, όσο κι αν κάνω πως δεν το ξέρω, τον περιμένω ακόμη.
Συντάκτης: Νεφέλη Μπάκα
