Η Καθαρά Δευτέρα είναι από αυτές τις μέρες που μυρίζουν ταραμοσαλάτα, λαγάνα και… σπάγκο. Είναι η μέρα που μικροί και μεγάλοι κοιτάνε τον ουρανό, όχι για να δουν αν θα βρέξει, αλλά για να δουν ποιος αετός θα πάει πιο ψηλά. Μόνο που φέτος, στη Ρόδο, κάποιοι κοιτούσαν τον ουρανό από ψηλά, ενώ ήθελαν να πίάσουν γη, ε και δεν μπορούσαν.
Η πτήση ΑΕΕ4379 της Aegean Airlines από το Αμβούργο προς τη Ρόδο χρειάστηκε να κάνει δύο αποτυχημένες προσπάθειες προσγείωσης, γιατί στην τελική ευθεία για τον διάδρομο 24 – πάνω από Ιαλυσό και Κρεμαστή – πετούσαν χαρταετοί σε ύψος παρόμοιο με εκείνο του αεροσκάφους. Οι πιλότοι ενημέρωσαν τον πύργο ελέγχου, η προσέγγιση διακόπηκε και τελικά το αεροπλάνο προσγειώθηκε στις 14:50, αφού πρώτα ειδοποιήθηκε και το αστυνομικό τμήμα Ιαλυσού.
Αν το σκεφτείς, η εικόνα είναι σχεδόν κινηματογραφική: από τη μία ένα Airbus που κατεβαίνει προσεκτικά για προσγείωση, από την άλλη πολύχρωμοι αετοί που ανεβαίνουν με ενθουσιασμό. Βέβαια, οκ ένας χαρταετός, ειδικά με σπάγκο τεντωμένο και χωρίς έλεγχο, μπορεί να προκαλέσει σοβαρό πρόβλημα σε μια φάση πτήσης που είναι από τις πιο κρίσιμες, αλλά αφού όλα πήγαν καλά ας δούμε την πιο ποιητική πλευρά της είδησης.
Ο χαρταετός, ή «αετός» όπως τον λέμε, είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό σύμβολο της Καθαράς Δευτέρας. Η μέρα σηματοδοτεί την αρχή της Σαρακοστής, μιας περιόδου νηστείας και – θεωρητικά – εσωτερικής κάθαρσης. Το πέταγμα του αετού συνδέθηκε συμβολικά με την «άνοδο» της ψυχής, με ένα ξεκίνημα πιο ελαφρύ, πιο καθαρό. Η ίδια η ιδέα του χαρταετού, όμως, δεν είναι ελληνική εφεύρεση. Οι πρώτες αναφορές έρχονται από την αρχαία Κίνα, αιώνες πριν, όπου χρησιμοποιούνταν ακόμα και για στρατιωτικούς σκοπούς. Στην Ελλάδα το έθιμο ρίζωσε αργότερα και ταυτίστηκε με τη συγκεκριμένη ημέρα. Κι έγινε μια όμορφη οικογενειακή τελετουργία. Πατεράδες και παππούδες να φτιάχνουν σκελετό από καλάμια, να κολλάνε χαρτιά, να μετρούν την ουρά «για να πάρει αέρα». Και τα παιδιά να περιμένουν με αγωνία να “πετάξει”.
Αυτό το “πιάσε, πιάσε!” ακούγεται κάθε χρόνο σε κάθε γειτονιά. Και έχει κάτι πολύ τρυφερό. Είναι από τα λίγα έθιμα που δεν απαιτούν πολλά – ούτε χρήματα, ούτε οργάνωση. Λίγο αέρα και καλή διάθεση.
Τώρα, όταν ο «λίγος αέρας» φυσάει δίπλα σε αεροδρόμιο, τα πράγματα αλλάζουν. Τα αεροδρόμια δεν είναι μακριά από τις πόλεις όπως παλιά. Οι πτήσεις είναι συνεχείς. Και ένας αετός που φεύγει από τον έλεγχο, μπορεί να βρεθεί πολύ πιο ψηλά απ’ όσο νομίζουμε. Οπότε, ας πετάμε τον αετό μας, αλλά να ξέρουμε πού βρισκόμαστε.
Κατά τα άλλα ο ουρανός είναι μεγάλος. Χωράει και αετούς και αεροπλάνα.
