Υπάρχουν θέματα γύρω από τη σεξουαλικότητα τα οποία είτε δεν συζητιούνται συχνά είτε κανένας δεν τα γνωρίζει. Όχι επειδή είναι ακραία ή επικίνδυνα, αλλά επειδή δεν χωρούν εύκολα σε μια συζήτηση μιας παρέας. Συγκεκριμένα, το θέμα της macrophilia και της microphilia είναι στην κατηγορία αυτών των συζητήσεων. Οι περισσότεροι ίσως να έχουν ακούσει κάποια στιγμή τους όρους αυτούς ή να τους έχουν δει στο διαδίκτυο, χωρίς όμως να γνωρίζουν ακριβώς τι σημαίνουν.
Ας πάρουμε το θέμα από την αρχή με πιο απλά λόγια.
Αρχικά, τι είναι η macrophilia; Η macrophilia αναφέρεται στη σ#ξουαλική έλξη προς ανθρώπους που βιώνονται ως τεράστιοι σε μέγεθος. Δεν μιλάμε απαραίτητα για ρεαλιστικές καταστάσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η έλξη αυτή εκφράζεται μέσω φαντασιώσεων, εικόνων, ιστοριών ή συμβολικών σεναρίων, όπου το μεγάλο μέγεθος λειτουργεί περισσότερο σαν ιδέα παρά σαν κυριολεκτική πραγματικότητα.
Για κάποιους ανθρώπους, το στοιχείο που διεγείρει δεν είναι το ίδιο το σώμα, αλλά αυτό που συμβολίζει το μέγεθος, όπως δύναμη, κυριαρχία, προστασία, έλεγχος. Το «μεγάλο» δεν αφορά μόνο το φυσικό μέγεθος, αλλά την αίσθηση υπεροχής ή επιβολής. Σημαντικό εδώ είναι ότι, όταν μιλάμε σε ψυχολογικό ή επιστημονικό επίπεδο, αναφερόμαστε πάντα σε ενήλικες και σε φαντασιακό ή συναινετικό πλαίσιο. Οτιδήποτε εκτός αυτού δεν εντάσσεται στη συζήτηση.
Από την άλλη, τι είναι η microphilia; Η microphilia είναι το αντίστροφο, δηλαδή η σ#ξουαλική έλξη προς ανθρώπους που βιώνονται ως πολύ μικροσκοπικοί. Και πάλι, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αφορά κυριολεκτικά, ρεαλιστικά μικρόσωμα άτομα, αλλά φαντασιακές αναπαραστάσεις, όπου το μέγεθος λειτουργεί ως σύμβολο.
Εδώ, η έλξη συχνά συνδέεται με αισθήματα ελέγχου, αλλά και με αισθήματα ευαλωτότητας, φροντίδας ή ακόμα και απόλυτης εγγύτητας. Για κάποιους, το «μικρό» προκαλεί μια αίσθηση οικειότητας ή απόλυτης σύνδεσης, για άλλους μια αίσθηση δύναμης ή ευθύνης.
Όπως και με τη macrophilia, είναι κρίσιμο να ξεκαθαρίζεται ότι μιλάμε για φαντασιώσεις ενηλίκων, όχι για πραγματικές καταστάσεις που παραβιάζουν όρια ή συναίνεση.
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή μεταξύ των δύο αυτών όρων, διότι κατατάσσονται στις παραφιλίες, δηλαδή σε σ#ξουαλικά ενδιαφέροντα που αποκλίνουν από τα πιο συνηθισμένα πρότυπα έλξης. Αυτό από μόνο του δεν σημαίνει παθολογία. Η λέξη «παραφιλία» περιγράφει, δεν καταδικάζει.
Στη σύγχρονη ψυχολογία, η διάκριση είναι σαφής: ένα σ#ξουαλικό ενδιαφέρον θεωρείται προβληματικό μόνο όταν προκαλεί δυσφορία στο ίδιο το άτομο ή βλάπτει άλλους. Αν δεν ισχύει κάτι από τα δύο, τότε μιλάμε απλώς για μια διαφορετική μορφή φαντασίωσης.
Από πού μπορεί να προκύπτει όμως η έλξη για το μέγεθος; Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει μία απάντηση. Για κάποιους ανθρώπους το μέγεθος συνδέεται με πρώιμες εμπειρίες ασφάλειας ή φόβου. Για άλλους, με δυναμικές ελέγχου, εξάρτησης ή προστασίας. Συχνά, οι φαντασιώσεις δεν έχουν να κάνουν ιδιαίτερα με το σώμα, αλλά με σχέσεις δύναμης.
Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι σ#ξουαλικές φαντασιώσεις δεν λειτουργούν πάντα με λογική συνοχή. Κάποιος μπορεί να φαντασιώνεται πράγματα που δεν θα ήθελε ποτέ να συμβούν στην πραγματική ζωή. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Υπάρχει όμως και το κοινωνικό κομμάτι και η παρεξήγηση γύρω από το θέμα αυτό. Θέματα όπως η macrophilia και η microphilia είναι κάτι σαν κόκκινο πανί και δημιουργούν παρεξηγήσεις, διότι παρουσιάζονται με δύο τρόπους. Ο ένας είναι η υπερβολή και ο άλλος το χιούμορ στο διαδίκτυο. Αυτό οδηγεί σε στιγματισμό ή χλευασμό, χωρίς όμως ουσιαστική κατανόηση.
Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι έχουν φαντασιώσεις που δεν μοιράζονται ποτέ, όχι επειδή είναι επικίνδυνες, αλλά επειδή φοβούνται την αντίδραση των άλλων. Και κάπου εκεί, η σιωπή γίνεται πιο βαριά από την ίδια τη φαντασία.
Τελικά, τι σημαίνει όλο αυτό; Η macrophilia και η microphilia μάς θυμίζουν κάτι βασικό: ότι η ανθρώπινη σ#ξουαλικότητα δεν είναι μονοδιάστατη. Δεν περιορίζεται σε αυτό που φαίνεται «φυσιολογικό» ή κοινωνικά αποδεκτό.
Όσο υπάρχει συναίνεση, ενήλικες και ψυχική ισορροπία, οι φαντασιώσεις είναι απλώς ένα κομμάτι του εσωτερικού κόσμου του καθενός. Και ίσως, αντί να προσπαθούμε να τις κατηγοριοποιήσουμε αυστηρά, αξίζει απλώς να τις κατανοούμε. Όχι για να συμφωνήσουμε, αλλά για να μην φοβόμαστε ό,τι δεν μοιάζει με εμάς.
Συντάκτης: Ράνια Λιάσκου
