Η Αγγελική Ηλιάδη αποφάσισε να μας εξηγήσει ποιοι δικαιούνται να λέγονται γονείς. Με την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που θεωρεί ότι ένα «σας αρέσει, δε σας αρέσει» στο τέλος της πρότασης κλείνει τη συζήτηση, ακυρώνει τις ενστάσεις και υποκαθιστά την επιχειρηματολογία. Δυστυχώς για την ίδια, η ένταση της φωνής δεν προσθέτει εγκυρότητα σε αυτό που λες. Απλώς κάνει τον θόρυβο να ακούγεται δυνατότερα.
Σε βίντεό της στα social media, η τραγουδίστρια επανήλθε στις απόψεις της για την οικογένεια, υποστηρίζοντας ότι δύο άντρες ή δύο γυναίκες δεν μπορούν να θεωρούνται γονείς. Επικαλέστηκε τον τρόπο με τον οποίο δημιουργείται ένα παιδί και τη θρησκευτική της πίστη, παρουσιάζοντας την προσωπική της αντίληψη ως τελεσίδικη απάντηση για τις οικογένειες των άλλων.
«Δεν είναι γονείς του παιδιού και οικογένεια δύο άνδρες και δύο γυναίκες μαζί. Πώς να το κάνουμε τώρα; Όσο και εάν προσπαθείτε να μας περάσετε τα πράγματα που είναι αφύσικα, είναι αφύσικα από τον Θεό. Τι να κάνουμε τώρα; Έτσι είναι. Όσο και εάν θέλετε να το παίξετε προοδευτικοί και να λέτε πως έχουμε φτάσει στο 2026, ο Θεός όρισε ότι ο άνδρας και η γυναίκα θα μπορούν να δημιουργούν το παιδί. Τέλος!»
Μόνο που υπάρχει ένα αρκετά βασικό μπέρδεμα εδώ: άλλο πώς προκύπτει μια εγκυμοσύνη κι άλλο ποιος μεγαλώνει ένα παιδί. Το ξέρουμε ότι για τη γονιμοποίηση χρειάζονται ωάριο και σπερματοζωάριο. Κανείς δεν ισχυρίστηκε ότι δύο άνθρωποι του ίδιου φύλου παρακάμπτουν τη βιολογία επειδή αγαπιούνται. Η συζήτηση αφορά τη γονεϊκότητα. Μπορούμε να επιστρέψουμε σε αυτή ή θα μείνουμε για πάντα στο κεφάλαιο της αναπαραγωγής;
Γιατί, αν η ιδιότητα του γονιού εξαντλούνταν στη βιολογική συμβολή, τι ακριβώς θα λέγαμε στους θετούς γονείς; Ότι μεγαλώνουν ένα παιδί, το φροντίζουν, αναλαμβάνουν την ευθύνη του, αλλά στον τελικό έλεγχο κόβονται επειδή δεν συμμετείχαν στη σύλληψη; Προφανώς όχι. Καταλαβαίνουμε πολύ καλά ότι η σχέση γονιού και παιδιού μπορεί να υπάρχει χωρίς κοινό DNA. Περιέργως, κάποιοι το ξεχνούν μόλις οι γονείς είναι ομόφυλοι.
Η γονεϊκότητα έχει ξενύχτια, ευθύνη, σχολικές συναντήσεις, όρια, αγωνία και παρουσία. Έχει το παιδί που σε φωνάζει επειδή φοβήθηκε και εσένα που σηκώνεσαι να πας κοντά του. Η βιολογική συγγένεια είναι σημαντική για πολλούς ανθρώπους. Δεν συνοδεύεται, όμως, από αυτόματο πιστοποιητικό γονεϊκής επάρκειας. Ούτε η ετεροφυλοφιλία αποτελεί συστατική επιστολή.
