Όταν μιλάμε για καλό και κακό σεξ, έχουμε μια περίεργη τάση να το αντιμετωπίζουμε σχεδόν σαν δεξιότητα. Σαν να υπάρχει κάπου ένα αόρατο βιογραφικό στο οποίο καταγράφονται εμπειρία, τεχνική, αντοχή, αυτοπεποίθηση και μερικά ακόμη προσόντα που υποτίθεται ότι κάνουν κάποιον «καλό στο κρεβάτι».
Μόνο που μπορεί κάποιος να έχει όλη την αυτοπεποίθηση του κόσμου, να θεωρεί τον εαυτό του εξαιρετικό εραστή και παρ’ όλα αυτά το σa#ξ μαζί του να σε κάνει να νιώθεις άβολα, αποκομμένος ή ακόμα και εντελώς αόρατος.
Γιατί ίσως το μεγαλύτερο red flag στο σ#ξ δεν είναι η απειρία, η αμηχανία ή μια βραδιά που απλώς δεν πήγε όπως την περιμένατε. Είναι κάτι πολύ πιο απλό: να μην ενδιαφέρεται πραγματικά για το πώς νιώθεις εσύ. Και αυτό φαίνεται σε πολύ περισσότερα πράγματα απ’ όσα νομίζουμε.
Όταν το σεξ γίνεται performance
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν κάνουν πραγματικά σεξ μαζί σου. Κάνουν σεξ μπροστά σου. Μπαίνουν στη διαδικασία έχοντας ήδη στο μυαλό τους ένα σενάριο για το πώς πρέπει να εξελιχθούν τα πράγματα, τι θεωρείται σέξι, τι «δουλεύει» και τι υποτίθεται ότι πρέπει να σου αρέσει. Δεν παρατηρούν ιδιαίτερα τις αντιδράσεις σου, δεν προσαρμόζονται και κυρίως δε ρωτούν. Είναι περισσότερο απασχολημένοι με το να αποδείξουν ότι είναι καλοί παρά με το να ανακαλύψουν τι είναι καλό για εσένα.
Και εκεί βρίσκεται μια τεράστια διαφορά. Γιατί το καλό σεξ δεν είναι παράσταση. Δεν υπάρχει κοινό, δεν υπάρχει βαθμολογία και κανείς δεν παίρνει μετάλλιο επειδή έκανε όλα όσα θεωρούσε ότι «πρέπει» να κάνει. Υπάρχουν δύο άνθρωποι που προσπαθούν να καταλάβουν ο ένας τον άλλον.
Το «όλοι οι πρώην μου τρελαίνονταν» δεν είναι επιχείρημα
Ίσως μία από τις πιο χαρακτηριστικές κόκκινες σημαίες εμφανίζεται όταν προσπαθείς να πεις τι σου αρέσει και απέναντί σου βρίσκεις άμυνα.
«Μα πάντα έτσι το κάνω».
«Στις πρώην μου άρεσε».
«Κανείς δεν μου έχει πει ποτέ κάτι τέτοιο».
Το πρόβλημα με αυτές τις απαντήσεις δεν είναι απλώς ότι είναι εκνευριστικές. Είναι ότι δείχνουν έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει την επιθυμία σου σαν κριτική προς τις ικανότητές του. Αντί να ακούσει «αυτό μου αρέσει περισσότερο», ακούει «δεν είσαι αρκετά καλός». Και κάπου εκεί η επικοινωνία σταματά. Το σώμα σου όμως δεν είναι ίδιο με το σώμα του προηγούμενου ανθρώπου που είχε απέναντί του. Οι επιθυμίες σου δεν είναι ίδιες, τα όριά σου δεν είναι ίδια και όσα σε κάνουν να αισθάνεσαι άνετα δεν είναι υποχρεωτικό να λειτουργούν για κανέναν άλλον. Ο άνθρωπος που είναι πραγματικά καλός στο σεξ δε χρειάζεται να γνωρίζει τα πάντα από την πρώτη στιγμή. Χρειάζεται να θέλει να μάθει εσένα.
Το πραγματικό red flag είναι ότι δεν ακούει
Μπορεί να αφορά ένα «πιο αργά», ένα «όχι έτσι», ένα «δεν μου αρέσει ιδιαίτερα αυτό», ένα «περίμενε» ή ακόμα και μια εμφανή αλλαγή στη διάθεσή σου. Ένας άνθρωπος που ενδιαφέρεται πραγματικά για τη δική σου εμπειρία δεν αντιμετωπίζει αυτά τα σημάδια σαν εμπόδια που πρέπει να ξεπεράσει. Τα ακούει.
