Αν μεγάλωσες στα 00s, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχεις υπάρξει κάποια στιγμή ξαπλωμένος στο κρεβάτι σου, με κλειστή πόρτα, ακουστικά στο full volume και Linkin Park να παίζουν λες και από αυτό εξαρτάται η ψυχική σου σταθερότητα. Και μεταξύ μας; Μάλλον εξαρτιόταν λίγο. Γιατί πριν μάθουμε τι σημαίνει anxiety, emotional burnout ή overstimulation, υπήρχε ήδη μια ολόκληρη γενιά που ρύθμιζε το νευρικό της σύστημα με alternative rock, ουρλιαχτά, ηλεκτρικές κιθάρες και στίχους που έμοιαζαν να γράφτηκαν ακριβώς για εκείνη.
Τώρα, χρόνια μετά, μια νέα έρευνα έρχεται να επιβεβαιώσει κάτι που οι millennials ξέραμε ήδη εμπειρικά: η “συναισθηματικά βαριά” μουσική δε μας έκανε πιο δυστυχισμένους. Μας κράτησε όρθιους.
Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα της Tebra, η μουσική εξακολουθεί να παίζει τεράστιο ρόλο στη διαχείριση του άγχους και στη ρύθμιση των συναισθημάτων. Στη μελέτη συμμετείχαν 1.000 άτομα, ενώ αναλύθηκαν περισσότερα από 155.000 τραγούδια από playlists που σχετίζονται με χαλάρωση, συναισθηματική εκτόνωση και ψυχική υγεία.
Οι Linkin Park αναδείχθηκαν ο νούμερο ένα καλλιτέχνης στον οποίο στρέφεται ο κόσμος όταν θέλει να διαχειριστεί το άγχος του. Οι ίδιοι άνθρωποι που μας συνόδευσαν σε εφηβικές υπαρξιακές κρίσεις, οικογενειακούς καβγάδες, ερωτικές απογοητεύσεις και εκείνες τις legendary στιγμές που κοιτούσαμε το ταβάνι νομίζοντας ότι η ζωή μας καταστρέφεται επειδή κάποιος μας άφησε στο “seen”. Στο top 10 βρέθηκαν και οι Alice in Chains, αποδεικνύοντας πως η alternative και η πιο συναισθηματικά «βαριά» μουσική όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε, αλλά συνεχίζει να λειτουργεί σαν comfort zone για πολύ κόσμο.
Και αν το σκεφτείς, βγάζει απόλυτο νόημα. Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι δεν ψάχνουν απαραίτητα “χαρούμενη” μουσική όταν αγχώνονται. Ψάχνουν μουσική που να τους καταλαβαίνει. Που να κάνει articulate εκείνο το μούδιασμα, την πίεση ή το emotional overload που δεν μπορούν να εξηγήσουν εύκολα με λόγια. Γι’ αυτό και τα τόσο φορτισμένα είδη, όπως η rock και η alternative rock, λειτουργούν σχεδόν σαν συναισθηματικός καθρέφτης και σε ηρεμούν επειδή σε κάνουν να νιώθεις λιγότερο μόνος μέσα σε αυτό που νιώθεις.
Για όσους μεγάλωσαν στα 00s, οι Linkin Park ήταν ο ήχος μιας ολόκληρης εποχής που μεγάλωσε μέσα σε κρίσεις, πίεση, υπαρξιακό burnout και μια μόνιμη αίσθηση ότι έπρεπε συνεχώς να αποδεικνύει κάτι. Ήταν η μουσική που έπαιζε όταν γράφαμε σκοτεινά quotes στο Facebook, όταν κλεινόμασταν στα δωμάτιά μας μετά από καβγάδες ή όταν νιώθαμε overwhelmed χωρίς καν να ξέρουμε ακόμα τι σημαίνει άγχος. Κάπως έτσι μας κρατά νοσταλγικά δεμένους κοντά της ως μουσική, με τρόπο σχεδόν πρωτόγονο και ακατέργαστο που δύσκολα βρίσκεις σήμερα σε μια εποχή όπου τα πάντα μοιάζουν λίγο πιο βαρετά.
Και τελικά, ίσως να είχε δίκιο ο έφηβος εαυτός μας που έκλεινε την πόρτα, έβαζε μουσική στο repeat και χανόταν για ώρες μέσα στους στίχους. Γιατί μερικές φορές η καλύτερη μορφή ψυχοθεραπείας ήταν απλώς ο Chester Bennington να ουρλιάζει αυτά που δεν μπορούσαμε ακόμα να πούμε εμείς.
