Ναι, ναι, ναι! Ο αυτοέλεγχος στον έρωτα είναι, ομολογουμένως, ελκυστικός. Δεν είναι ελκυστικό το να θέλεις κάποιον πολύ, το να σου αρέσει κάποιος πολύ και να κάνεις πίσω, συγκρατώντας το συναίσθημά σου, γιατί όλη αυτή η κατάσταση σε ιντριγκάρει; Δε θέλεις με τίποτα να δείξεις τι νιώθεις, γιατί εγκλωβίζεσαι σε αυτό το μοναδικό παιχνίδι του φλερτ, το οποίο, όσο κι αν σε τρελαίνει, αποφασίζεις να μην ανοίξεις τα χαρτιά σου για να το ζήσεις.
Είναι ένα είδος γλυκού βασανισμού, θα μπορούσε να πει κανείς. Βασικά, είναι και πολλές φορές που λες μήπως να μην το ζήσω τώρα άμεσα ή μήπως να μην το ζήσω καθόλου, γιατί δε θέλεις με τίποτα να επέλθει η ρουτίνα και η απομυθοποίηση. Ενώ τώρα, που αφήνεις τη φαντασία σου να καθοδηγήσει τα πάντα, πετάς στα σύννεφα. Ακούγεται λίγο περίεργο αυτό, αλλά ναι, μπορεί να συμβεί και είναι και φοβερά διεγερτικό. Εάν, δε, αυτό συμβαίνει και από την άλλη πλευρά, από το αμόρε σου, τότε είναι που γίνεται ακόμα πιο όμορφο. Γιατί, προφανώς, όταν κάτι το ζουν δύο και είναι αμοιβαία τα αισθήματα –που λέει και το άσμα– αποκτά άλλη βαρύτητα και διάσταση.
Άκου τι συμβαίνει. Προφανώς αντιλαμβάνεσαι την καψούρα και αντιλαμβάνεται και το άλλο πρόσωπο την καψούρα, γιατί, ως γνωστόν, δεν κρύβεται. Όμως και οι δύο, για κάποιο λόγο, αποφασίζετε να μην κάνετε το επόμενο βήμα. Είναι δελεαστικό να ξέρεις ότι με μία μόνο λέξη, με ένα «γεια σου» ας πούμε, μπορείς να κάνεις το άλλο πρόσωπο να σε σκέφτεται για μέρες. Και ακόμα πιο δελεαστικό να ξέρεις τι θα μπορούσε να γίνει αν βρισκόσασταν μόνοι σας, αλλά να μη θέλεις ή να μη μπορείς να το προκαλέσεις.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει για διάφορους λόγους. Από αντικειμενικούς λόγους και ηθικούς φραγμούς που δεν το επιτρέπουν –για παράδειγμα γάμος ή οικογένεια– μέχρι τον πολύ απλό λόγο ότι θέλετε να σιγοψήσετε ο ένας τον άλλο μέχρι να δείτε εάν και πώς μπορεί να προχωρήσει όλο αυτό.
Είναι τρομερά γοητευτικό να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις, να αφήνεις ένα μυστήριο να πλανάται και να δείχνεις στον άλλο πως τον θες με έναν μοναδικό τρόπο, μέσα από έναν δικό σας κώδικα επικοινωνίας, τον οποίο απολαμβάνετε απίστευτα. Όσο δεδομένο, λοιπόν, είναι το αμοιβαίο ενδιαφέρον, τόσο αβέβαιο γίνεται ταυτόχρονα. Οι καθυστερημένες απαντήσεις, οι μη ξεκάθαρες αντιδράσεις, σε συνδυασμό με την εναλλαγή τους με πιο ζεστά μηνύματα, σε κάνουν να αρχίζεις να αυτοαμφισβητείσαι και να λες: «Βρε μήπως τελικά είναι όλα στο μυαλό μου; Μήπως δε με θέλει τελικά; Μήπως δε μου απαντήσει ξανά; Αχ, και τι θα κάνω τώρα;» Και άλλα πολλά τέτοια ερωτήματα βασανίζουν το μυαλουδάκι σου. Τελικά παρατηρείς ότι υποφέρεις λίγο περισσότερο από όσο υπολόγιζες, γιατί ίσως και να μην την έχεις πάρει τόσο χαλαρά την όλη φάση.
Σε αυτό το σημείο, όμως, είναι που επανέρχεσαι και λες: «Όχι, δε θα ξεφύγω να εκδηλωθώ και να τα χαλάσω όλα». Γιατί ξέρεις κατά βάθος ότι δε γίνεται να τελειώσει όλο αυτό έτσι απλά. Δε θέλεις να φερθείς ανώριμα ή παρορμητικά ή βεβιασμένα. Δεν το θέλεις αυτό. Θέλεις να ζυγίσεις και να μετρήσεις την κάθε κίνηση άψογα.
Όπως είπαμε, λοιπόν, υπάρχουν περιπτώσεις που όλο αυτό το φλερτ και το παιχνίδι δεν μπορεί να προχωρήσει –τουλάχιστον στην παρούσα φάση– και παραμένει σε πλατωνικό επίπεδο. Συνεπώς το απολαμβάνεις σαν γλυκό βάσανο, με όλη τη σύνδεση που υπάρχει. Δεν είναι εύκολο να πάρεις το ρίσκο, γιατί πολύ απλά δε θέλεις να χαλάσει όλο αυτό που υπάρχει. Σκέφτεσαι ότι αν πάρεις το ρίσκο μπορεί να χαθεί αυτή η όμορφη σύνδεση. Μπορεί όμως και όχι. Οπότε εκεί θέλεις πολύ απλά να το ζήσεις κινηματογραφικά όλο το σκηνικό. «Πάμε να το ζήσουμε, κι ας είναι για ένα βράδυ μόνο», και όλα τα γνωστά.
Στην αντίπερα όχθη, υπάρχει και η άλλη κατηγορία περιπτώσεων, όπου η πιθανότητα εξέλιξης είναι πιο ξεκάθαρη. Εκεί καλό είναι αυτή η περίοδος να μη διαρκέσει για πολύ, γιατί φλερτάρεις έντονα με τον κίνδυνο της βαρεμάρας και του ξενερώματος – αντί να φλερτάρεις με το αμόρε. Συνεπώς, καλό είναι από ένα σημείο και μετά να αρχίσουν να ανοίγονται τα χαρτιά σας, για να πάτε και ένα βήμα παραπέρα.
Θέλω να αντιληφθείς πόσοι διαφορετικοί τύποι και πόσες διαφορετικές μορφές έρωτα μπορούν να υπάρξουν, αφού κι εμείς είμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας. Και πόσο τελικά αυτή η διαφορετικότητα δύο ανθρώπων μπορεί να «κλειδώσει», ακόμα κι αν μιλάνε μόνο με τα μάτια ή με μερικά μηνύματα.
Σε όποια κατηγορία κι αν ανήκεις, σημασία έχει ότι ερωτεύτηκες. Ότι αναπτύχθηκαν μέσα σου συναισθήματα και ότι νιώθεις αυτό το αναντικατάστατο χτυποκάρδι της καψούρας. Κι αυτό το συναίσθημα δεν είναι πάντοτε ανάγκη να εκφράζεται με βαρύγδουπες δηλώσεις και μακροσκελή κείμενα ή με τηλέφωνα και μηνύματα στις πέντε το πρωί.
Γιατί μόνο έτσι έχουν νόημα τα συναισθήματα: να συνοδεύονται από καψούρα. Αλλιώς, τα ενδιάμεσα… τι να τα κάνεις;
Συντάκτης: Διατσέντα Μαράτου
