Το UNO έκανε μια επίσημη ανακοίνωση και με μία μόνο πρόταση κατάφερε να διαλύσει παιδικά τραύματα, οικογενειακά τραπέζια και φιλίες που χάθηκαν άδικα. Σύμφωνα με τους «κανονικούς» κανόνες του παιχνιδιού, δεν επιτρέπεται να ρίξεις +2 πάνω σε άλλο +2. Αν κάποιος σου ρίξει Draw 2, τραβάς τα φύλλα, χάνεις τη σειρά σου και συνεχίζεις τη ζωή σου σαν να μην συνέβη τίποτα. Όλα τα υπόλοιπα, λένε, είναι house rules. Δηλαδή φαντασία. Δηλαδή ό,τι παίζαμε μια ζωή δεν μετράει.
Και κάπου εδώ γεννιέται το εύλογο ερώτημα: ποιος παίζει UNO χωρίς stacking; Ποιος βλέπει +2, σηκώνει τους ώμους και λέει «εντάξει, το δέχομαι» αντί να το επιστρέψει διπλό και τριπλό, με βλέμμα καθαρής εκδίκησης; Για δεκαετίες το UNO δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι αριθμών. Ήταν μια άσκηση στρατηγικής, αντοχής και κοινωνικού χάους. Ήταν το μοναδικό πλαίσιο όπου μπορούσες να χαμογελάς γλυκά, να ρίχνεις +2 και να καταστρέφεις κάποιον ψυχικά χωρίς συνέπειες.
Και τώρα έρχεται η επίσημη UNO σελίδα και μας λέει ότι αυτό δεν ισχύει. Ότι δεν υπάρχει +4 πάνω σε +2, ούτε αλυσιδωτές τιμωρίες, ούτε συλλογική επίθεση σε έναν παίκτη επειδή «έτσι». Ξαφνικά, το UNO μετατρέπεται σε ένα ευγενικό παιχνίδι κανόνων, χωρίς δράμα, χωρίς κραυγές τύπου «όχι ρε, περίμενε, έχω κι άλλο», χωρίς εκείνη τη σιωπή πριν πέσει το τελικό +4 που κλείνει σπίτια.
Ας είμαστε ειλικρινείς. Αν παίζαμε πάντα με τους επίσημους κανόνες, δεν θα μιλούσαμε σήμερα για UNO. Θα ήταν απλώς ένα ακόμα επιτραπέζιο. Το stacking δεν ήταν ποτέ απλώς κανόνας· ήταν στάση ζωής. Οπότε ναι, UNO, σε ακούμε. Αλλά θα συνεχίσουμε να παίζουμε όπως θέλουμε, γιατί κάποια πράγματα δεν διορθώνονται. Απλώς τα αποδέχεσαι ως χαοτικά.
