Το κατοικίδιό σου ζητά φροντίδα και δίνει παρέα, αγάπη και σταθερότητα

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που η σιωπή βαραίνει περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις. Στιγμές που οι μέρες μοιάζουν πιο μεγάλες, οι βραδιές πιο άδειες και οι λέξεις που θέλεις να πεις δεν βρίσκουν προορισμό. Κι όμως, μέσα σε αυτή τη σιωπή, υπάρχει μια μικρή ανάσα, μια σταθερή παρουσία που δεν ζητά τίποτα και προσφέρει πολλά. Το κατοικίδιό σου. Εκείνο το πλάσμα που έδεσε την πορεία του με τη δική σου και γίνεται το φως που απλώνεται απαλά μέσα στις σκιές. Δεν χρειάζεται να πεις πολλά, δεν χρειάζεται καν να μιλήσεις. Εκείνο σε κοιτάζει με έναν τρόπο που μοιάζει να αγγίζει όλα αυτά που δεν χωρούν σε κουβέντες: τις κουρασμένες μέρες, τους φόβους που δεν μοιράστηκες με κανέναν, τις μικρές χαρές που δεν βρήκαν χώρο να ακουστούν. Σου θυμίζει ότι, όσο κι αν νιώσεις μόνος, δεν είσαι ποτέ πραγματικά.

Η μοναξιά δεν ξυπνά πάντα με βροντές. Συχνά έρχεται αθόρυβα, σαν ψίθυρος που απλώνεται στις συνήθειες της καθημερινότητας. Μπορεί να περιτριγυρίζεσαι από κόσμο, να γεμίζεις το πρόγραμμά σου, να μιλάς, να χαμογελάς. Κι όμως, εκεί βαθιά υπάρχει μια αίσθηση ότι κάτι λείπει… μια παρουσία που να σε καταλαβαίνει χωρίς εξηγήσεις. Κι όταν αυτή η αίσθηση γίνεται πιο έντονη, συχνά το πρώτο πλάσμα που γυρνά να σε κοιτάξει είναι το κατοικίδιό σου. Με τον δικό του απλό, αθώο τρόπο, σου υπενθυμίζει ότι η συντροφικότητα δεν μετριέται σε μεγάλες κουβέντες αλλά σε μικρές, ήσυχες στιγμές. Στιγμές όπως όταν κάθεται δίπλα σου χωρίς να χρειάζεται να κάνει κάτι για να σε παρηγορήσει ή όταν σε περιμένει στην πόρτα με εκείνη τη χαρά που μοιάζει σαν να είσαι το κέντρο του κόσμου ακόμα κι όταν κουλουριάζεται πάνω σου σαν να ξέρει ότι αυτό το βάρος ‘τόσο ελαφρύ και τόσο πολύτιμο’ μπορεί να απαλύνει όσα σου βαραίνουν την καρδιά. Τα κατοικίδια έχουν έναν τρόπο να γεμίζουν τον χώρο με ασφάλεια. Να βάζουν ρυθμό στη μέρα σου, να σε σηκώνουν όταν δεν έχεις όρεξη, να σε βγάζουν έξω στον κόσμο όταν νιώθεις ότι θέλεις να κλειστείς μέσα. Μέσα από την ανάγκη τους για φροντίδα σου προσφέρουν, χωρίς να το ξέρουν, έναν λόγο να συνεχίσεις με λίγη περισσότερη σταθερότητα. Κι έτσι, οι μέρες αποκτούν μορφή, πατούν ξανά σε έδαφος. Η ρουτίνα, ακόμη και η πιο απλή, γίνεται μια πράξη αμοιβαίας αγάπης.

Υπάρχει, όμως, και εκείνο το άλλο φως το πιο μυστικό, εκείνο που δεν φαίνεται αμέσως. Το φως της παρουσίας! Αυτό που κάνει το σπίτι λιγότερο άδειο. Αυτό που σε περιμένει στην πόρτα όταν γυρίζεις κουρασμένος. Αυτό που σε κοιτάζει στα μάτια λες και μπορεί να δει λίγο παραπάνω από όσα δείχνεις. Μια αίσθηση ότι, όσο κι αν ο κόσμος έξω αλλάζει, υπάρχει κάτι σταθερό, κάτι ζεστό, κάτι δικό σου. Και κάπως έτσι, μέσα από μικρές κινήσεις από βλέμματα, από ήρεμες ανάσες, τα κατοικίδια γίνονται ένας καθρέφτης της πιο ανθρώπινης πλευράς σου. Σου θυμίζουν να χαίρεσαι τα απλά: τον ήλιο που μπαίνει από το παράθυρο, μια βόλτα χωρίς προορισμό, λίγα λεπτά ξεκούρασης και μια στιγμή τρυφερότητας. Σου μαθαίνουν ότι η ζωή δεν χρειάζεται πάντα μεγάλες εντάσεις για να έχει νόημα, αρκεί να υπάρχει μια καρδιά που χτυπά κοντά σου. Και ίσως αυτό είναι το πιο συγκινητικό κομμάτι: ότι εκείνα δεν ξέρουν πόσα σου προσφέρουν. Δεν κατανοούν τη μοναξιά όπως την κατανοεί ένας άνθρωπος. Δεν γνωρίζουν τι σημαίνει να φέρεις βάρος μέσα σου. Απλώς είναι και υπάρχουν!  Ήσυχα, σταθερά και αφοσιωμένα. Και με αυτό το «είναι» γίνονται το καταφύγιο που πολλές φορές χρειάζεσαι χωρίς να το παραδέχεσαι.

Γιατί, στο τέλος, όταν αναρωτιέσαι σε ποιον θα μιλήσεις, όταν θέλεις απλώς κάποιος να ακούσει χωρίς να κρίνει, όταν η μέρα μοιάζει πιο βαριά απ’ όσο θα έπρεπε, υπάρχει πάντα εκείνη η μικρή γλυκιά παρουσία που σου θυμίζει πως δεν είσαι ποτέ εντελώς μόνος. Ίσως γι’ αυτό η φράση «κι αν δεν έχεις κάποιον να τα πω, θα έχω πάντα εσένα» δεν είναι απλώς λόγια. Είναι μια αλήθεια που ζει στις πιο ήσυχες γωνιές της καθημερινότητας. Είναι μια υπόσχεση ότι, όσο υπάρχει ένα ζώο που σε κοιτάζει με αφοσίωση, όσο υπάρχει εκείνη η καρδιά που χτυπά δίπλα σου, θα υπάρχει πάντα φως έστω κι αν δεν φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά. Αν δεν την βρεις στην ματιά κοίταξε την γυριστή ουρά που σε περιμένει…