Υπάρχει μια περίεργη ανάγκη σε αυτή τη χώρα να κάνουμε τα απλά πράγματα να μοιάζουν περίπλοκα. Να παίρνουμε κάτι που είναι στην ουσία του ξεκάθαρο και να το πνίγουμε σε «απόψεις», «αισθητικές» και «εμένα δεν μου κάθεται καλά».
Με την απόφαση 392/2026, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της χώρας ξεκαθάρισε ότι οι ρυθμίσεις του νόμου 5089/2024 –που επιτρέπουν τον γάμο και την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια– δεν παραβιάζουν ούτε την προστασία της παιδικής ηλικίας ούτε το λεγόμενο «βέλτιστο συμφέρον του παιδιού». Με απλά λόγια: το κράτος δε βλέπει κανένα λόγο να αποκλείονται άνθρωποι από το να γίνουν γονείς λόγω του φύλου ή του σεξουαλικού τους προσανατολισμού.
Και όχι μόνο αυτό. Το ΣτΕ τόνισε κάτι που μάλλον πολλοί αποφεύγουν να πουν καθαρά: η οικογένεια δεν είναι ένας στατικός θεσμός που έχει παγώσει στον χρόνο. Εξελίσσεται μαζί με την κοινωνία. Και η συνταγματική προστασία της δεν αφορά μόνο ένα “παραδοσιακό” μοντέλο, αλλά κάθε μορφή οικογενειακής ζωής που υπάρχει στη σύγχρονη πραγματικότητα.
Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι τα ομόφυλα ζευγάρια μπορούν να υιοθετούν παιδιά με τις ίδιες ακριβώς προϋποθέσεις που ισχύουν για όλους. Με ελέγχους από κοινωνικές υπηρεσίες, με αξιολόγηση καταλληλότητας, με τελική απόφαση από δικαστήριο.
Κι όμως, ενώ η απόφαση είναι νομικά ξεκάθαρη, η δημόσια συζήτηση συνεχίζει να κινείται αλλού. Εκεί που πάντα πηγαίνει: στο «εμένα δεν μου αρέσει», στο «έχω φίλους γκέι αλλά», στο «θα μας επιβάλετε και τι να μας αρέσει;». Αυτές οι ατάκες έχουν ένα περίεργο ταλέντο: μοιάζουν αθώες, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο πιο socially acceptable τρόπος να πεις «δε σε θεωρώ ίσο».
Γιατί τι σημαίνει «δε μου αρέσει»; Δε σου αρέσει… τι ακριβώς; Ότι δύο άνθρωποι μεγαλώνουν ένα παιδί; Ότι το παιδί αυτό δε θα ζήσει σε ίδρυμα; Ότι κάποιος έξω από το δικό σου comfort zone έχει τα ίδια δικαιώματα με σένα; Και το άλλο, το κλασικό: «έχω φίλους γκέι». Τέλεια. Κανείς δεν πήρε μετάλλιο επειδή δεν είναι ανοιχτά ομοφοβικός. Το θέμα δεν είναι αν κάνεις παρέα. Το θέμα είναι αν αναγνωρίζεις στον άλλον το δικαίωμα να ζήσει ολοκληρωμένα. Με οικογένεια, με παιδί, με επιλογές.
Η απόφαση του ΣτΕ είναι ιστορική γιατί ήρθε να βάλει ένα όριο. Να πει ότι η Πολιτεία δε λειτουργεί με βάση το ποιος νιώθει άνετα και ποιος όχι. Λειτουργεί με βάση την ισότητα. Και η ισότητα δεν είναι concept. Είναι πράξη.
Και μέσα σε όλο αυτό υπάρχει κάτι που ξεχνιέται βολικά: η διαδικασία υιοθεσίας δεν είναι χαλαρή υπόθεση. Υπάρχουν έλεγχοι, κοινωνικές υπηρεσίες, δικαστήρια. Κανείς δεν παίρνει παιδί επειδή «το θέλει». Κρίνεται αν μπορεί να το μεγαλώσει. Αυτό είναι το μόνο κριτήριο. Όχι το φύλο, όχι ο σεξουαλικός προσανατολισμός. Οπότε δε μιλάμε για «άποψη». Μιλάμε για το αν κάποια παιδιά θα έχουν οικογένεια ή όχι. Και το να στερείς αυτή τη δυνατότητα επειδή «δε σου αρέσει», είναι πρόβλημα.
Η κοινωνία δεν πάει μπροστά με τα μεγάλα λόγια. Πάει μπροστά όταν σταματά να βάζει όρους στην αγάπη. Και όσο κι αν ακούγεται basic, αυτό είναι όλο το θέμα: ένα παιδί χρειάζεται ανθρώπους που να το θέλουν. Όχι να ταιριάζουν σε ένα σχήμα που κάποιοι νιώθουν πιο «βολικό».
Τα υπόλοιπα είναι απλά δικαιολογίες για να μην αλλάξει τίποτα.
