Υπάρχουν στιγμές στη ζωή των ανθρώπων που οι λέξεις υπάρχουν, αλλά δε φτάνουν ποτέ να ειπωθούν. Σκέψεις που γεννιούνται μέσα στο μυαλό, συναισθήματα που βαραίνουν την καρδιά, φράσεις που σχηματίζονται αμέτρητες φορές αλλά σταματούν λίγο πριν πάρουν τον δρόμο τους προς τον άλλον. Είναι εκείνες οι στιγμές που κάποιος θέλει να πει κάτι που έχει σημασία, όμως το θάρρος μοιάζει να λείπει την πιο κρίσιμη στιγμή. Στην εποχή των κοινωνικών δικτύων, αυτή η σιωπή έχει βρει έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζεται. Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να μιλούν έμμεσα. Μέσα από αναρτήσεις, μέσα από φράσεις άλλων, μέσα από τραγούδια, εικόνες ή αναδημοσιεύσεις που μοιάζουν να λένε κάτι, αλλά ποτέ δεν το λένε ξεκάθαρα. Είναι ένας τρόπος να ακουστεί ένα συναίσθημα χωρίς να χρειαστεί να ειπωθεί άμεσα.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις αναρτήσεις γεννιέται μια σιωπηλή προσδοκία: να καταλάβει ο άλλος. Να διαβάσει πίσω από τις λέξεις που δε γράφτηκαν ποτέ. Να αναγνωρίσει ότι ένα τραγούδι, ένα απόσπασμα ή μια φράση που μοιράστηκε δημόσια ίσως κρύβει ένα μήνυμα που δεν ειπώθηκε ποτέ προσωπικά. Όμως η αλήθεια είναι ότι οι αναδημοσιεύσεις δεν μπορούν πάντα να αντικαταστήσουν την ειλικρινή επικοινωνία. Μπορεί να αφήνουν υπονοούμενα, μπορεί να δημιουργούν ερωτήματα, αλλά σπάνια δίνουν πραγματικές απαντήσεις. Ένα συναίσθημα που εκφράζεται έμμεσα μπορεί εύκολα να παρερμηνευτεί ή να χαθεί μέσα στον θόρυβο των πολλών αναρτήσεων που περνούν καθημερινά μπροστά από τα μάτια όλων.
Πίσω από κάθε τέτοια έμμεση έκφραση υπάρχει συχνά η ίδια δυσκολία: ο φόβος να ειπωθεί κάτι άμεσα. Ο φόβος της αντίδρασης, της αδιαφορίας ή της απόρριψης. Είναι πιο εύκολο να μοιραστεί κάποιος μια φράση γραμμένη από κάποιον άλλο, παρά να γράψει ο ίδιος αυτό που πραγματικά νιώθει. Είναι πιο ασφαλές να αφήσει το μήνυμα ανοιχτό στην ερμηνεία, παρά να το πει ξεκάθαρα…
Κι όμως, πολλές φορές οι άνθρωποι δε χρειάζονται υπαινιγμούς. Χρειάζονται αλήθειες. Χρειάζονται λόγια που απευθύνονται σε αυτούς και όχι σε ένα κοινό που απλώς παρακολουθεί. Γιατί η πραγματική επικοινωνία δε γίνεται μπροστά σε όλους, γίνεται ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που έχουν το θάρρος να μιλήσουν ειλικρινά. Γι’ αυτό και υπάρχει μια σκέψη που εκφράζει πολλούς: να μη μιλά κανείς μέσα από αναδημοσιεύσεις για όσα δε βρίσκει το θάρρος να πει άμεσα. Να μη μετατρέπονται τα συναισθήματα σε αινίγματα που περιμένουν να λυθούν από τους άλλους. Όταν κάτι έχει αξία, αξίζει να ειπωθεί καθαρά, χωρίς μεσάζοντες και χωρίς κρυμμένα νοήματα. Στην πραγματικότητα, πολλοί άνθρωποι έχουν βρεθεί μπροστά σε ένα μήνυμα που έγραψαν και δεν έστειλαν ποτέ. Έχουν πληκτρολογήσει λέξεις, τις έχουν διαβάσει ξανά και ξανά και στο τέλος τις έχουν σβήσει. Όχι επειδή αυτό που ένιωθαν δεν ήταν αληθινό, αλλά επειδή η σκέψη της αντίδρασης του άλλου έγινε πιο δυνατή από την ανάγκη να ειπωθεί η αλήθεια. Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να πουν μια συγγνώμη αλλά φοβούνται ότι ίσως είναι αργά. Άλλοι θέλουν να εκφράσουν πόσο σημαντικός είναι κάποιος στη ζωή τους, όμως διστάζουν μήπως η στιγμή δεν είναι η σωστή. Κάποιοι απλώς θέλουν να πουν ότι σκέφτονται κάποιον, ότι τους λείπει, ότι μια σχέση ή μια φιλία εξακολουθεί να έχει θέση στην καρδιά τους. Και παρ’ όλα αυτά, οι λέξεις μένουν σιωπηλές και τα βίντεο που αναδημοσιεύονται όλο και ανεβαίνουν!
Η δυσκολία δε βρίσκεται μόνο στον φόβο της απάντησης, αλλά και στην προσπάθεια να βρεθούν οι «σωστές» λέξεις. Πολλοί άνθρωποι αισθάνονται ότι αυτό που νιώθουν είναι τόσο μεγάλο ή τόσο περίπλοκο που καμία πρόταση δεν μπορεί να το αποδώσει όπως πρέπει. Έτσι διορθώνουν το μήνυμα ξανά και ξανά, μέχρι που τελικά δε μένει τίποτα. Ωστόσο, οι ανθρώπινες σχέσεις δε χρειάζονται πάντα τέλειες λέξεις. Χρειάζονται ειλικρίνεια. Ένα απλό μήνυμα μπορεί να ανοίξει έναν δρόμο που έμοιαζε κλειστό. Μπορεί να ξεκαθαρίσει σκέψεις, να φέρει απαντήσεις ή απλώς να δώσει φωνή σε κάτι που περίμενε καιρό να ειπωθεί.
Γιατί στο τέλος, οι άνθρωποι δε θυμούνται μόνο όσα ειπώθηκαν. Θυμούνται και εκείνα που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Εκείνα που χάθηκαν μέσα στη σιωπή ή κρύφτηκαν πίσω από μια ανάρτηση που κανείς δεν ήξερε σε ποιον πραγματικά απευθυνόταν. Και ίσως γι’ αυτό η πραγματική δύναμη βρίσκεται στην απλότητα: στο να ειπωθεί κάτι απευθείας, χωρίς υπαινιγμούς, χωρίς αναδημοσιεύσεις που μιλούν στη θέση κάποιου άλλου. Γιατί μερικές φορές, το πιο σημαντικό μήνυμα δεν είναι αυτό που μοιράζεται δημόσια, αλλά εκείνο που βρίσκει το θάρρος να φτάσει κατευθείαν στον άνθρωπο για τον οποίο προορίζεται.
Συντάκτης: Μαρία Τσιρώνη
