Ο Πειραιάς δεν κοιμήθηκε το βράδυ της μεγάλης πρόκρισης. Μπορεί χιλιάδες φίλοι του Ολυμπιακού να μην κατάφεραν να βρεθούν στο κατάμεστο Telekom Center της Αθήνας για τον ημιτελικό της EuroLeague απέναντι στη Fenerbahçe Beko, όμως αυτό δεν τους εμπόδισε ούτε δευτερόλεπτο από το να ζήσουν τον αγώνα με την ίδια ένταση, το ίδιο άγχος και τελικά την ίδια έκρηξη χαράς σαν να βρίσκονταν στις εξέδρες.
Καφετέριες, πλατείες, μαγαζιά και κάθε πιθανή γωνιά του Πειραιά είχαν μετατραπεί σε μικρές «ερυθρόλευκες» κερκίδες. Από την πρώτη κατοχή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ο κόσμος του Olympiacos B.C. παρακολουθούσε όρθιος, με κομμένη την ανάσα, έναν ημιτελικό που έμοιαζε περισσότερο με μάχη χαρακτήρα παρά με απλό παιχνίδι μπάσκετ.
Οι παίκτες του Ολυμπιακού μπήκαν στο παρκέ αποφασισμένοι να δείξουν γιατί θεωρούνται μια από τις πιο «σκληρές» ομάδες της Ευρώπης. Με άμυνα που έβγαζε φωτιές, ψυχραιμία στα κρίσιμα σημεία και το γνωστό πάθος που έχει γίνει σήμα κατατεθέν αυτής της ομάδας, οι Πειραιώτες κατάφεραν να λυγίσουν την ομάδα του Šarūnas Jasikevičius και να σφραγίσουν το εισιτήριο για τον μεγάλο τελικό της Κυριακής.
Κάθε μεγάλο σουτ ξεσήκωνε ουρλιαχτά, κάθε άμυνα έμοιαζε με γκολ και όσο πλησίαζε η λήξη, τόσο ο Πειραιάς άρχισε να… βράζει. Όταν ακούστηκε η τελευταία κόρνα και η πρόκριση έγινε πραγματικότητα, η πόλη μετατράπηκε μέσα σε λίγα λεπτά σε ένα τεράστιο πανηγύρι.
Στο λιμάνι στήθηκε αυθόρμητη γιορτή. Κόρνες αυτοκινήτων, καπνογόνα, σημαίες, τραγούδια και συνθήματα δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που θύμιζε νύχτες ευρωπαϊκού θριάμβου από εκείνες που μένουν χαραγμένες στη μνήμη των φιλάθλων για χρόνια. Άνθρωποι κάθε ηλικίας βγήκαν στους δρόμους αγκαλιασμένοι, φωνάζοντας για την ομάδα τους και μετρώντας ήδη αντίστροφα για τον τελικό.
Για τον κόσμο του Ολυμπιακού, άλλωστε, τέτοιες βραδιές δεν είναι απλώς αθλητικές επιτυχίες. Είναι στιγμές ταύτισης, υπερηφάνειας και συλλογικής έκρηξης. Είναι εκείνες οι λίγες ώρες που ολόκληρος ο Πειραιάς μοιάζει να χτυπά στον ίδιο ρυθμό, με μία φωνή και έναν κοινό στόχο: την κορυφή της Ευρώπης.
