Οι νάρκισσοι δεν κάνουν σ#ξ απλώς για την απόλαυση. Το σ#ξ, για εκείνους, είναι performance. Είναι σκηνή, είναι καθρέφτης, είναι τρόπος επιβεβαίωσης. Αν μπορούσαν, θα ζητούσαν χειροκρότημα στο τέλος. Οπότε οι στάσεις που επιλέγουν δεν είναι τυχαίες· είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένες με το πώς βλέπουν τον εαυτό τους και –κυρίως– με το πώς θέλουν να τους βλέπεις εσύ.
Ο νάρκισσος προτιμά στάσεις όπου έχει τον έλεγχο και την πρωτοβουλία. Θέλει να καθορίζει τον ρυθμό, τη διάρκεια, τη γωνία, το πότε «είναι αρκετό». Όχι απαραίτητα γιατί ξέρει καλύτερα, αλλά γιατί έτσι νιώθει ισχυρός. Ο έλεγχος στο σ#ξ λειτουργεί σαν ψυχολογικό power play: εγώ οδηγώ, εσύ ακολουθείς. Κι αν χαθεί η ισορροπία, αν νιώσει ότι δεν είναι στο επίκεντρο, η διάθεση πέφτει απότομα.
Παράλληλα, αγαπά στάσεις που του επιτρέπουν να φαίνεται. Κυριολεκτικά. Καθρέφτες, οπτική επαφή, γωνίες που «γράφουν καλά». Ο νάρκισσος δεν βιώνει μόνο την πράξη, την παρατηρεί κιόλας. Θέλει να βλέπει το σώμα του σε δράση, να επιβεβαιώνει ότι είναι ποθητός, ότι αποδίδει, ότι «δίνει εικόνα». Το σ#ξ εδώ δεν είναι μόνο αίσθηση· είναι αυτοθαυμασμός με soundtrack αναπνοές.
Αποφεύγει, συνήθως, στάσεις που τον φέρνουν σε παθητικό ρόλο. Όχι επειδή δεν είναι ικανός να αφεθεί, αλλά επειδή το να αφεθεί σημαίνει να μην έχει τον απόλυτο έλεγχο της εικόνας και της αφήγησης. Η ευαλωτότητα δεν του ταιριάζει εύκολα στο κρεβάτι. Όταν συμβεί, είναι είτε στρατηγική είτε αποτέλεσμα έντονης ανάγκης για επιβεβαίωση – όχι συναισθηματικής σύνδεσης.
Επίσης, ο νάρκισσος έλκεται από στάσεις που κολακεύουν το σώμα του συντρόφου, αλλά με έναν ιδιαίτερο τρόπο: όχι για να τον/την ευχαριστήσει βαθιά, αλλά για να νιώσει ότι έχει απέναντί του κάποιον «άξιο θεατή». Το σώμα του άλλου γίνεται αντανάκλαση της δικής του αξίας. Όσο πιο εντυπωσιακή η εικόνα, τόσο πιο ανεβασμένος ο εγωισμός.
Το πρόβλημα δεν είναι οι στάσεις. Είναι το κίνητρο πίσω από αυτές. Γιατί όταν το σ#ξ γίνεται εργαλείο επιβεβαίωσης και όχι χώρος συνάντησης, τότε κάτι λείπει. Μπορεί να είναι θεαματικό, έντονο, «καλό στα χαρτιά» – αλλά συχνά αφήνει μια περίεργη κενότητα μετά. Σαν να τελείωσε η παράσταση, αλλά κανείς δεν ένιωσε πραγματικά κοντά σε κανέναν.
Κι αυτό, τελικά, είναι το πιο αποκαλυπτικό: ο νάρκισσος στο σ#ξ δεν ψάχνει σύνδεση. Ψάχνει αντανάκλαση. Και διαλέγει στάσεις που του το θυμίζουν ξανά και ξανά.
