Ένα σπάνιο βίντεο από τον Αμαζόνιο που παρουσιάστηκε πρόσφατα σε podcast καταγράφει μια στιγμή που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ κι αποτελεί την ομορφιά του μυστηρίου της ανθρώπινης φύσης. Μια απομονωμένη φυλή, άνθρωποι που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με τον έξω κόσμο, εμφανίζονται σε μια παραλία να παρατηρούν σιωπηλά τους αγνώστους που βρίσκονται απέναντί τους. Οι κινήσεις τους είναι προσεκτικές, τα βλέμματα σταθερά, το σώμα τους σε ετοιμότητα.

Το υλικό παρουσίασε σε podcast ο Αμερικανός περιβαλλοντολόγος Paul Rosolie. Ένα βίντεο που δεν μοιάζει απλώς με ντοκουμέντο, αλλά με ποίημα σε κίνηση.

 

 

Ο Rosolie, άνθρωπος που έχει περάσει πάνω από είκοσι χρόνια μέσα στο τροπικό δάσος του Amazon Rainforest, περιέγραψε αυτή τη συνάντηση ως μία από τις πιο έντονες εμπειρίες της ζωής του. Για πρώτη φορά, εικόνες από απομονωμένη φυλή – ανθρώπους που δεν έχουν έρθει ποτέ σε επαφή με τον «έξω κόσμο» – καταγράφηκαν από τόσο κοντινή απόσταση, με καθαρά πλάνα, όχι ως σκιές στον ορίζοντα ή θολές φιγούρες μέσα από τηλεφακούς.

Στο βίντεο, τα μέλη της φυλής εμφανίζονται σε μια παραλία, τυλιγμένα μέσα σε ένα σχεδόν εξωπραγματικό σύννεφο πεταλούδων. Η σκηνή είναι τόσο ήσυχη και τόσο φορτισμένη ταυτόχρονα, που πολλοί θεώρησαν ότι είναι σκηνοθετημένη. Κινούνται προσεκτικά, παρατηρούν, ζυγίζουν την παρουσία των αγνώστων. Τα σώματά τους σχηματίζουν άμυνα. Τα όπλα είναι έτοιμα. Η ένταση αιωρείται στον αέρα.

Ο Rosolie περιγράφει πώς παρακολουθούσε κάθε κίνηση, κάθε βλέμμα, κάθε μικρή αλλαγή στη στάση του σώματός τους. «Κοιτάξτε τον τρόπο που κινούνται. Κοιτάξτε αυτόν με το τόξο», λέει, αποτυπώνοντας τον φόβο, την αγωνία, την αναμονή για το άγνωστο βέλος που ίσως ερχόταν από οπουδήποτε. Ήταν μια στιγμή όπου δύο κόσμοι ακουμπούσαν ο ένας τον άλλον χωρίς να μιλούν την ίδια γλώσσα.

Και τότε, κάτι αλλάζει. Τα όπλα κατεβαίνουν. Οι ώμοι χαλαρώνουν. Η καχυποψία μετατρέπεται σε περιέργεια. Οι άνθρωποι που πριν έμοιαζαν έτοιμοι για σύγκρουση, στέκονται και χαμογελούν. Κι αυτό γιατί η ανθρώπινη φύση – αυτή η βαθιά, αρχέγονη ικανότητα να αναγνωρίζεις τον άλλον – πήρε το πάνω χέρι.

Σύμφωνα με ερευνητές, εκτιμάται ότι υπάρχουν ακόμη περίπου 200 απομονωμένες φυλές παγκοσμίως, με τη συντριπτική πλειονότητα να ζει στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου, κυρίως στη Βραζιλία και το Περού. Κάθε μία από αυτές αποτελεί έναν ζωντανό καθρέφτη του ποιοι ήμασταν πριν μάθουμε να φοβόμαστε περισσότερο απ’ όσο χρειάζεται.

Και ίσως εδώ βρίσκεται η ομορφιά της ανθρώπινης φύσης. Στο ότι, ακόμα και στην πιο ωμή της μορφή, ισορροπεί ανάμεσα στον φόβο και την περιέργεια, στην άμυνα και στο άνοιγμα. Στο ότι, μπροστά στο άγνωστο, μπορούμε να σηκώσουμε όπλα – αλλά μπορούμε και να τα κατεβάσουμε. Να χαμογελάσουμε. Να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας στον άλλον, ακόμα κι αν μας χωρίζουν αιώνες εξέλιξης και χιλιάδες χιλιόμετρα ζούγκλας.