Ένα τολμηρό βήμα για την ισότητα φύλων γίνεται αυτές τις μέρες στο Βερολίνο και δεν αφορά κάποιο μεγάλο νομοσχέδιο ή μια θεωρητική συζήτηση αλλά κάτι πολύ πιο καθημερινό και ταυτόχρονα βαθιά πολιτικό. Στις δημόσιες πισίνες της πόλης οι γυναίκες μπορούν πλέον να κολυμπούν τόπλες ακριβώς όπως οι άντρες χωρίς διακρίσεις και χωρίς τον φόβο παρατήρησης ή απομάκρυνσης.
Η απόφαση αυτή δεν ήρθε τυχαία ούτε από κάποια αφηρημένη ανάγκη εκσυγχρονισμού. Ήρθε μετά από καταγγελία μιας γυναίκας η οποία όταν κολυμπούσε σε δημόσια πισίνα της πόλης δέχτηκε παρατήρηση να καλύψει το στήθος της ενώ οι άντρες γύρω της κολυμπούσαν χωρίς μπλούζα χωρίς κανένα πρόβλημα. Η γυναίκα προσέφυγε στην αρμόδια υπηρεσία καταπολέμησης των διακρίσεων του κρατιδίου του Βερολίνου καταγγέλλοντας άνιση μεταχείριση λόγω φύλου.
Οι αρχές συμφώνησαν ότι οι παλιοί κανονισμοί ήταν ξεπερασμένοι και άδικοι. Το σκεπτικό ήταν απλό. Αν επιτρέπεται στους άντρες να εμφανίζονται τόπλες σε δημόσιους χώρους κολύμβησης τότε δεν υπάρχει καμία νομική ή ουσιαστική βάση για να απαγορεύεται το ίδιο στις γυναίκες. Έτσι οι κανονισμοί των δημοτικών πισινών αναδιατυπώθηκαν ώστε να είναι ξεκάθαρο ότι το δικαίωμα στο τόπλες ισχύει για όλους ανεξαρτήτως φύλου ή ταυτότητας φύλου.
Πλέον στις δημόσιες πισίνες του Βερολίνου η επιλογή να κολυμπήσει κάποιος ή κάποια τόπλες δεν αποτελεί παράβαση κανονισμών αλλά ατομικό δικαίωμα. Δεν πρόκειται για υποχρέωση ούτε για προτροπή αλλά για ελευθερία επιλογής χωρίς συνέπειες. Παράλληλα η αλλαγή αυτή προσφέρει και νομική σαφήνεια στο προσωπικό των πισινών το οποίο πλέον δεν καλείται να ερμηνεύει αυθαίρετα τι θεωρείται αποδεκτό και τι όχι.
Η σημασία της απόφασης ξεπερνά κατά πολύ το πρακτικό της σκέλος. Αγγίζει ζητήματα αυτοδιάθεσης του σώματος ισότητας φύλων και κοινωνικών στερεοτύπων που εδώ και δεκαετίες φορτίζουν το γυναικείο σώμα με σ3ξουαλικά νοήματα σε δημόσιους χώρους. Το γυναικείο στήθος αντιμετωπίζεται συχνά όχι ως μέρος ενός ανθρώπινου σώματος αλλά ως κάτι που πρέπει να κρύβεται για να μην προκαλεί. Η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται να αμφισβητήσει ακριβώς αυτή τη λογική.
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η αλλαγή γίνεται στη Γερμανία και συγκεκριμένα στο Βερολίνο. Η χώρα έχει μακρά παράδοση στη λεγόμενη κουλτούρα ελευθερίας του σώματος γνωστή ως Freikörperkultur η οποία αντιμετωπίζει τη γυμνότητα ως φυσική κατάσταση και όχι ως κάτι εγγενώς σ3ξουαλικό. Παρόλα αυτά ακόμα και σε κοινωνίες με πιο χαλαρή στάση απέναντι στο γυμνό σώμα οι θεσμικές ανισότητες παραμένουν αν δεν κατοχυρωθούν ρητά.
Στην καθημερινότητα η αλλαγή αυτή σημαίνει ότι οι γυναίκες μπορούν να απολαμβάνουν τους δημόσιους χώρους χωρίς να υφίστανται διαφορετικούς κανόνες από τους άντρες. Σημαίνει επίσης ότι ανοίγει ξανά η συζήτηση γύρω από το ποια σώματα θεωρούνται φυσιολογικά στον δημόσιο χώρο και ποια θεωρούνται προκλητικά. Και τελικά σημαίνει ότι η ισότητα δεν αφορά μόνο μεγάλες λέξεις και διακηρύξεις αλλά και μικρές πρακτικές λεπτομέρειες που επηρεάζουν την καθημερινή εμπειρία των ανθρώπων.
Η απόφαση του Βερολίνου δεν αφορά απλώς το αν κάποιος φοράει μαγιό ή όχι. Είναι μια πολιτική δήλωση για το δικαίωμα στο σώμα για την αποδόμηση έμφυλων κανόνων και για τη διεκδίκηση ίσου χώρου στον δημόσιο βίο. Μικρή στην επιφάνεια μεγάλη στη σημασία της μια υπενθύμιση ότι η ισότητα χτίζεται και μέσα από τις πιο απλές καθημερινές πράξεις.
