«Σήμερα θα γινόταν 41».
Με αυτή τη φράση ξεκινά η συγκλονιστική ανάρτηση της μητέρας του Ζακ Κωστόπουλου, λίγες εβδομάδες πριν από την επέτειο της δολοφονiας του.
St
Στις 22 Αυγούστου, ο Ζακ θα είχε τα γενέθλιά του. Θα γινόταν 41 ετών. Θα ήταν μια ακόμη ημέρα από εκείνες που ένας άνθρωπος γιορτάζει τη ζωή του: με ευχές, αγκαλιές, φιλιά, γέλια και έναν απολογισμό για όσα έχει ζήσει και όσα έχει ακόμη μπροστά του.
Για τη μητέρα του, όμως, αυτή η ημέρα είναι κάτι διαφορετικό. Είναι η ημέρα που θυμάται τον γιο της όπως ήταν πριν από όλα όσα συνέβησαν. Πριν από τη βίαιη απώλεια. Πριν από τον πόνο. Πριν η ζωή που είχε φανταστεί για εκείνον διακοπεί απότομα.
«Σήμερα σκέφτομαι τη γέννησή σου», γράφει.
Και μέσα από τα λόγια της επιστρέφει σε εκείνη την πρώτη ημέρα. Στο καλαθάκι όπου κοιμόταν ο Ζακ, στο κουκλάκι με τη γαλάζια φορεσιά, στα δαντελωτά σεντονάκια και την πλεκτή κουβερτούλα.
Θυμάται τη χαρά της γέννησής του. Μια χαρά τόσο μεγάλη, όπως περιγράφει, που ακόμη και σήμερα, όταν βλέπει σκηνές γέννας, κλαίει.
Είναι ίσως αυτή η αντίθεση που κάνει την ανάρτηση τόσο δυνατή: η ίδια γυναίκα που θυμάται τη στιγμή που έφερε το παιδί της στον κόσμο γνωρίζει πως, σε λίγες ημέρες, θα φτάσει ξανά η ημερομηνία κατά την οποία εκείνο το παιδί έφυγε από τη ζωή.
«Σε τριάντα μέρες θα είναι η επέτειος της δολοφονίας σου, η μέρα που εγώ θα σε χάσω κι εσύ θα μείνεις για πάντα τριάντα τριών».
Ο χρόνος προχωρά για όλους τους υπόλοιπους. Για εκείνον, όμως, σταμάτησε στα 33.
Στην ανάρτησή της η μητέρα του δεν θυμάται μόνο τον γιο της ως παιδί. Θυμάται τον άνθρωπο που έγινε. Έναν άνθρωπο που, όπως γράφει, έδινε, συμπονούσε, βοηθούσε, διεκδικούσε, επέμενε, μαχόταν, μοιραζόταν και αγαπούσε.
Και μιλά για την αγάπη που εισέπραξε από ανθρώπους που δεν γνώριζε καν, μετά τον θάνατό του.
«Ίσως να ήταν η αντανάκλαση του δικού σου φωτός και αγάπης που εξέπεμπες και χάριζες απλόχερα σε όλους», γράφει.
Τα γενέθλια ενός ανθρώπου που έχει φύγει είναι μια παράξενη ημερομηνία. Για όλους τους άλλους είναι ένας αριθμός που μεγαλώνει. Για την οικογένειά του είναι ταυτόχρονα μια υπενθύμιση αυτού που θα μπορούσε να είναι.
41 αντί για 33.
Ένα «θα γινόταν» αντί για ένα «έγινε».
Και ίσως αυτό είναι το πιο σκληρό κομμάτι της απώλειας: όχι μόνο το πρόσωπο που χάθηκε, αλλά και όλα όσα δεν πρόλαβαν να συμβούν. Οι επόμενες γιορτές, οι επόμενες αγκαλιές, οι άνθρωποι που θα γνώριζε, τα σχέδια που θα έκανε, τα τραγούδια που θα άκουγε, οι στιγμές που θα μοιραζόταν.
Σήμερα, λοιπόν, η μητέρα του Ζακ δεν θυμάται μόνο την ημέρα που τον έχασε.
Θυμάται την ημέρα που τον απέκτησε.
Και ίσως γι’ αυτό η φράση «σήμερα θα γινόταν 41» να ακούγεται τόσο διαφορετικά από μια απλή αναφορά σε μια ηλικία.
Δεν μιλά για έναν αριθμό.
Μιλά για μια ολόκληρη ζωή που θα μπορούσε να έχει υπάρξει.
Χρόνια πολλά, Ζακ.
