Όσοι είδαμε τα καινούργια επεισόδια της τέταρτης σεζόν από τη σειρά “Bridgerton” παρακολουθήσαμε με θαυμασμό το πώς έθεσαν οι δημιουργοί, με όμορφο τρόπο που εμπνέει σεβασμό, την ιστορία ανάμεσα στη Violet και τον Anderson. Και γιατί αυτή η ιστορία αφορά όλες μας.
Από όταν συνειδητοποιούμε τον κόσμο, δύο πράγματα μας ακολουθούν δίπλα από το όνομά μας: ο χρόνος και μια ιδιότητα. Ο χρόνος μάς δείχνει τι επιτρέπεται, κατά την κοινωνία, να κάνουμε. Είμαστε μικρές για ερωτική σχέση, για οικογένεια, για σύντροφο. Μετά πρέπει όλα να τα προλάβουμε γρήγορα να γίνουν με ένα ρολόι στο χέρι, διότι μία μέρα θα ξυπνήσεις και θα σου ανακοινώσουν πως είσαι πολύ μεγάλη για να κάνεις παιδιά, να ερωτευτείς, να κάνεις σεξ. Δεν είναι αυτά πλέον για εσένα. Απλά ζήσε ήσυχα φροντίζοντας άλλους και περίμενε το τέλος.
Δίπλα σε αυτό το χρονικό περιθώριο είναι μία ιδιότητα, ένας τίτλος που συχνά υποδηλώνει σε ποιον ανήκουμε. Είμαστε οι κόρες του τάδε, οι αδερφές τους, οι γυναίκες τους, οι μάνες τους, οι γιαγιάδες τους. Και σε αυτούς που ανήκουμε έχουμε μία επιπλέον υποχρέωση να μην τους ντροπιάσουμε με το να είμαστε γυναίκες. Σας θυμίζει κάτι αυτό; Ναι, και εμένα… περίεργο, γιατί η ιστορία από τη σειρά που μιλάμε διαδραματίζεται κάτι αιώνες πριν.
Θα ήθελα να σταθούμε σε 4 σκηνές της σειράς. Την πρώτη, που είναι στο πρώτο κιόλας επεισόδιο, είναι μία σκηνή όπου, ενώ οι πρωταγωνιστές όλη μέρα, πέρα των κοινωνικών υποχρεώσεών τους, ψάχνουν με τα μάτια ο ένας τον άλλον μέσα στο πλήθος, φτάνει η στιγμή που βρίσκονται για λίγα δευτερόλεπτα μόνοι τους. Με μία απλή κίνηση, ενός απαλού φιλιού στο εσωτερικό του χεριού της Violet, δείχνοντας έτσι τη λαχτάρα της πρωταγωνίστριας για ουσιαστική επαφή με κάποιον, με εκείνη ως γυναίκα και όχι ως τίτλο και υποχρεώσεις.
Η επόμενη είναι όταν η ίδια εξομολογήθηκε στον Anderson την επιθυμία για σαρκική επαφή μαζί του και πόσο της έχει λείψει αυτό. Το πόση ντροπή νιώθει για τα συναισθήματά της. Το ότι αισθάνεται πως προδίδει τον θανόντα άντρα της. Την κριτική από τον περίγυρο και τα παιδιά της. Επιπλέον, νιώθει άσχημα για το ίδιο της το σώμα. Τονίζει πως έχει γεννήσει 8 παιδιά και το σώμα της δεν είναι πλέον ιδανικό, νιώθοντας πως πρέπει να απολογηθεί ακόμα και για αυτό. Για τη φυσική της εξέλιξη.
Η επόμενη είναι μία σκηνή χωρίς λόγια. Μόνη της με τον εαυτό της. Ετοιμάζεται να υποδεχτεί αυτόν που ποθεί, βλέπει το είδωλό της στον καθρέφτη, ψάχνει να δει πώς θα είναι πιο ελκυστική. Είναι η στιγμή που είπε ναι στον ίδιο της τον εαυτό πριν πει στον Anderson. Αφέθηκε στην επιθυμία της να είναι γυναίκα πέρα από την ηλικία της και τα κοινωνικά «πρέπει».
Μετά έχουμε τη σκηνή της πολυπόθητης συνάντησης. Ο Anderson μπαίνει στο δωμάτιο, θεωρώντας ότι είναι προσκεκλειμένος της για τσάι και την αντικρίζει, έτσι υπέροχη μπροστά του. Η ίδια, στέκεται φορώντας ένα εκπληκτικό σετ εσωρούχων, λέγοντάς του ότι είναι το “τσάι που θα πάρει”. Κι εκεί, συμβαίνει το μοιραίο. Πέρα από τους τίτλους, πέρα από χρονικά όρια, πέρα από υποχρεώσεις. Μία ριζοσπαστική κίνηση μίας γυναίκας που αποφάσισε να ζήσει σαν γυναίκα και όχι μόνο σαν βοηθητική εμφάνιση στην οικογένειά της.
Γιατί είναι σημαντικό αυτό το love story; Γιατί μας δείχνει πως όσο και αν η κοινωνία θέλει να καταπιέζουμε τη φύση μας μετά τα 50, μετά την περίοδο που είμαστε κατά κύριο λόγο ευκαιρίες για αναπαραγωγή, η Violet πήγε κόντρα σε αυτό, όπως θα έπρεπε πολλές γυναίκες να κάνουν ακόμα και σήμερα.
Διότι, ακόμα και τώρα, υπάρχει αυτό το ταμπού. Μία γυναίκα μετά τα 50 θεωρείται πως πρέπει να ξεχάσει τη φύση της και να αποδεχτεί να ζήσει ως γιαγιά, ως μαμά, ως σύζυγος ή χήρα. Και όχι ως ο εαυτός της.
Συντάκτης: Βαλάντου Σαρρή
