Κάποτε η Ryanair ήταν η απάντηση στο «δεν έχω λεφτά αλλά θέλω να φύγω». Έβρισκες ένα εισιτήριο, έβαζες δύο μπλούζες σε ένα σακίδιο, φορούσες ό,τι δεν χωρούσε και αναχωρούσες για ένα αεροδρόμιο που είχε μια δημιουργική αντίληψη για το πόσο κοντά βρίσκεται στην πόλη. Υπήρχε ταλαιπωρία, υπήρχε στρίμωγμα, υπήρχε όμως και η χαρά ότι με κάποιον τρόπο ξεγέλασες το σύστημα.
Τώρα το σύστημα σε εντόπισε.
Ο διευθύνων σύμβουλος της Ryanair Holdings, Μάικλ Ο’Λίρι, προβλέπει αυξήσεις από 10% έως και 20% στα ευρωπαϊκά αεροπορικά εισιτήρια το 2027. Σύμφωνα με το Reuters, συνδέει την εκτίμηση με το αυξημένο κόστος αεροπορικών καυσίμων, τη μικρότερη προστασία των εταιρειών απέναντι στις ανατιμήσεις από τον Απρίλιο του 2027 και πιθανή μείωση των διαθέσιμων θέσεων λόγω εξαγορών και πτωχεύσεων. Πρόκειται για πρόβλεψη για την ευρωπαϊκή αγορά, όχι για ανακοινωμένη οριζόντια αύξηση σε κάθε πτήση της Ryanair.
Εντάξει, να μην πανικοβαλλόμαστε προκαταβολικά. Μπορούμε να περιμένουμε να δούμε τις τιμές και να πανικοβληθούμε με συγκεκριμένες ημερομηνίες.
Το «έως 20%», πάντως, έχει μια πολύ απλή μετάφραση. Αν ένα εισιτήριο των 100 ευρώ αυξηθεί κατά 20%, γίνεται 120. Τα επιπλέον 20 ευρώ θα μπορούσαν να είναι το φαγητό σου, η μετακίνησή σου ή το ποσό που θα προσποιούσουν ότι δεν ξόδεψες σε έναν καφέ με θέα. Τώρα θα τα δώσεις για να διατηρήσεις ακριβώς την ίδια θέση στο ίδιο ταξίδι. Συγκλονιστική αναβάθμιση εμπειρίας.
Και το ωραίο με τις αυξήσεις είναι ότι έρχονται σε μια ζωή όπου όλοι έχουν ήδη προτείνει κάτι να κόψεις. Κόψε τους καφέδες. Κόψε το delivery. Κόψε τις εξόδους. Κόψε τις συνδρομές. Κάπου ανάμεσα σε όλες αυτές τις περικοπές, έχεις μείνει να δουλεύεις και να κοιτάς τον τοίχο, αλλά πρόσεχε μην ανάψεις πολύ το φως.
Το ταξιδάκι ήταν εκείνη η τελευταία μικρή διαπραγμάτευση με την πραγματικότητα. «Εντάξει, δε θα πάρω καινούριο καναπέ, αλλά τον Μάρτιο θα πάω 5 μέρες στη Βουδαπέστη». Τώρα ο καναπές θα συνεχίσει να έχει βούλιαγμα και τη Βουδαπέστη θα τη δεις σε βίντεο κάποιου που λέει «κλείσαμε αυθόρμητα χθες». Πολύ ωραία, παιδιά. Να είστε καλά. Κάντε μας κι ένα room tour να πονέσουμε ολοκληρωμένα.
Ήδη το να οργανώσεις οικονομικό ταξίδι απαιτεί προσόντα που κανονικά θα έπρεπε να μπαίνουν στο LinkedIn. Συγκρίνεις ημερομηνίες, αεροδρόμια, ώρες, διαδρομές. Εξετάζεις αν αξίζει να φύγεις Τρίτη στις έξι το πρωί και να επιστρέψεις την ώρα που κανονικά θα έπρεπε να συνδέεσαι στη δουλειά. Στέλνεις στην παρέα «ΒΡΗΚΑ» και μέχρι να απαντήσει ο τελευταίος, έχεις προλάβει να αναθεωρήσεις προορισμό, budget και φιλίες.
Μετά ξεκινά η επιχείρηση αποσκευές. Το νεσεσέρ περνάει αξιολόγηση. Το δεύτερο παντελόνι κόβεται ως υπερβολή. Το μπουφάν φοριέται ανεξαρτήτως θερμοκρασίας. Φεύγεις για τέσσερις μέρες με τις αποσκευές ανθρώπου που πετάχτηκε μέχρι το περίπτερο και την ένδυση ανθρώπου που ετοιμάζεται να διασχίσει τις Άλπεις. Πόσο ακόμη να βελτιστοποιηθείς; Να ταξιδεύεις με μία κάλτσα και να αλλάζεις πόδι στα μισά;
Το πιο εκνευριστικό είναι ότι μιλάμε συχνά για ταξίδια λες και όλοι ζητούν σουίτα, σαμπάνια και προσωπικό οδηγό. Υπάρχει κόσμος που θέλει απλώς να επισκεφτεί έναν φίλο που ζει έξω. Να δει την οικογένειά του. Να περάσει ένα Σαββατοκύριακο κάπου αλλού, να περπατήσει σε έναν άγνωστο δρόμο και να φάει κάτι που δεν ετοίμασε βιαστικά ανάμεσα σε δύο υποχρεώσεις. Ας επιτρέπεται πού και πού και λίγη χαρά χωρίς να προηγείται οικονομική μελέτη βιωσιμότητας.
Μέχρι να δούμε πώς θα διαμορφωθούν οι τιμές του 2027, μπορούμε να συνεχίσουμε την αγαπημένη μας ταξιδιωτική δραστηριότητα: να αποθηκεύουμε προορισμούς. Έχουμε λίστες με εστιατόρια στη Λισαβόνα, μπαρ στη Βαρκελώνη και καφέ στην Κοπεγχάγη. Αν οι αποθηκεύσεις μετρούσαν ως μίλια, θα είχαμε προσωπικό αεροπλάνο.
Προς το παρόν, το επόμενο «πάμε κάπου να ξεφύγουμε;» θα συνοδεύεται από Street View. Κερασμένο το παράθυρο.
