Πτήση Λονδίνο – Λος Άντζελες. Όλα καλά, όλα ήρεμα. Το πλήρωμα κάνει τη δουλειά του, χαμόγελα, «chicken or pasta;», κλασικά πράγματα. Στο τέλος της πτήσης, ένας επιβάτης λέει να τους κάνει ένα γλυκό δωράκι. Μια σακουλίτσα με ζελεδάκια. Cute, έτσι;
Αμ δε.
Γιατί τα ζελεδάκια δεν ήταν απλά ζελεδάκια. Ήταν χασισοζελεδάκια. Και όχι «έβαλα λίγο για το κέφι». Μιλάμε για 300mg THC. Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: δε θα δεις απλώς το φως στο τούνελ, θα μπεις, θα κάτσεις και θα ρωτήσεις πού είναι η Αγγελική για να σε βγαει γιατί χάθηκες.
Μετά την προσγείωση, στο shuttle για το ξενοδοχείο, κάποιοι από το πλήρωμα έχουν την πανέξυπνη ιδέα να τα δοκιμάσουν. Κέρασμα είναι, αμαρτία να πεις όχι. Τα μοιράζονται. Τρία άτομα τρώνε το περισσότερο. Μέσα σε λίγη ώρα αρχίζουν τα “κάτι δεν πάει καλά”. Ζαλάδες. Πανικός. Αίσθηση ότι χάνεις τον έλεγχο. Φάση «ποιος οδηγεί το λεωφορείο; εγώ; εσύ; ο χρόνος;». Και πριν το καταλάβουν, η κατάσταση κλιμακώνεται τόσο που καταλήγουν στο νοσοκομείο.
Το θετικό; Δεν τα έφαγαν στον αέρα. Γιατί αν συνέβαινε αυτό στα 35.000 πόδια, θα ήταν άλλου είδους η είδηση.
Η επιστροφή της πτήσης έγινε με άλλο πλήρωμα, οι άνθρωποι συνήλθαν κανονικά και – απ’ ό,τι λέγεται – δε θα τιμωρηθούν, γιατί όντως ήταν ειλικρινές λάθος. Δηλαδή τι να φανταστούν; Ότι τα αθώα και γλυκά ζελεδάκια είχαν μέσα το καλό το καλό το Καλαματιανό;
Η αεροπορική τώρα ψάχνει τον επιβάτη-δωρητή. Που κάπου εκεί πιθανόν σκέφτεται «ρε παιδιά, εγώ ένα γλυκάκι πήγα να δώσω».
Μικρή υπενθύμιση ζωής:
– 300mg THC δεν είναι «χαλαρώνω λίγο». Είναι «αποχαιρετώ τη Γη».
– Τα μυστήρια ζελεδάκια δεν τα κερνας χωρίς να ενημερώσεις.
– Και γενικά, έστω ότι στο κερνάνε. Αν δεν ξέρεις τι είναι, μην το βάζεις στο στόμα σου. Ειδικά αν φοράς στολή αεροπορικής.
Το όλο σκηνικό είναι αστείο εκ των υστέρων. Θα μπορούσε όμως να είχε πάει πολύ στραβά. Ευτυχώς το δράμα έγινε στο shuttle και όχι πάνω από τον Ατλαντικό.
Γιατί άλλο να «πετάς» μεταφορικά κι άλλο κυριολεκτικά.
