Υπάρχουν δύο κατηγορίες millennials. Εκείνοι που ακόμα δεν έχουν ξεπεράσει τη σκηνή με τον Μουφάσα. Και εκείνοι που λένε ότι την έχουν ξεπεράσει αλλά ψεύδονται.
Η στιγμή που ο Σκαρ αφήνει τον Μουφάσα να πέσει στον γκρεμό στον Βασιλιά των Λιονταριών ήταν το πρώτο σοκ θανάτου που ζήσαμε πολλοί από εμάς. Σε ηλικία που ακόμα κοιμόμασταν με φωτάκι. Και ξαφνικά η Disney αποφάσισε ότι «σήμερα θα μάθετε τι είναι προδοσία». Χωρίς προειδοποίηση. Χωρίς trigger warning. Με μουσική υπόκρουση που ακόμα μας κάνει να σφίγγεται το στομάχι.
View this post on Instagram
Ευτυχώς για όλους όμως, ήρθε η τεχνητή νοημοσύνη και μας έσωσε από το πρώτο παιδικό σοκ που βιώσαμε ποτέ. Στη νέα του εκδοχή, ο Σκαρ, λίγο πριν κάνει τη μοιραία πράξη και ρίξει τον Μουφάσα από τον γκρεμό, τρώει μια φλασιά για το πόσο τραγικά θα μπορούσαν να πάνε τα πράγματα. Και κάπως έτσι, ο Μουφάσα σώζεται. Και κάπως έτσι, νιώσαμε το inner child μας να θεραπεύεται.
Το ερώτημα όμως είναι άλλο: θέλαμε όντως να θεραπευτεί;
Γιατί, ναι, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αυτή η σκηνή ήταν generational trauma. Αλλά ήταν και μάθημα. Ήταν η πρώτη φορά που καταλάβαμε ότι οι καλοί δεν κερδίζουν πάντα. Ότι οι γονείς δεν είναι άτρωτοι. Ότι η απώλεια δεν αναιρεί την αγάπη. Και κάπου εκεί, χωρίς να το καταλάβουμε, κάναμε ένα μικρό βήμα προς την ενηλικίωση. Το ΑΙ εδώ είναι λες και πειράζει μια μνήμη. Και οι μνήμες – ειδικά οι συλλογικές – δεν είναι απλώς εικόνες. Είναι συναίσθημα, είναι ηλικία, είναι το σαλόνι του σπιτιού σου, είναι το χαλί που καθόσουν μπροστά στην τηλεόραση.
Γι’ αυτό και η αντίδραση ήταν τόσο έντονη. Άλλοι ένιωσαν ικανοποίηση. Άλλοι σχεδόν θυμό. Σαν να αλλοιώνεται κάτι ιερό. Γιατί, όσο κι αν πονέσαμε, ο θάνατος του Μουφάσα είναι η ραχοκοκαλιά της ιστορίας. Αν δεν πέσει εκείνος, δε δημιουργείται ο βασιλιάς Σίμπα, που επιστρέφει. Αν δεν υπάρξει απώλεια, δεν υπάρχει μεταμόρφωση.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο ενδιαφέρον κομμάτι: ζούμε σε μια εποχή που μπορούμε να ξαναγράψουμε τα πάντα. Ακόμα και τις παιδικές μας πληγές. Αλλά δε σημαίνει ότι πρέπει να συμβεί.
Γιατί κάποιες σκηνές μάς πλήγωσαν, αλλά μας έκαναν κι αυτούς που είμαστε. Και όσο κι αν θα θέλαμε καμιά φορά να απλώσουμε το χέρι και να τραβήξουμε τον Μουφάσα πίσω στον βράχο, η αλήθεια είναι ότι μεγαλώσαμε ακριβώς επειδή δεν μπορέσαμε.
