Το ξέρεις ότι κάποτε θα φύγει εκείνος που διώχνεις; Όχι θεαματικά, ούτε με φωνές, ούτε με πόρτες που χτυπάνε. Θα φύγει ήσυχα. Σχεδόν αθόρυβα και ίσως να μην το καταλάβεις καν τη στιγμή που συμβαίνει. Τον διώχνεις λίγο λίγο. Με τα «άσε με τώρα». Με την αδιαφορία που φοράς για άμυνα. Με τα μηνύματα που απαντάς ψυχρά και μετά απο ώρες ενώ μέσα σου θέλεις να πεις άλλα. Με τις φορές που λες «δε με νοιάζει», ενώ στην πραγματικότητα σε νοιάζει πολύ. Τον δοκιμάζεις. Τον τσεκάρεις. Θες να δεις αν θα μείνει. Κι αυτός μένει, αλλά για πόσο; Για λίγο ακόμα θα πω εγώ.
Μένει γιατί σε θέλει και γιατί πιστεύει σε σένα κι όχι για να σου ταΐζει το «εγώ». Γιατί ελπίζει πως αν κάνει λίγο ακόμα υπομονή, κάτι θα αλλάξει. Πως κάποια στιγμή θα χαμηλώσεις άμυνες και πως θα σταματήσεις να τον διώχνεις για να δεις αν θα γυρίσει.
Κάθε άνθρωπος όμως έχει όρια. Ακόμα κι εκείνος που αγαπάει βαθιά. Ακόμα κι εκείνος που σου δίνει χώρο, χρόνο και κατανόηση. Κάθε φορά που τον απομακρύνεις, κάτι μέσα του μικραίνει. Όχι η αγάπη απαραίτητα · η δύναμη όμως ναι. Δε φεύγει επειδή δεν άντεξε. Φεύγει επειδή κατάλαβε. Κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι για πάντα εκείνος που πλησιάζει πρώτος. Εκείνος που εξηγεί, που δικαιολογεί, που περιμένει, που νοιάζεται και δεν το κρύβει. Κατάλαβε ότι δεν είναι δουλειά του να αποδεικνύει συνεχώς την αξία του γιατί η αγάπη δεν είναι αγώνας αντοχής. Και τότε αρχίζει να αποσύρεται. Όχι για να σε τιμωρήσει αλλά για να προστατευτεί.
Θα το δεις στην αλλαγή. Στο ότι δε ρωτάει πια «τι έχεις;». Στο ότι δεν πιέζει, δε διεκδικεί όπως πριν. Θα σου δώσει ακριβώς αυτό που του έδινες: απόσταση. Και τότε, για πρώτη φορά, θα νιώσεις το κενό και δε θα σου είναι ευχάριστο. Θα αναρωτηθείς τι έγινε, τι άλλαξε, γιατί δεν είναι όπως πριν. Αλλά η αλήθεια είναι απλή και πονάει: απλώς σταμάτησε να κυνηγάει κάποιον που τον έδιωχνε.
Δε χάνεις τους ανθρώπους από τη μια μέρα στην άλλη. Τους χάνεις σιγά σιγά. Από τις φορές που δεν τους άκουσες. Από τις φορές που υποτίμησες την παρουσία τους. Από τη σιγουριά ότι «θα είναι εκεί» όσο γαϊδουρινά κι αν φέρεσαι. Κανείς δεν είναι για πάντα εκεί. Ο άνθρωπος που σήμερα σε θέλει, αύριο μπορεί να κουραστεί και όχι επειδή δεν άξιζες, αλλά επειδή δεν ένιωσε ότι τον θέλεις κι εσύ. Γιατί η αγάπη θέλει ανταπόκριση. Θέλει μια κίνηση, ένα άνοιγμα, ένα «μείνε».
Αν συνεχώς διώχνεις, κάποια στιγμή θα μείνεις μόνος με την ησυχία σου και τότε θα καταλάβεις πως δεν ήταν βάρος αυτός που σε πλησίαζε. Ήταν δώρο. Γι’ αυτό πρόσεχε ποιον απομακρύνεις. Πρόσεχε ποιον δοκιμάζεις. Σε ποιον άθελα σου του δείχνεις την πόρτα γιατί θα την περάσει την πόρτα και όχι γιατί το ήθελε, αλλά για να σωθεί. Και όταν φύγει, συνήθως είναι αργά για να τον φωνάξεις πίσω. Μην περιμένεις να χάσεις για να καταλάβεις ποιος άξιζε να μείνει.
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
