Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι. Εκείνοι που μετά το πρώτο σ3ξ σκέφτονται «τι ωραία περάσαμε» και εκείνοι που κάνουν ολόκληρο debrief με τον εαυτό τους λες και μόλις ολοκλήρωσαν συνέντευξη για δουλειά. Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν υπήρχε πλατφόρμα που να επιτρέπει αξιολογήσεις μετά το πρώτο βράδυ, όλοι θα μπαίναμε. Μην κάνεις τον σοκαρισμένο. Οι ίδιοι άνθρωποι που διαβάζουν 247 κριτικές πριν κλείσουν ξενοδοχείο, θα ήθελαν να ξέρουν αν ο άλλος αφήνει βρεγμένη πετσέτα στο κρεβάτι ή αν εξαφανίζεται πιο γρήγορα κι από το Wi-Fi στο χωριό. Οπότε, αν το πρώτο σ3ξ λειτουργούσε όπως το e-food, κάπως έτσι θα ήταν τα reviews.
«Άψογη εξυπηρέτηση. Ήρθε στην ώρα του, έφερε κρασί χωρίς να του το ζητήσω και δεν άρχισε κουβέντα για τον πρώην μου μέσα στα πρώτα δέκα λεπτά. Πολύ θετική εμπειρία. Θα ξαναπαρήγγελνα χωρίς δεύτερη σκέψη.»
Αυτό είναι το review που όλοι θέλουμε να αφήσουν για εμάς.
Κανείς δεν θα το αφήσει.
Γιατί στην Ελλάδα δεν κάνουμε κομπλιμέντα εύκολα. Κάνουμε μόνο παρατηρήσεις.
«Πολύ καλή συνολικά εμπειρία, αλλά έβγαλε το κινητό του για να δει ειδοποίηση. Δεν ήταν κάτι σημαντικό. Του είχε στείλει ο Κώστας αν θα πάνε για μπάλα την Κυριακή. Αφαιρώ ένα αστέρι για την ψυχρολουσία.»
Υπάρχουν πράγματα που δεν συγχωρούνται.
Αυτό είναι ένα από αυτά.
«Η περιγραφή στις φωτογραφίες ήταν ελαφρώς πιο αισιόδοξη από την πραγματικότητα. Παρ’ όλα αυτά, είχε χιούμορ και πολύ ωραίο άρωμα, οπότε κράτησα τα θετικά.»
Να και η απόδειξη ότι το σωστό άρωμα μπορεί να σώσει καταστάσεις που ούτε φίλτρο στο Instagram δεν σώζει.
«Καλή διάθεση, αλλά μιλούσε ασταμάτητα. Δεν ήξερα αν ήμουν σε ραντεβού ή σε επεισόδιο podcast. Έμαθα για την παιδική του ηλικία, τον ΕΝΦΙΑ, τον λογιστή του και γιατί δεν του αρέσει το αβοκάντο.»
Υπάρχει λεπτή γραμμή ανάμεσα στην επικοινωνία και στο TED Talk.
Κάποιοι δεν τη βρίσκουν ποτέ.
«Εξαιρετικός οικοδεσπότης. Είχε εμφιαλωμένο νερό, καθαρές πετσέτες και δεν με ρώτησε “τι έχουμε τώρα;” λες και μόλις ολοκληρώσαμε ομαδική εργασία στο πανεπιστήμιο.»
Τα βασικά είναι τελικά και τα πιο σέξι.
Όχι, δεν είναι οι κοιλιακοί.
Είναι να μην ψάχνεις φορτιστή μέσα στα σκοτάδια σαν κυνηγός θησαυρού.
«Η μουσική ήταν τόσο περίεργη που κάποια στιγμή αναρωτήθηκα αν μπήκα κατά λάθος σε ντοκιμαντέρ για φάλαινες. Δεν θα ξαναπήγαινα μόνο γι’ αυτό.»
Όλοι έχουμε έναν φίλο που πιστεύει ότι η playlist του είναι έργο τέχνης.
Δεν είναι.
«Πολύ ευγενικός άνθρωπος. Με συνόδευσε μέχρι την πόρτα και μου είπε να του στείλω όταν φτάσω σπίτι. Έχασε όμως έναν βαθμό γιατί με αποχαιρέτησε με χειραψία. Δεν ξέρω τι συνέβη εκεί.»
Κάποια πράγματα δεν εξηγούνται.
Απλώς τα κουβαλάς για πάντα σαν ιστορία που λες στους φίλους σου κάθε φορά που ανοίγει η κουβέντα.
«Με ρώτησε πέντε φορές αν όλα είναι καλά. Εκτίμησα την ευγένεια. Στην έκτη νόμιζα ότι συμμετέχω σε δημοσκόπηση.»
Η επικοινωνία είναι σημαντική.
Αλλά υπάρχει και το όριο.
«Δεν προσπάθησε να εντυπωσιάσει. Δεν είπε ατάκες βγαλμένες από ταινία. Δεν έκανε επίδειξη. Ήταν απλός, αστείος και φυσιολογικός. Σπάνιο είδος. Προστατέψτε τον.»
Το πραγματικά σέξι έχει γίνει τόσο σπάνιο, που αν το βρεις, θέλεις να το δηλώσεις στην UNESCO.
«Με το που τελείωσε, άνοιξε το κινητό και μπήκε στο TikTok. Δεν ξέρω τι πόνεσε περισσότερο.»
Το “Για Σένα” μπορεί να περιμένει.
Η αξιοπρέπεια του άλλου όχι.
«Το καλύτερο σημείο της βραδιάς ήταν ότι δεν υπήρξε καμία αμηχανία. Μιλήσαμε, γελάσαμε, παραγγείλαμε βραδινό στις δύο τα ξημερώματα και κανείς δεν προσποιήθηκε ότι είναι ο πιο κουλ άνθρωπος του πλανήτη.»
Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία.
Γιατί το πρώτο σεξ δεν το θυμάσαι μόνο για το ίδιο το σεξ.
Το θυμάσαι για τα γέλια, για τις άβολες στιγμές, για το “πού είναι το τηλεκοντρόλ;”, για το αν παραγγείλατε πίτσα στις τρεις το πρωί ή αν ψάχνατε μαζί να βρείτε τη μία κάλτσα που εξαφανίστηκε μυστηριωδώς.
Τελικά, αν υπήρχε όντως μια εφαρμογή με αξιολογήσεις, μάλλον όλοι θα κοιτούσαμε πρώτα τα σχόλια και μετά τα… αστέρια.
Και μεταξύ μας; Το review που θα μας τρόμαζε περισσότερο δεν θα ήταν το «δεν θα ξαναπήγαινα».
Θα ήταν το πιο ελληνικό απ’ όλα:
«Ήταν… οκ.»
Γιατί στην Ελλάδα το «οκ» πονάει περισσότερο κι από το ένα αστέρι. Εκεί ξέρεις ότι δεν υπήρξε δράμα, δεν υπήρξε καταστροφή, αλλά ούτε κι εκείνη η σπίθα που σε κάνει να πεις «πότε ξαναβρισκόμαστε;». Και αυτό, φίλε μου, δεν το διορθώνει ούτε η καλύτερη βαθμολογία.
