Σε κάθε μακροχρόνια σχέση, και σε κάθε άνθρωπο που με νύχια και με δόντια προσπαθεί, απελπισμένα, να κρατήσει έναν άνθρωπο στη ζωή του, έχει περάσει η σκέψη «και αν αλλάξει». Και συνήθως αυτό δεν είναι πάντα αφέλεια· τις περισσότερες φορές κρύβει μία ελπίδα και έναν μικρό εγωισμό ότι πρέπει να αλλάξει, γιατί αλλιώς η «επένδυση» σε εκείνον τον άνθρωπο θα είναι χαμένη. Ωστόσο, δεν είναι λίγες οι φορές που οι προειδοποιήσεις, εκείνα τα μικρά καμπανάκια, είναι πιο ξεκάθαρα απ’ όσο μπορείς να δεις.
1. Ίδιες συζητήσεις, χωρίς νόημα, ξανά και ξανά
Συζητάς για τα ίδια πράγματα, ξανά και ξανά, χωρίς κάποια ουσιαστική συζήτηση ή αλλαγή επί του θέματος. Με ηρεμία ή ένταση, με συναίσθημα ή όχι, με υποσχέσεις ή χωρίς, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο και τα ίδια λόγια επαναλαμβάνονται, με μοναδικό άτομο να επηρεάζεται μονάχα εσένα. Κάθε φορά η κατάληξη είναι η ίδια. Εκείνη η επιφανειακή απάντηση «έχεις δίκιο, θα το αλλάξω», ακολουθεί μία πρόσκαιρη βελτίωση και σε έναν μήνα, ή και κάτι λιγότερο, επιστρέφεις στο ίδιο σημείο.
Η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι ο άνθρωπος απέναντί σου δεν θα αλλάξει, είναι η στιγμή που αντιλαμβάνεσαι ότι η προτεραιότητά του δεν ήταν ποτέ αυτή, είτε γιατί δεν μπορούσε είτε γιατί, πολύ απλά, δεν ήθελε.
2. Όταν η δικαιολογία αφορά συνεχώς εξωτερικούς παράγοντες
Δουλειά, άγχος, στρες, οικονομικά έξοδα κ.τ.λ. Και δε λέω πως δεν υπάρχουν, ούτε ότι είναι ψέματα, αλλά ως πότε μια συμπεριφορά θα δικαιολογείται όταν στηρίζεται σε αυτά; Αν υπάρχει μία μόνιμη απάντηση σαν δικαιολογία για τη συμπεριφορά του, χωρίς στην ουσία να παίρνει κάποια προσωπική ευθύνη, να παίρνει κάποιο άγχος της ζωής του στα χέρια του, αυτός ο άνθρωπος θα παραμείνει ευθυνόφοβος και δεν θα μπορέσει ποτέ να σου παρέχει την ασφάλεια και να καλύψει τις ανάγκες που εσύ έχεις. Και φυσικά, δεν θα μπορέσει να σε καταλάβει, καθώς έχει μάθει να στηρίζει όλα του τα προβλήματα σε εξωτερικούς παράγοντες.
3. Όταν εσύ προσαρμόζεσαι συνεχώς για να χωράς
Ναι, φυσικά, δεν είναι κακό. Όλοι μέσα στις σχέσεις αλλάζουμε και κάνουμε μερικά βήματα πίσω, και προσαρμοζόμαστε και όλα αυτά, αλλά μαζί. Και προπάντων, αμοιβαία. Τι γίνεται, όμως, όταν αρχίζεις να αλλάζεις τον τρόπο που μιλάς, τα θέματα που θέλεις να συζητήσεις, αποφεύγοντας τις ανάγκες σου για να μην δημιουργήσεις άλλα θέματα; Είναι εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι η σχέση αυτή προχωράει χάρη στη δική σου περισσότερη υπομονή, έχοντας κάνει μία μικρή σιωπηλή συζήτηση με τον εαυτό σου ότι εσύ μπορείς.
4. Πράξεις – λόγια: 0-3
Τα λόγια είναι καθησυχαστικά. Οι πράξεις, όμως, παραμένουν ίδιες. Και τι να το κάνεις; Και η θάλασσα από πού αρχίζει και πού τελειώνει; Πάει και αλλάζει και εξαφανίζεται το κύμα και δεν ξέρεις αν θα ξανάρθει. Έτσι είναι και εκείνα τα λόγια: υπόσχονται πολλά και εξαφανίζονται την ίδια στιγμή, σαν να μην υπόθηκαν ποτέ. Όσο η απόσταση από τα λόγια στις πράξεις μεγαλώνει, τόσο η απογοήτευση δεν θα εκπλήσσει πλέον το ίδιο. Και τότε είναι η στιγμή που ξέρεις ότι η κατάσταση είναι μονόδρομος και επιλέγεις εσύ αν θα συνεχίσεις ή αν θα βρεις έναν άλλο δρόμο να αλλάξεις εκείνη τη χαραγμένη πορεία.
5. Το μέλλον σου χρειάζεται ηρεμία και όχι αμφιβολίες
Ίσως η πιο ειλικρινής στιγμή με τον εαυτό σου. Ούτε μετά από καβγά, ούτε μετά από εντάσεις. Μία ήρεμη ημέρα, στον καναπέ του σπιτιού σου, πίνοντας τον καφέ σου και σκεπτόμενη το μέλλον σου. Αν ο άνθρωπος που τα βράδια κοιμάται δίπλα σου δεν σου παρέχει την εμπιστοσύνη και την ασφάλεια για αυτό που εσύ έχεις επιλέξει να ζήσεις στο μέλλον σου, καλύτερα να σκεφτείς περισσότερο το πού πάτε με εκείνον τον άνθρωπο και αν έχετε κοινό τελικό προορισμό.
Το να αποδεχτείς ότι κάτι δεν του ταιριάζει δε μειώνει τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου, ούτε τον προσβάλλει, ούτε εκείνον ούτε τα συναισθήματα που έχετε νιώσει μαζί. Απλά δείχνει πόσο καθαρή ματιά στην πραγματικότητα έχεις εσύ. Βλέπεις πλέον ξεκάθαρα, και εκείνη η καθαρή ματιά είναι πιο τίμια από μία αναμονή χωρίς τέλος.
Και, στην τελική, η ερώτηση δεν είναι αν το ταίρι σου αλλάξει, αλλά αν εσύ μπορείς να μείνεις και να ζήσεις με αυτό που είναι ήδη εκείνος ο άνθρωπος.
Συντάκτης: Μαίρη Ροβίθη