Και επειδή η κουβέντα δε χρειάζεται να μένει στα προσωπικά μας «εγώ πιστεύω», υπάρχει και επιστημονική γνώση. Η Αμερικανική Ακαδημία Παιδιατρικής έχει υποστηρίξει ήδη από το 2013 την πρόσβαση των παιδιών σε πρόθυμους και ικανούς θετούς και ανάδοχους γονείς, ανεξαρτήτως προσανατολισμού. Στην τεχνική της ανασκόπηση επισημαίνει τη σημασία της ποιότητας των οικογενειακών σχέσεων και του κοινωνικού περιβάλλοντος για την ανάπτυξη των παιδιών, αντί της αντιμετώπισης του φύλου των γονιών ως καθοριστικού κριτηρίου.
Αλλά εδώ έχουμε προχωρήσει ένα βήμα παραπέρα. Η Ηλιάδη χαρακτήρισε αυτές τις οικογένειες αφύσικες και κάλεσε γονείς να αντιδράσουν σε όσα, όπως υποστήριξε, περνούν στα παιδιά μέσω του σχολείου σχετικά με τους διαφορετικούς τύπους οικογένειας. Και κάπου εδώ αξίζει να σταματήσουμε το χειροκρότημα στην «ειλικρίνεια» και να σκεφτούμε ποιον αφορά αυτή η δήλωση. Αφορά και το παιδί που έχει δύο μαμάδες. Που μπορεί να ακούσει μια γνωστή τραγουδίστρια να λέει ότι οι γονείς του δεν είναι γονείς. Ότι το σπίτι του ανήκει στις περιπτώσεις που οι υπόλοιποι πρέπει να απορρίψουν. Αυτό το παιδί πού ακριβώς χωράει στην υποτιθέμενη υπεράσπιση των παιδιών;
Τι προτείνεται να συμβαίνει στην τάξη; Να μιλάει ένα παιδί για την οικογένειά του και να του εξηγούμε ότι η δική του δεν εγκρίνεται; Να ζωγραφίζουν όλοι το σπίτι τους, αλλά ορισμένοι να χρειάζονται αστερίσκο; Η αναγνώριση ότι ένας συμμαθητής σου μεγαλώνει σε διαφορετική οικογένεια δεν απαιτεί να αλλάξεις τη δική σου. Απαιτεί να μπορείς να συνυπάρξεις μαζί του χωρίς να τον μειώνεις.
Όσο για την επίκληση του Θεού, η πίστη κάθε ανθρώπου είναι προσωπική του υπόθεση. Η χρήση της, όμως, για να μοιράζονται δημόσια εγκρίσεις και απορρίψεις σε οικογένειες υπόκειται σε κριτική. Το «έτσι το αντιλαμβάνομαι μέσα από τη θρησκεία μου» εξηγεί τη θέση σου. Δεν υποχρεώνει τους υπόλοιπους να οργανώσουν τη ζωή τους γύρω της.
Βεβαίως και η Αγγελική Ηλιάδη έχει δικαίωμα να εκφράζει την άποψή της. Και οι υπόλοιποι έχουμε δικαίωμα να τη χαρακτηρίζουμε ατεκμηρίωτη, ομοφοβική και προσβλητική για ανθρώπους που μεγαλώνουν παιδιά. Η δημόσια διαφωνία περιλαμβάνεται στο πακέτο της δημόσιας τοποθέτησης. Δεν είναι έξτρα υπηρεσία που μπορείς να απενεργοποιήσεις όταν δε σε βολεύει.
Οι οικογένειες αυτές, πάντως, δε βρίσκονται σε αίθουσα αναμονής μέχρι να τις εγκρίνει η τραγουδίστρια. Έχουν παιδιά να πάρουν από το σχολείο, φαγητό να ετοιμάσουν, προβλήματα να λύσουν και μια καθημερινότητα που συνεχίζεται μετά το τέλος του story.
Το ποιος είναι γονιός για ένα παιδί δε χρειάζεται την έγκριση της Αγγελικής Ηλιάδη. Σας αρέσει, δε σας αρέσει.
