Στα Τέμπη χάθηκαν 57 άνθρωποι. Το ξέρουμε πια σχεδόν μηχανικά. Το ακούμε και το επαναλαμβάνουμε σαν στατιστικό. Αλλά μέσα σε αυτούς τους 57 υπάρχει κι ένα κορίτσι. Η Εριέττα Μόλχο δεν είναι απλώς ένα από τα θύματα του δυστυχήματος στα Τέμπη. Είναι η μόνη που δε βρέθηκε ποτέ. Τρία χρόνια μετά, δεν υπάρχει σορός. Δεν υπάρχει γενετικό υλικό. Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να μπορεί να δοθεί στους γονείς της για να κλείσει έστω στοιχειωδώς ένας κύκλος.
Όταν δεν μπορείς ούτε να πενθήσεις κανονικά
Άλλες οικογένειες μίλησαν για στάχτες. Για κομμάτια. Για διαδικασίες ταυτοποίησης. Για εκταφές που ζήτησαν γιατί δεν πείστηκαν ότι όλα έγιναν σωστά. Οι γονείς της Εριέττας δεν είχαν καν αυτό. Δεν είχαν κάτι να αμφισβητήσουν. Δεν είχαν κάτι να ζητήσουν πίσω. Δεν είχαν πού να πάνε ένα λουλούδι με τον ίδιο τρόπο. Σε μια σύγκρουση τέτοιου μεγέθους, το να μην υπάρχει ούτε ίχνος από έναν άνθρωπο γεννά ένα βασανιστικό ερώτημα: πώς γίνεται;
Ο χώρος που “καθάρισε” πολύ γρήγορα
Το πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ αναφέρει ότι έγιναν εργασίες στον χώρο πριν ολοκληρωθεί πλήρως η συλλογή στοιχείων. Ότι υπήρξε αλλοίωση. Ότι κάποιες ενέργειες επηρέασαν τη διερεύνηση. Δε χρειάζεται να είσαι ειδικός για να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό. Όταν ένας τόπος τραγωδίας αλλάζει πριν αποτυπωθεί πλήρως, χάνεται υλικό. Χάνεται πληροφορία. Χάνεται πιθανότητα απάντησης.
Αν δεν είχε γίνει έτσι, όμως, θα ξέραμε σήμερα τι απέγινε η Εριέττα;
Το όνομα που σπάνια ακούγεται επίσημα
Σε επίπεδο πολιτικής ηγεσίας, οι αναφορές μιλούν για «τα θύματα». Συλλογικά. Αόριστα. Η τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, είχε συναντηθεί με την οικογένεια. Από εκεί και πέρα, δημόσιες τοποθετήσεις με συγκεκριμένη αναφορά στο όνομά της είναι ελάχιστες.
Έρευνες που δεν έφεραν αποτέλεσμα
Ομάδες με ειδικά εκπαιδευμένα σκυλιά έψαξαν στα χώματα που μεταφέρθηκαν από το σημείο. Έγιναν έλεγχοι σε συντρίμμια. Προσπάθειες μήνες μετά. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο: καμία ένδειξη. Οι εκτιμήσεις λένε ότι πιθανόν βρισκόταν στο κυλικείο τη στιγμή της σύγκρουσης. Ότι ο θάνατος ήταν ακαριαίος. Αλλά ακόμη κι έτσι, το απόλυτο κενό παραμένει ακατανόητο.
Η Εριέττα ήταν εγγονή γυναίκας που μπήκε σε τρένο το 1943 με προορισμό το Άουσβιτς και κατάφερε να επιστρέψει ζωντανή. Μια ιστορία επιβίωσης από την πιο σκοτεινή σελίδα της Ιστορίας. Και σήμερα, δεκαετίες μετά, ένα άλλο τρένο, σε καιρό ειρήνης, μέσα στην ίδια χώρα, άφησε την οικογένεια χωρίς απάντηση.
Το θέμα, βέβαια, δεν είναι να ξεχωρίσουμε την Εριέττα από τα υπόλοιπα θύματα. Όλοι αξίζουν την ίδια μνήμη. Το θέμα είναι ότι στην περίπτωσή της, υπάρχει ακόμη ένα αναπάντητο “γιατί”.
Γιατί δεν βρέθηκε τίποτα;
Γιατί έγιναν παρεμβάσεις πριν ολοκληρωθεί η έρευνα;
Γιατί το όνομά της δεν ακούγεται όσο θα έπρεπε;
Τρία χρόνια μετά, ας μη συνηθίσουμε το γεγονός ότι ένας άνθρωπος χάθηκε και δε βρέθηκε ποτέ.
