Εκείνος στις κερκίδες, με το μικρόφωνο στο χέρι. Εκείνη στο γήπεδο, να προσπαθεί να κρατήσει το ύφος της ενώ της τραγουδάει μπροστά σε όλους. Κι εμείς μπροστά στην οθόνη, να προσθέτουμε στις εφηβικές μας απαιτήσεις από τον έρωτα μια ολόκληρη μουσική παράσταση στο προαύλιο. Η σκηνή του Χιθ Λέτζερ στο «10 Things I Hate About You» είχε κάνει τη ζημιά της. Και, όπως αποδεικνύεται, κάποια τραγούδια εξακολουθούν να μας βρίσκουν ακριβώς εκεί που μας άφησαν.
Η Τζούλια Στάιλς επέστρεψε σε αυτή την ανάμνηση με μια χορογραφία αφιερωμένη στον συμπρωταγωνιστή της. Στο επεισόδιο της 20ής Οκτωβρίου του αμερικανικού «Dancing with the Stars», στη βραδιά των αφιερώσεων, χόρεψε με τον παρτενέρ της, Έζρα Σόσα, το «Can’t Take My Eyes Off You» του Φράνκι Βάλι. Το ίδιο τραγούδι με το οποίο ο Πάτρικ προσπαθούσε να κερδίσει την Κατ στην ταινία του 1999.
Είκοσι επτά χρόνια μετά, η μουσική έπαιζε ξανά. Η Τζούλια ήταν εκεί. Κι αυτή τη φορά, μαζί με τη χαρά εκείνης της σκηνής, υπήρχε και η απουσία του.
Για όσους μεγαλώσαμε με αυτή την ταινία, είναι εύκολο να θυμηθούμε τι μας είχε κάνει να την αγαπήσουμε. Η Κατ είχε νεύρα, άποψη, άμυνες και καθόλου διάθεση να γίνει πιο βολική για να αρέσει. Ο Πάτρικ είχε εκείνο το χαμόγελο που σε έκανε να ξεχνάς προσωρινά όλες τις λογικές σου επιφυλάξεις. Τους βλέπαμε να πλησιάζουν ο ένας τον άλλον και κάπου ανάμεσα στις ατάκες, στις κόντρες και στα τραγούδια χωρούσαμε και τους δικούς μας πρώτους έρωτες.
Τώρα πια, βλέποντας την Τζούλια να χορεύει, θυμόμαστε και τον εαυτό μας που τους έβλεπε τότε. Το δωμάτιό μας. Τις φίλες με τις οποίες σχολιάζαμε την ταινία. Εκείνον τον άνθρωπο που θέλαμε τόσο πολύ να μας κοιτάξει. Τη βεβαιότητα ότι κάποια πράγματα ήταν τεράστια και θα κρατούσαν για πάντα.
:max_bytes(150000):strip_icc()/10-Things-I-Hate-About-You-heath-ledger-julia-stiles-020625-08a017217e4f459198085d5e5a79d067.jpg)
Για την ίδια, βέβαια, η επιστροφή είχε πρόσωπα, φωνές και αναμνήσεις από τα γυρίσματα. Μιλώντας στο «Extra», περιέγραψε πως έκλαιγε ήδη από την πρώτη ημέρα των προβών. Η νοσταλγία την αιφνιδίασε και ο Σόσα προσάρμοσε την προσέγγισή τους στη χορογραφία, βοηθώντας τη να εκφράσει όσα ένιωθε. Τον Λέτζερ τον θυμήθηκε ως έναν παιχνιδιάρη, φωτεινό άνθρωπο, που έκανε τα γυρίσματα χαρούμενα και παρέσυρε την παρέα μαζί του.
Από όσα είπε, όμως, μια μικρή επιθυμία ήταν αρκετή για να μας σφίξει το στομάχι: «Μακάρι να μπορούσα να σηκώσω το τηλέφωνο και να του πω “Έλα, φίλε”». Τόσο απλό. Να μπορείς να πάρεις κάποιον τηλέφωνο. Να του πεις ότι ακόμα μιλούν για εκείνη την ταινία που κάνατε παιδιά. Ότι μια καινούργια γενιά τον ανακαλύπτει. Ότι το τραγούδι εξακολουθεί να λειτουργεί. Να γελάσετε λίγο με τα μαλλιά σας, με τα ρούχα σας, με το πόσο μικροί ήσασταν.
Στο τέλος της χορογραφίας ακούστηκε το ποίημα της Κατ από την ταινία και στη σκηνή βρέθηκαν οι Τζόζεφ Γκόρντον-Λέβιτ, Λαρίσα Ολέινικ, Άντριου Κίγκαν, Γκάμπριελ Γιούνιον και Σούζαν Μέι Πρατ. Η παλιά κινηματογραφική παρέα συγκεντρώθηκε ξανά για να τον τιμήσει. Ο Λέτζερ πέθανε τον Ιανουάριο του 2008, μόλις στα 28 του χρόνια.
Έχει μια ιδιαίτερη τρυφερότητα να βλέπεις αυτούς τους ανθρώπους μεγαλύτερους, μαζί, γύρω από μια κοινή ανάμνηση. Να αναγνωρίζεις στα σημερινά τους πρόσωπα τα παιδιά μιας ταινίας που έχεις δει τόσες φορές. Και να σου λείπει μαζί τους εκείνος που, όποτε πατήσεις το play, θα σε περιμένει στις κερκίδες με ένα μικρόφωνο.
Μεγαλώσαμε, Χιθ. Εκείνο το χαμόγελο ακόμα μας πιάνει.
