Οι millennials είναι ίσως η πρώτη γενιά που βρέθηκε σε μια τόσο παράδοξη θέση: μεγάλωσαν μαθαίνοντας να υπακούν, αλλά ενηλικιώθηκαν μαθαίνοντας να αμφισβητούν. Και τώρα μεγαλώνουν παιδιά που τους ζητούν κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που οι ίδιοι έλαβαν. Είναι η γενιά – γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Από τη μία, γονείς που συχνά λειτουργούσαν με αυταρχικά πρότυπα. «Γιατί έτσι πρέπει», «εγώ ξέρω καλύτερα», «μην αντιμιλάς». Η αγάπη υπήρχε, αλλά εκφραζόταν μέσα από κανόνες, υποχρεώσεις, θυσίες και σιωπηλές προσδοκίες. Τα συναισθήματα δεν ήταν πάντα χώρος για εξερεύνηση, αλλά κάτι που έπρεπε να ελέγχεται.
Από την άλλη, τα παιδιά των millennials μεγαλώνουν σε μια εποχή που μιλά για συναίσθημα, τραύμα, όρια, ψυχική υγεία και ενσυναίσθηση. Δεν φοβούνται να πουν «στεναχωρήθηκα», «δεν μου άρεσε», «θέλω χώρο». Δεν δέχονται εύκολα την εξουσία χωρίς εξήγηση. Δεν υπακούν απλά. Ρωτούν.
Και κάπου εκεί βρίσκεται η εσωτερική σύγκρουση των millennials. Πρέπει να καταλάβουν τους γονείς τους, χωρίς να γίνουν οι γονείς τους. Πρέπει να μεγαλώσουν παιδιά με συναισθηματική επίγνωση, χωρίς να έχουν διδαχθεί πλήρως πώς γίνεται αυτό. Πρέπει να μάθουν μια καινούργια γλώσσα αγάπης, ενώ ακόμα μεταφράζουν την παλιά. Δύο εντελώς διαφορετικοί κώδικες.
Ο αυταρχικός κώδικας βασίζεται στον έλεγχο.
Ο σύγχρονος κώδικας βασίζεται στη σύνδεση.
Και η μετάβαση δεν είναι καθόλου εύκολη.
Πολλοί millennials μεγαλώνουν παιδιά ενώ ταυτόχρονα «ξαναμεγαλώνουν» τον εαυτό τους. Ανακαλύπτουν όρια που δεν είχαν, φροντίδα που δεν έμαθαν, τρόπους επικοινωνίας που δεν τους δόθηκαν. Μαθαίνουν να λένε συγγνώμη στα παιδιά τους. Μαθαίνουν να ακούν. Μαθαίνουν ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στον φόβο αλλά στην ασφάλεια. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια γενιά χωρίς λάθη. Αντίθετα. Κουβαλούν ενοχές, αμφιβολίες, υπερανάλυση, φόβο μήπως κάνουν ζημιά. Κάποιες φορές ταλαντεύονται ανάμεσα στο «να μην επαναλάβω το παρελθόν» και στο «μήπως πάω στο άλλο άκρο».
Αλλά υπάρχει κάτι βαθιά σημαντικό που συμβαίνει. Για πρώτη φορά, μια μεγάλη γενιά γονιών προσπαθεί συνειδητά να σπάσει κύκλους. Όχι επειδή οι προηγούμενοι γονείς δεν αγαπούσαν. Αλλά επειδή οι συνθήκες αλλάζουν και η γνώση εξελίσσεται. Οι millennials καταλαβαίνουν κάτι που ίσως καμία γενιά πριν δεν είχε διατυπώσει τόσο καθαρά: μπορείς να βάλεις όρια χωρίς να σπάσεις την ψυχή ενός παιδιού. Μπορείς να είσαι σταθερός χωρίς να είσαι σκληρός. Μπορείς να καθοδηγείς χωρίς να ελέγχεις. Η αυθεντία δεν χρειάζεται φόβο για να υπάρξει. Χρειάζεται σχέση.
Και ίσως αυτός είναι ο πραγματικός ρόλος τους στην ιστορία των οικογενειών: να λειτουργήσουν ως μεταφραστές. Να πάρουν την αγάπη που έλαβαν, ακόμα κι αν εκφράστηκε αδέξια, και να τη μετατρέψουν σε κάτι πιο συνειδητό για την επόμενη γενιά. Δεν είναι εύκολο να είσαι η γέφυρα. Η γέφυρα πατά σε δύο εδάφη και αντέχει βάρος και από τις δύο πλευρές. Αλλά χωρίς γέφυρες, κανείς δεν περνά απέναντι.
