Μια 21χρονη γυναίκα νοσηλεύεται διασωληνωμένη στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Τζανείου, μετά τη διακομιδή της από την Πάρο, τα ξημερώματα της Τετάρτης 21 Οκτωβρίου. Η νεαρή μεταφέρθηκε σε κωματώδη κατάσταση και οι γιατροί προσπαθούν να τη σταθεροποιήσουν.
Σύμφωνα με τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, εξετάζεται το ενδεχόμενο να της χορηγήθηκε ουσία που περιγράφεται στα δημοσιεύματα ως «χάπι βι#σμού». Φίλος της έχει συλληφθεί στην Πάρο και ανακρίνεται, καθώς διερευνάται πιθανή εμπλοκή του. Μέχρι στιγμής δεν έχει επιβεβαιωθεί το είδος της ουσίας ούτε οι συνθήκες υπό τις οποίες η 21χρονη βρέθηκε σε αυτή την κατάσταση.
Χρειάζεται εδώ μια σαφής διάκριση: οι πληροφορίες που έχουν δημοσιοποιηθεί δεν τεκμηριώνουν ότι έχει διαπιστωθεί σεξουαλική επίθεση. Ούτε η λέξη «φίλος» ξεκαθαρίζει από μόνη της τη φύση της σχέσης των δύο ανθρώπων. Η έρευνα καλείται να δώσει απαντήσεις και η περιγραφή της υπόθεσης οφείλει να μην προτρέχει.
Ακόμα κι αν δε συζητάμε αρκετά για αυτό ή δε θέλουμε στην πραγματικότητα να αποδεχτούμε τη σοβαρότητά του, ο βι#σμός μπορεί να συμβεί μέσα σε μια σχέση. Και μέσα σε έναν γάμο. Και από έναν άνθρωπο με τον οποίο έχεις συναινέσει να κάνεις σ#ξ δεκάδες φορές στο παρελθόν. Η προηγούμενη οικειότητα δεν καταργεί την ανάγκη συναίνεσης.
Κι όμως, γύρω από αυτό επιμένει μια θολούρα. «Μα είναι μαζί». «Μα έχουν ξανακοιμηθεί». «Μα γιατί να το κάνει αυτό στο κορίτσι του;». Ερωτήσεις που παρουσιάζουν τη σχέση σαν εγγύηση ασφάλειας και συχνά καταλήγουν να αμφισβητούν την ίδια τη δυνατότητα της παραβίασης. Σαν να αποκτά κάποιος, μαζί με τον τίτλο του συντρόφου, μόνιμη πρόσβαση στο σώμα του άλλου.
Η συναίνεση, όμως, δεν είναι συνδρομή που ανανεώνεται αυτόματα. Δεν την έδωσες στην αρχή της σχέσης για να ισχύει σε κάθε επόμενη στιγμή. Μπορεί να θέλεις σήμερα και αύριο να μη θέλεις. Μπορεί να έχεις ξεκινήσει και να αλλάξεις γνώμη. Το ότι μοιράζεστε κρεβάτι, σπίτι ή χρόνια ζωής δεν δημιουργεί υποχρέωση για σ#ξ.
Το δύσκολο είναι πως η παραβίαση μέσα στη σχέση μπορεί να συνοδεύεται από λόγια που έχουμε μάθει να υποτιμάμε: «Αν με αγαπούσες, θα ήθελες», «με απορρίπτεις συνέχεια», «θα θυμώσω αν σταματήσουμε». Όταν η σεξουαλική επαφή επιβάλλεται μέσω φόβου, απειλών ή εκφοβισμού, η απουσία σωματικής πάλης δεν την κάνει συναινετική. Ούτε το πάγωμα, η σιωπή ή η αδυναμία αντίδρασης ισοδυναμούν με συμφωνία. Ένας άνθρωπος που κοιμάται, είναι αναίσθητος ή βρίσκεται σε κατάσταση που δεν του επιτρέπει να καταλάβει και να επιλέξει δεν μπορεί να δώσει συναίνεση.
Αυτή η κοινωνική σύγχυση μπορεί να αφήσει έναν άνθρωπο να παλεύει και με το ίδιο του το βίωμα. Να αναρωτιέται αν «μετράει» αυτό που συνέβη, αν δικαιούται να νιώθει παραβιασμένος, αν θα τον πιστέψουν επειδή εξακολουθεί να αγαπά τον σύντροφό του. Να προσπαθεί να χωρέσει στην ίδια εικόνα τον άνθρωπο που εμπιστευόταν και την πράξη που τον τραυμάτισε.
Γι’ αυτό χρειάζεται να σταματήσουμε να ζητάμε από τα θύματα μια συγκεκριμένη ιστορία, με άγνωστο δράστη, εμφανή τραύματα και άμεση καταγγελία, για να πάρουμε στα σοβαρά όσα περιγράφουν. Η ερώτηση είναι αν υπήρχε ελεύθερη συναίνεση στη συγκεκριμένη πράξη. Το πόσο καιρό ήταν μαζί δεν την απαντά.
Τα στοιχεία δείχνουν πόσο πραγματική είναι η σ#ξουαλική βία μέσα στις σχέσεις. Η αναλυτική ευρωπαϊκή έκθεση των FRA και EIGE, που δημοσιεύτηκε το 2026 και βασίζεται στην κοινή έρευνα με τη Eurostat σε σχεδόν 115.000 γυναίκες ηλικίας 18–74 ετών, καταγράφει ότι: Το 6,9% των γυναικών στην ΕΕ που είχαν υπάρξει σε σχέση ανέφερε βι#σμό από νυν ή πρώην σύντροφο, κατά τη διάρκεια της σχέσης. Πρόκειται περίπου για μία στις δεκατέσσερις. Το 2,2% ανέφερε βι#σμό από σύντροφο ενώ αδυνατούσε να αρνηθεί λόγω μέθης ή επίδρασης ουσιών. Το εύρημα δεν σημαίνει ότι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις είχε προηγηθεί κρυφή χορήγηση ουσίας. Το 5,5% ανέφερε βι#σμό από σύντροφο με εκφοβισμό. Οι κατηγορίες αυτές επικαλύπτονται και τα ποσοστά δεν αθροίζονται.
Σε παγκόσμιο επίπεδο, οι εκτιμήσεις που δημοσίευσε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας το 2025 υπολογίζουν ότι 316 εκατομμύρια γυναίκες ηλικίας 15 ετών και άνω υπέστησαν σωματική ή σεξουαλική βία από σύντροφο μέσα σε ένα δωδεκάμηνο αναφοράς. Το συγκεκριμένο μέγεθος αφορά και τις δύο μορφές βίας, όχι αποκλειστικά βιασμούς.
Η σχέση, λοιπόν, δεν αποτελεί απόδειξη συναίνεσης. Και το «είναι ο άνθρωπός σου» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται για να μικρύνει μια παραβίαση. Θα έπρεπε να σημαίνει ότι δίπλα του μπορείς να πεις «δεν θέλω» και να νιώθεις απολύτως ασφαλής.
