Κάποτε θα σου λείψει εκείνος που δε σου ζήτησε τίποτα. Ούτε αποδείξεις αγάπης, ούτε υπερπαραγωγές, ούτε να αλλάξεις τη ζωή σου, παρά μόνο λίγο από τον χρόνο σου και λίγο από το ενδιαφέρον σου. Τίποτα που να κοστίζει χρήματα. Μόνο την παρουσία σου! Κι όμως, αυτό είναι που δίνεται πιο δύσκολα. Θα σου λείψει γιατί ήταν από τους λίγους ανθρώπους που δε σε πίεσαν. Δε σου έβαλαν χρονόμετρο, δε σου έκαναν σκηνές για το «γιατί άργησες να απαντήσεις». Εκείνος όμως μπορεί να περίμενε. Μπορεί να κοίταζε την οθόνη λίγο παραπάνω απ’ όσο θα παραδεχόταν, αλλά δε σου το χρέωσε. Σου άφηνε χώρο, κι εσύ, κάπως το συνήθισες αυτό.
Ξέρεις ποιο είναι το περίεργο; Ότι συχνά θεωρείς κι εσύ, κι εγώ, δεδομένο εκείνον που δεν απαιτεί. Λες «εντάξει, αυτός είναι εκεί». Δε φωνάζει, δεν τραβάει το σκοινί, δε σε απειλεί με αποχωρήσεις θεατρικού τύπου και μέσα στην άνεσή σου, αφήνεις το μήνυμα να απαντηθεί αύριο, το τηλεφώνημα να γίνει «όταν βρεις χρόνο», το «να βρεθούμε» να πάει για την άλλη εβδομάδα, που εύκολα γίνεται μεθεπόμενη. Που γίνεται κάποτε. Εκείνος όμως δεν ήθελε «κάποτε». Ήθελε λίγο «τώρα». Λίγο να νιώσει ότι τον σκέφτεσαι, ότι μέσα στη μέρα σου υπάρχει μια μικρή γωνία που τον χωράει. Όχι από υποχρέωση αλλά από επιλογή.
Και θα σου λείψει γιατί, όταν φύγει, θα φύγει αθόρυβα. Δε θα κάνει ντόρο. Δε θα σου πει «δες τι έχασες». Θα απομακρυνθεί ήσυχα, όπως ήσυχα στεκόταν δίπλα σου, κι εσύ ίσως στην αρχή να μην το καταλάβεις καν. Θα νομίζεις ότι απλώς «αραιώσατε» ή ότι είναι μια φάση. Μέχρι να έρθει εκείνη η μέρα που θα έχεις χρόνο και θα θελήσεις να του στείλεις. Να του πεις κάτι αστείο που είδες. Να μοιραστείς ένα νέο σου, και τότε θα συνειδητοποιήσεις ότι η απόσταση δεν είναι πια μόνο γεωγραφική ή χρονική. Είναι συναισθηματική, και δεν χτίστηκε σε μια μέρα. Χτίστηκε κάθε φορά που είπες «μετά».
Θα σου λείψει η ηρεμία του. Το ότι δε σε έκανε να αγχώνεσαι, το ότι δεν σε έβαζε σε παιχνίδια δύναμης. Θα σου λείψει το πώς σε κοιτούσε, σαν να ήσουν αρκετός έτσι όπως είσαι, χωρίς να χρειάζεται να εντυπωσιάσεις. Χωρίς να χρειάζεται να αποδείξεις. Και ίσως τότε να καταλάβεις κάτι που τώρα σου διαφεύγει, ότι ο χρόνος είναι το πιο καθαρό νόμισμα ενδιαφέροντος. Όταν κάποιος σου δίνει τον χρόνο του, σου δίνει κομμάτι ζωής. Δεν είναι μικρό πράγμα. Είναι το μόνο που δεν αναπληρώνεται. Κι αν το καλοσκεφτείς, αυτό ήταν το πιο τίμιο αίτημα, γιατί δεν ζητούσε να αλλάξεις. Ζητούσε να συμμετέχεις.
Θα σου λείψει γιατί κάποια στιγμή θα συναντήσεις ανθρώπους που θα ζητούν πολλά. Θα θέλουν συνεχείς αποδείξεις, ένταση, επιβεβαίωση, δράμα και τότε θα θυμηθείς εκείνον που δεν ήθελε να σε εξαντλήσει, που δεν σε έβαζε να απολογείσαι και που δεν σου ρουφούσε την ενέργεια. Μόνο λίγα λεπτά από την ημέρα σου και λίγη προσοχή.
Οι άνθρωποι που δεν ζητούν πολλά, δεν σημαίνει ότι αντέχουν τα λίγα για πάντα. Απλώς σέβονται και όταν δουν ότι ο σεβασμός δεν επιστρέφεται με πράξεις, αποχωρούν. Ήσυχα και αξιοπρεπώς.
Και πίστεψέ με, όταν κάποιος μετράει αθόρυβα στη ζωή σου, η απουσία του κάνει τον πιο δυνατό θόρυβο!
Συντάκτης: Άννα Γιαννούλη
