S#xual compatibility δεν είναι πόσο έντονα ξεκινά κάτι, αλλά πόσο φυσικά συνεχίζεται

Υπάρχουν στιγμές που η λογική κάθεται ήσυχα σε μια γωνία και απλώς παρακολουθεί. Γιατί όταν δύο σώματα συναντιούνται με τρόπο που δεν χρειάζεται εξηγήσεις, η χημεία μιλάει πριν από εμάς. Και κάπου εκεί γεννιέται η πιο ειλικρινής ερώτηση των σχέσεων: είναι αυτό που νιώθουμε αληθινή σ3ξουαλική συμβατότητα ή απλώς μια έντονη παρόρμηση της στιγμής;

Η χημεία των σωμάτων δεν είναι θεωρία. Είναι φυσική. Είναι βλέμμα που κρατά μισό δευτερόλεπτο παραπάνω, άγγιγμα που ηλεκτρίζει, απόσταση που μοιάζει αφόρητη. Είναι το πώς δύο άνθρωποι συγχρονίζονται χωρίς να προσπαθούν. Πώς το σώμα αναγνωρίζει κάτι οικείο πριν καν το μυαλό προλάβει να βάλει ταμπέλες.

Αλλά εδώ είναι το τολμηρό κομμάτι που σπάνια λέμε δυνατά: η χημεία δεν είναι πάντα «ασφαλής». Μπορεί να είναι εκρηκτική, απρόβλεπτη, ακόμα και άβολη. Γιατί η αληθινή σωματική έλξη δεν ενδιαφέρεται για το αν ο άλλος είναι η σωστή επιλογή. Ενδιαφέρεται μόνο για το αν τα σώματα μιλούν την ίδια γλώσσα.

Συχνά μπερδεύουμε τη σ3ξουαλική συμβατότητα με το καλό σ3ξ. Όμως δεν είναι το ίδιο. Το καλό σ3ξ μπορεί να συμβεί από τύχη. Η συμβατότητα, όχι. Εκείνη φαίνεται στη διάρκεια. Στο αν το άγγιγμα εξελίσσεται, στο αν η επιθυμία δεν εξαντλείται στην πράξη αλλά επιστρέφει. Στο αν υπάρχει ρυθμός, ανταπόκριση, ένστικτο.

Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους το σώμα σου ξέρει πότε να πλησιάσει και πότε να κάνει πίσω. Και υπάρχουν κι εκείνοι με τους οποίους όλα μοιάζουν σωστά, αλλά κάτι δεν κουμπώνει. Δεν φταίει κανείς. Απλώς τα σώματα δεν λένε ψέματα. Ό,τι κι αν προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε, εκείνα έχουν ήδη αποφασίσει.

Η σ3ξουαλική συμβατότητα είναι και θέμα θάρρους. Θάρρους να είσαι παρών. Να αφεθείς χωρίς να ελέγχεις συνεχώς την εικόνα σου. Γιατί η πραγματική χημεία δεν αντέχει την προσποίηση. Ανθίζει όταν νιώθεις άνετα να είσαι ατελής, αυθόρμητος, αληθινός.

Και ας μιλήσουμε λίγο για το σώμα που «θυμάται». Εκείνο που αντιδρά πριν από τη σκέψη. Που ξέρει αν κάτι του ταιριάζει ή όχι από την πρώτη επαφή. Δεν είναι ρομαντική υπερβολή. Είναι ένστικτο. Και συχνά το αγνοούμε, προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η έλξη θα έρθει αργότερα. Μερικές φορές έρχεται. Άλλες όχι. Και αυτό είναι εντάξει.

Το τολμηρό ερώτημα όμως παραμένει: τι κάνεις όταν η χημεία είναι καταιγιστική, αλλά όλα τα άλλα ασταθή; Όταν τα σώματα φωνάζουν «ναι» και το μυαλό ψιθυρίζει «πρόσεχε»; Εκεί δοκιμάζεται η ωριμότητα. Γιατί η συμβατότητα δεν είναι μόνο θέμα έντασης, αλλά και κατεύθυνσης.

Ίσως τελικά η αλήθεια να βρίσκεται κάπου στη μέση. Η χημεία των σωμάτων είναι το σπίρτο. Η σ3ξουαλική συμβατότητα είναι η φωτιά που μπορεί να μείνει αναμμένη χωρίς να καταστρέψει τα πάντα γύρω της. Χρειάζεται επιθυμία, αλλά και συνείδηση. Ένστικτο, αλλά και επικοινωνία.

Και αν με ρωτάς, δεν υπάρχει τίποτα πιο σέξι από δύο ανθρώπους που όχι μόνο θέλουν ο ένας τον άλλον, αλλά ξέρουν και πώς να συναντηθούν. Γιατί όταν τα σώματα μιλούν την ίδια γλώσσα, δεν χρειάζονται υποσχέσεις. Μόνο παρουσία. Ίσως τελικά η αληθινή σ3ξουαλική συμβατότητα να μην είναι το πόσο έντονα ξεκινά κάτι, αλλά το πόσο φυσικά συνεχίζεται. Και αυτό, όσο κι αν προσπαθούμε να το αναλύσουμε, το νιώθεις πάντα πρώτα στο σώμα.