Η αλήθεια για τη eurovisi φέτος είναι μία: η Ελλάδα παίζει μπάλα κορυφής.
Και για να μη νομίζετε ότι το λέμε μόνοι μας, αυτή τη στιγμή, Ελλάδα και Φινλανδία φιγουράρουν στις δύο πρώτες θέσεις των στοιχημάτων για τη Eurovision Song Contest 2026 που θα γίνει τον Μάιο στη Βιέννη. Η Φινλανδία κρατάει το προβάδισμα, βέβαια, αλλά η ελληνική συμμετοχή του Akyla ακολουθεί σε απόσταση αναπνοής. Και μιλάμε για διαφορά που αλλάζει με μια προβίτσα.
Η ανατροπή ξεκίνησε το βράδυ της 15ης Φεβρουαρίου, όταν ο 27χρονος τραγουδιστής κέρδισε τον ελληνικό τελικό Sing for Greece 2026 με το «Ferto». Μέχρι τότε, η Ελλάδα έπαιζε τρίτη στα προγνωστικά. Υπήρχε hype, υπήρχε περιέργεια, αλλά ως εκεί. Με την επιβεβαίωση του Akyla ως εκπροσώπου, τα νούμερα άρχισαν να ανεβαίνουν. Το τραγούδι μπήκε στα repeat, τα reaction videos πήραν φωτιά και συνέβη το κλασικό “Eurovision jump”.
Το «Ferto» είναι από αυτά τα κομμάτια που πατάνε σε σύγχρονη παραγωγή αλλά κρατάνε και ένα τρολ κολλητικό στοιχείο μένειστο αυτί. Έχει ρυθμό, έχει κορύφωση, έχει εκείνο το σημείο που περιμένεις να δεις πώς θα αποδοθεί σκηνικά. Και στη Eurovision, ας είμαστε ειλικρινείς, το staging είναι μισή νίκη.
Απέναντι, βέβαια, η Φινλανδία δεν αστειεύεται. Στην κορυφή των προγνωστικών παραμένει σταθερά, παρότι ακόμη δεν έχει ολοκληρώσει τον εθνικό της τελικό της 28ης Φεβρουαρίου. Στα φαβορί ξεχωρίζει το δίδυμο της Linda Lampenius – διεθνώς γνωστής ως Linda Brava – και του Pete Parkkonen, ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα ονόματα της φινλανδικής pop–rock σκηνής.
Το τραγούδι τους, «Liekinheitin», κινείται σε δυναμική pop–rock τροχιά. Ηλεκτρικό βιολί μπροστά, φωνητική ένταση από πίσω, ρυθμός που δεν αφήνει περιθώριο για αδιάφορο άκουσμα. Το αποτέλεσμα είναι υβριδικό: ροκ αισθητική με εμπορική στόχευση. Ένα κομμάτι που μπορεί να αρέσει και στον eurofan και στον casual θεατή που απλώς έτυχε να δει τον τελικό.
Ελλάδα vs Φινλανδία. Μάχη αποδόσεων.Σύγκρουση αισθητικής. Από τη μία, ένα ελληνικό entry που στηρίζεται σε pop δυναμική με έντονη σκηνική προοπτική. Από την άλλη, μια βόρεια πρόταση με ροκ ένταση και ορχηστρικό “wow factor”.
Το μόνο σίγουρο; Δε χρειάζεται να μιλήσουμε για «νίκες» από τον Φεβρουάριο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται σαν “wild card”. Αντιμετωπίζεται σαν διεκδικήτρια.
Κι αυτό αλλάζει τον τρόπο που σε κοιτάνε — πριν καν ανέβεις στη σκηνή.
