«Ε και μιλάει τώρα η Μεσσαροπούλου με το τιραντάκι και περιμένει να την πάρουμε στα σοβαρά» είναι μια ατάκα που δεν πρέπει να ειπωθεί ποτέ και για κανένα λόγο. Σαφές; Μάλλον όχι για όλους, αφού κάτι αντίστοιχο συνέβη με το σχόλιο της Τίνας Μεσσαροπούλου για την εμφάνιση της Ιωάννας Τούνη, το οποίο έφερε μια δίκαια έντονη αντίδραση της Αγγελικής Ηλιάδη.
Ας τα βάλουμε σε μια σειρά. Η Τούνη, μια γυναίκα που έχει περάσει δημόσια μια δύσκολη και ψυχοφθόρα δικαστική διαδρομή, βρέθηκε για ακόμη μία φορά στο επίκεντρο και ούτε καν για την εξέλιξη της δικαστικής της υπόθεσης, αλλά για το τι φόρεσε όταν θέλησε να τη μοιραστεί με τον κόσμο. Για το αν το outfit της ήταν «κατάλληλο». Για το αν «κρατάει τα προσχήματα».
Τι δήλωσε η Τίνα Μεσσαροπούλου
«Τη βλέπω την Ιωάννα πολύ προσεκτικά από την πρώτη στιγμή της δικαστικής διαμάχης, κράτησε τα προσχήματα, ντύνεται πολύ ωραία. Βγήκε το Σάββατο με το baby doll… Εντάξει, ήταν καλυμμένη η κοπέλα μπροστά… Αλλά ρε Ιωάννα μου, εσύ, επειδή τα προσέχεις…»
Η Αγγελική Ηλιάδη είχε πολλά να πει γι’ αυτό. Με ένα ξέσπασμα που είχε θυμό, αλλά και μια πολύ καθαρή γραμμή σκέψης, έθεσε το βασικό ερώτημα: σε μια χώρα που παλεύει με πολύ πιο σοβαρά ζητήματα — δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, προστασία θυμάτων — πραγματικά θα σταθούμε στο ρούχο μιας γυναίκας; Και κυρίως, θα το κάνουμε εμείς οι ίδιες οι γυναίκες;
Το να σχολιάζεις το ντύσιμο μιας γυναίκας σε ένα τόσο φορτισμένο πλαίσιο δεν είναι «άποψη». Είναι μια παλιά, γνώριμη μορφή ελέγχου. Είναι εκείνη η λεπτή γραμμή που μετατρέπει μια προσωπική επιλογή σε δημόσιο κριτήριο. Και, τελικά, σε έμμεση αμφισβήτηση. Το ίδιο ακριβώς υπογράμμισε και η Φωτεινή Πετρογιάννη, βάζοντας το θέμα στη σωστή του διάσταση: αν θεωρείται «περιττό» το ντύσιμο της Τούνη, τότε ακόμα πιο περιττό είναι το να το σχολιάζεις. Γιατί εκείνη τη στιγμή, δε μιλάς για την ουσία — μιλάς για την εικόνα και χάνεις το νόημα.
Ο Γιώργος Λιάγκας το πήγε ένα βήμα παραπέρα, θέτοντας ένα ερώτημα που ακούγεται σχεδόν αυτονόητο, αλλά τελικά δεν είναι: υπάρχει dress code για τη «χαρά», για τη «δικαίωση», για το πώς μια γυναίκα πρέπει να εμφανίζεται; Και ποιος το ορίζει αυτό;
Γιατί στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουμε εδώ είναι κάτι πολύ πιο βαθύ: η κοινωνία ακόμα δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι μια γυναίκα μπορεί να είναι ταυτόχρονα δυναμική, δημόσια, σ#ξι και σοβαρή. Ότι δε χρειάζεται να «ντυθεί αλλιώς» για να ληφθεί σοβαρά υπόψη. Η Ιωάννα Τούνη δεν μπήκε σε έναν ρόλο για να ταιριάξει στις προσδοκίες κανενός. Είναι αυτό που είναι — και αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί.
Και εδώ έρχεται η ουσία της παρέμβασης της Ηλιάδη: η ενσυναίσθηση. Το να καταλαβαίνεις τι κουβαλάει ο άλλος πριν σχολιάσεις. Το να ξέρεις πότε ένα σχόλιο δεν είναι απλώς άστοχο, αλλά άδικο. Γιατί στο τέλος της ημέρας, δεν είναι θέμα μόδας. Είναι θέμα αξιοπρέπειας.
Όσο συνεχίζουμε να μετράμε τις γυναίκες με βάση το τι φοράνε, θα συνεχίζουμε να χάνουμε την ουσία για το ποιες είναι.
