Μερικές φορές δε χρειάζεται σκάνδαλο, δήλωση ή λάθος ατάκα για να πάρει φωτιά το internet. Αρκεί και μια τόση δα τσίχλα. Ο Jacob Elordi το έμαθε αυτό με τον πιο απρόσμενο τρόπο, όταν ένα στιγμιότυπο από το κόκκινο χαλί της πρεμιέρας του Wuthering Heights στο Λος Άντζελες έγινε viral για όλους τους λάθος λόγους.
Ο 28χρονος ηθοποιός, που διανύει μια από τις πιο δυνατές περιόδους της καριέρας του –με πρόσφατη οσκαρική υποψηφιότητα για το Frankenstein και έντονη δημοσιότητα γύρω από τη νέα, τολμηρή διασκευή της Emerald Fennell– εμφανίστηκε στο πλευρό της Margot Robbie, σε μια πρεμιέρα που ήδη συζητιόταν πριν καν ξεκινήσει. Κι όμως, αυτό που τελικά έκλεψε την παράσταση δεν ήταν ούτε το styling, ούτε η χημεία των πρωταγωνιστών, αλλά η στιγμή που ο Elordi έφτυσε την τσίχλα του και την έδωσε στη μητέρα του, Melissa.
View this post on Instagram
Το βίντεο δείχνει τον ηθοποιό να πλησιάζει διακριτικά τη μητέρα του στο κόκκινο χαλί, να της δίνει την τσίχλα στο χέρι και έπειτα να της σφίγγει τη γροθιά με ένα χαμόγελο ευγνωμοσύνης, χτυπώντας τη φιλικά στην πλάτη πριν επιστρέψει στις υποχρεώσεις του. Η Melissa δέχεται την τσίχλα χωρίς καμία αντίδραση. Το κοινό, όμως, είχε πολλές.
Κοινωνικά και ψυχολογικά, η έκρηξη αντιδράσεων λέει περισσότερα για εμάς παρά για τον ίδιο. Σήμερα, κάθε κίνηση δημόσιου προσώπου περνά από μικροσκόπιο, οπότε τέτοιες «μικρές» στιγμές λειτουργούν σαν καθρέφτης συλλογικών νευρώσεων. Για κάποιους, η σκηνή ήταν γλυκιά, ανθρώπινη, σχεδόν τρυφερή: μια αυθόρμητη πράξη εμπιστοσύνης ανάμεσα σε μητέρα και γιο. Για άλλους, ήταν απλώς αμήχανη ή και αηδιαστική – μια παραβίαση βασικών κανόνων ευγένειας.
Εδώ μπαίνει και η κοινωνική σύμβαση. Η ευγένεια δεν είναι καθολική· είναι πολιτισμικά και συμφραζόμενα καθορισμένη. Αυτό που σε έναν οικογενειακό μικρόκοσμο θεωρείται αυτονόητο –η άνεση, η οικειότητα, το «δεν ντρέπομαι μπροστά σου»– σε δημόσιο χώρο, και δη στο κόκκινο χαλί, μεταφράζεται αλλιώς. Η πράξη δεν ήταν επιθετική, ούτε προσβλητική εκ προθέσεως. Ωστόσο, η δημόσια έκθεσή της ενεργοποίησε το συλλογικό μας «πρέπει»: υπάρχουν πράγματα που δε γίνονται μπροστά σε κόσμο.
Η ένταση μεγάλωσε επειδή αρκετοί αρχικά δεν γνώριζαν ότι πρόκειται για τη μητέρα του, θεωρώντας πως η τσίχλα κατέληξε σε χέρι βοηθού ή δημοσιογράφου. Εκεί αλλάζει εντελώς το ηθικό φορτίο της πράξης. Άλλο η οικογενειακή οικειότητα, άλλο η ιεραρχία εξουσίας. Γι’ αυτό και τα σχόλια περί «ταπείνωσης» και «ανθρώπινης σκουπιδοσακούλας» βρήκαν πρόσφορο έδαφος. Κι όμως, η ίδια η Melissa δεν έδειξε να ενοχλείται. Κι εδώ τίθεται το πιο ουσιαστικό ερώτημα: αν οι άμεσα εμπλεκόμενοι δεν ένιωσαν προσβολή, αξίζει όντως ο θόρυβος; Ή μήπως απλώς ψάχνουμε διαρκώς μικρά δράματα για να γεμίσουμε τα timelines μας; Δεν είναι τυχαίο ότι αρκετοί αντέδρασαν με χιούμορ, ενώ συνάδελφοι του Elordi, όπως ο Adrien Brody, σχολίασαν απλά: «Ταυτίστηκα».
Ίσως τελικά η σκηνή να μην ήταν ούτε σκανδαλώδης ούτε βαθιά προβληματική. Ήταν απλώς μια ανθρώπινη στιγμή που βρέθηκε στο λάθος μέρος: μπροστά σε κάμερες, φίλτρα και συλλογικά «πρέπει». Και αν κάτι αξίζει να κρατήσουμε από όλο αυτό, είναι το πόσο εύκολα μετατρέπουμε την καθημερινή οικειότητα σε δημόσιο δικαστήριο ευγένειας. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πραγματική αγένεια δεν είναι πάντα στην πράξη — συχνά βρίσκεται στον τρόπο που σπεύδουμε να τη δικάσουμε.