Δεν γκρινιάζει επειδή άλλαξες γνώμη. Δεν προσπαθεί να σε κάνει να αισθανθείς ενοχές επειδή κάτι δεν θέλεις. Δεν θεωρεί ότι επειδή ξεκινήσατε κάτι πρέπει οπωσδήποτε να το ολοκληρώσετε. Και, κυρίως, δεν πιστεύει ότι η συναίνεση που δόθηκε μία φορά είναι ένα συμβόλαιο που ισχύει μέχρι το τέλος της βραδιάς.
Η συναίνεση μπορεί να αλλάξει ανά πάσα στιγμή. Και το να μπορείς να πεις «σταμάτα» χωρίς να φοβάσαι την αντίδραση του άλλου είναι ίσως πολύ πιο σημαντικό για το καλό σεξ από οποιαδήποτε περιβόητη «τεχνική».
Και μετά υπάρχει η πίεση που μεταμφιέζεται σε πλάκα.
«Έλα τώρα».
«Μη με ξενερώνεις».
«Μια φορά μόνο».
«Καλά, πλάκα κάνω».
Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στο φλερτ και στην πίεση, και γίνεται πολύ λιγότερο λεπτή όταν ο άλλος έχει ήδη εκφράσει ότι δε θέλει κάτι. Αν πρέπει να πείσεις κάποιον ξανά και ξανά, δεν έχετε ένα παιχνιδιάρικο ερωτικό παιχνίδι. Έχετε έναν άνθρωπο που προσπαθεί να θέσει ένα όριο και έναν άλλον που προσπαθεί να το μετακινήσει. Και αυτό δεν είναι απλώς κακό σεξ. Είναι ένα σοβαρό red flag για τον τρόπο με τον οποίο ο συγκεκριμένος άνθρωπος αντιλαμβάνεται τα όρια γενικότερα.
Το καλό σεξ μπορεί να έχει και αμήχανες στιγμές
Αυτό είναι ίσως το κομμάτι που ξεχνάμε περισσότερο. Το καλό σεξ δε χρειάζεται να είναι κινηματογραφικό. Μπορεί κάποιος να γελάσει σε εντελώς άκυρη στιγμή. Μπορεί κάτι να μη λειτουργήσει. Μπορεί να χρειαστεί να σταματήσετε, να αλλάξετε, να ρωτήσετε «είσαι καλά;» ή «σου αρέσει αυτό;». Μπορεί η πρώτη φορά με έναν καινούργιο άνθρωπο να είναι απλώς μέτρια.
Τίποτα από αυτά δεν αποτελεί red flag. Αντίθετα, πολλές φορές το πράσινο σημαιάκι βρίσκεται ακριβώς εκεί: στο πόσο άνετα μπορείς να πεις ότι κάτι δεν σου αρέσει χωρίς να γίνει ολόκληρο ζήτημα. Στο να μπορείς να γελάσεις. Στο να μη χρειάζεται να προσποιηθείς. Στο να μην αισθάνεσαι υπεύθυνος για τον εγωισμό του άλλου. Στο να ξέρεις ότι, αν αλλάξεις γνώμη, δε θα πρέπει μετά να απολογείσαι.
Η εμπειρία από μόνη της δε δημιουργεί ενσυναίσθηση. Ούτε η αυτοπεποίθηση δημιουργεί επικοινωνία. Ούτε η «τεχνική» δημιουργεί ασφάλεια. Και χωρίς αυτά, δύσκολα μπορείς να μιλήσεις για πραγματικά καλό σεξ.
Τελικά, ίσως το μεγαλύτερο green flag είναι πολύ πιο απλό
Είναι ο άνθρωπος που θέλει να ξέρει αν περνάς καλά και μπορεί να ακούσει την πραγματική απάντηση. Όχι μόνο όταν αυτή η απάντηση είναι «ναι». Είναι εκείνος που δεν αντιμετωπίζει τα όριά σου σαν προσωπική απόρριψη, που δεν χρειάζεται να προσποιείσαι μαζί του και που καταλαβαίνει ότι το σεξ δεν είναι κάτι που κάνει ο ένας στον άλλον, αλλά κάτι που δημιουργούν δύο άνθρωποι μαζί. Γιατί τελικά το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος είναι «καλός στο κρεβάτι». Το πραγματικό ερώτημα είναι αν, όταν βρίσκεσαι στο κρεβάτι μαζί του, αισθάνεσαι ότι υπάρχεις κι εσύ εκεί μέσα.
