Ξέχνα για λίγο τους υπερδιογκωμένους δικέφαλους, τα six-pack που μοιάζουν βγαλμένα από φίλτρο και το αιώνιο «πόσο σηκώνεις στον πάγκο;». Γιατί, σύμφωνα με την επιστήμη, το παιχνίδι της ανδρικής ελκυστικότητας παίζεται αλλού. Και είναι πολύ πιο down to earth αυτό που τελικά κάνει έναν άντρα γοητευτικό.
Έρευνα που δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό Personality and Individual Differences έρχεται να ανατρέψει ένα από τα πιο κλασικά fitness myths: ότι οι μύες είναι το απόλυτο κλειδί της γοητείας. Spoiler alert: δεν είναι. Τουλάχιστον όχι μόνοι τους. Αυτό που φαίνεται να μετράει περισσότερο είναι το ποσοστό σωματικού λίπους και ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΔΜΣ).
Η ελκυστικότητα, βέβαια, δεν είναι ποτέ one-size-fits-all. Επηρεάζεται από κουλτούρα, ψυχολογία και βιολογία. Παρ’ όλα αυτά, όταν μιλάμε για τον «ιδανικό» ανδρικό σωματότυπο, κάποια χαρακτηριστικά εμφανίζονται ξανά και ξανά: φυσική δύναμη, αθλητική διάπλαση, μύες σε λογικά πλαίσια και – φυσικά – ο διάσημος κορμός σε σχήμα V. Δηλαδή πλατείς ώμοι, φαρδύ στήθος και πιο στενή μέση. Όχι τυχαία, αυτό το V συνδέεται άμεσα με χαμηλότερο σωματικό λίπος.
Κάπου εδώ μπαίνει το μεγάλο ερώτημα: τι είναι τελικά πιο σημαντικό; Οι αναλογίες ή το λίπος; Η συγκεκριμένη μελέτη προσπάθησε να δώσει απάντηση και το έκανε με τρόπο αρκετά καθαρό. Συμμετείχαν 283 άτομα από τρεις διαφορετικές χώρες – Κίνα, Λιθουανία και Ηνωμένο Βασίλειο – οι οποίοι κλήθηκαν να αξιολογήσουν εικόνες ανδρικών σωμάτων με διαφορετικές αναλογίες ώμων-μέσης και διαφορετικά επίπεδα σωματικού λίπους.
Το αποτέλεσμα; Και τα δύο παίζουν ρόλο, αλλά το ποσοστό σωματικού λίπους βγήκε ξεκάθαρα νικητής. Σε όλες τις χώρες. Σε όλες τις κουλτούρες. Με άλλα λόγια, ένα σώμα με πιο «καθαρή» εικόνα και υγιή λιτότητα θεωρήθηκε πιο ελκυστικό από ένα απλώς μυώδες σώμα.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό δεν ισχύει μόνο για τους άντρες. Παρόμοια ευρήματα υπάρχουν εδώ και χρόνια και για τη γυναικεία ελκυστικότητα, όπου το σωματικό λίπος αποδεικνύεται πιο καθοριστικός παράγοντας από το ίδιο το σχήμα του σώματος. Και κάπου εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι και οι ορμόνες: χαμηλότερα επίπεδα λίπους συνδέονται συχνά με υψηλότερη τεστοστερόνη, κάτι που βιολογικά «μεταφράζεται» ως υγεία και ισχυρά γονίδια.
Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι αν ένας άντρας θέλει να βελτιώσει την εμφάνισή του, ίσως δε χρειάζεται να κυνηγήσει το πιο bulky σώμα του γυμναστηρίου. Η επιστήμη δείχνει πως η ισορροπία, οι σωστές αναλογίες και ένα υγιές ποσοστό λίπους κάνουν μεγαλύτερη δουλειά από το ατελείωτο «φούσκωμα».
Έχει όμως σημασία να ειπωθεί και κάτι ακόμα, γιατί εδώ συχνά γίνεται το ίδιο λάθος: κανένα σώμα, όσο «σωστό» κι αν είναι σύμφωνα με έρευνες και διαγράμματα, δεν σε κάνει αυτόματα ελκυστικό. Το να αντιμετωπίζουμε την έλξη σαν μαθηματική εξίσωση —λίγο λίπος, σωστές αναλογίες, τικ στα κουτάκια— είναι μια νοοτροπία που μυρίζει παλιό manual γοητείας, ακόμα κι αν η έρευνα είναι ολοκαίνουργια.
Η επιστήμη μπορεί να μας λέει τι τείνει να αρέσει σε έναν μέσο όρο ανθρώπων, αλλά η πραγματική έλξη σπάνια λειτουργεί με μέσους όρους. Το σώμα είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις, ναι. Αλλά δεν είναι αυτό που σε κρατά. Δεν ερωτεύεσαι ποσοστά λίπους, ούτε ΔΜΣ. Ερωτεύεσαι ενέργεια, αυτοπεποίθηση, χιούμορ, τρόπο που κινείται κάποιος στον χώρο, τρόπο που μιλάει, που κοιτάει, που υπάρχει.
Επίσης, η εμμονή με το «ιδανικό» σώμα συχνά λειτουργεί αντίστροφα. Αντί να ενισχύει την έλξη, δημιουργεί ανασφάλεια, σύγκριση και μια μόνιμη αίσθηση ότι «δεν είμαι αρκετός ακόμα». Κι αυτό βγαίνει προς τα έξω. Οπότε ναι, η έρευνα έχει ενδιαφέρον και λέει κάτι χρήσιμο: ότι η υγεία και η ισορροπία παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από την υπερβολή. Αλλά αν μείνουμε μόνο εκεί, χάνουμε το νόημα. Γιατί η ελκυστικότητα δεν είναι project γυμναστηρίου. Είναι αποτέλεσμα του πώς νιώθεις μέσα στο σώμα σου και πώς επιτρέπεις στον άλλον να το νιώσει κι αυτό.
