Η απομάκρυνση δεν είναι πράξη εκδίκησης αλλά πράξη αυτοσεβασμού

Δεν διώχνεις τους ανθρώπους από τη ζωή σου. Δεν σηκώνεσαι ένα πρωί και αποφασίζεις να τους διαγράψεις. Δεν τους κλείνεις την πόρτα με θόρυβο, ούτε τους πετάς έξω με θυμό. Κάποια στιγμή απλώς κουράζεσαι να προσπαθείς μόνος σου. Κουράζεσαι να εξηγείς, να περιμένεις, να ελπίζεις. Και τότε δεν τους διώχνεις, τους αφήνεις πίσω. Γιατί η αλήθεια είναι πως, πολύ πριν φτάσεις σε αυτό το σημείο, είχαν ήδη αρχίσει να απομακρύνονται. Λίγο λίγο. Με σιωπές που μεγάλωναν. Με απουσίες που δικαιολογούνταν. Με λόγια που δεν ταίριαζαν πια με τις πράξεις. Εσύ έμενες. Προσπαθούσες να κρατήσεις τη σχέση ζωντανή, να γεφυρώσεις τις αποστάσεις, να καλύψεις τα κενά. Όμως οι σχέσεις δεν σώζονται από έναν άνθρωπο μόνο.

Υπάρχουν άνθρωποι που κάποτε σου μίλησαν για «πάντα». Που σε έκαναν να πιστέψεις ότι θα είναι εκεί, ό,τι κι αν συμβεί. Κι όμως, όταν τα πράγματα δυσκόλεψαν, όταν χρειάστηκες στήριξη, κατανόηση ή απλώς παρουσία, έκαναν πίσω. Ίσως δεν άντεξαν το βάρος. Ίσως δεν ήθελαν να το αντέξουν. Ίσως απλώς δεν ήσουν ποτέ προτεραιότητα όπως νόμιζες. Και τότε έρχεται η στιγμή της επίγνωσης. Όχι απότομα, αλλά σιγά σιγά. Αρχίζεις να βλέπεις πιο καθαρά. Να καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς να παρακαλάς για ενδιαφέρον. Ότι δεν γίνεται να αποδεικνύεις συνεχώς την αξία σου. Ότι η αγάπη, η φιλία, ο σεβασμός δεν είναι διαπραγμάτευση. Είναι επιλογή. Και όταν κάποιος επιλέγει ξανά και ξανά να μην είναι παρών, στην ουσία έχει ήδη φύγει. Η απομάκρυνση, λοιπόν, δεν είναι πράξη εκδίκησης. Δεν είναι «θα σου κάνω ό,τι μου έκανες». Είναι πράξη αυτοσεβασμού. Είναι το σημείο όπου λες μέσα σου: «Αρκετά». Όχι από θυμό, αλλά από ανάγκη να προστατεύσεις την ψυχική σου ηρεμία. Γιατί κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως το να κρατάς ανθρώπους που δεν θέλουν να μείνουν, σε πληγώνει περισσότερο από το να τους αφήσεις.

Δεν σημαίνει ότι δεν πόνεσες. Πόνεσες. Δεν σημαίνει ότι δεν προσπάθησες. Προσπάθησες όσο μπορούσες. Αλλά η αγάπη χωρίς ανταπόκριση σε αδειάζει. Η φιλία χωρίς ισορροπία σε εξαντλεί. Και η συνεχής προσμονή σε φθείρει. Οπότε επιλέγεις να σταματήσεις. Όχι επειδή δεν νοιάζεσαι, αλλά επειδή νοιάζεσαι και για εσένα. Κάποιες φορές, το να αφήνεις πίσω σου ανθρώπους είναι ο μόνος τρόπος να πας μπροστά. Δεν τους σβήνεις από τη μνήμη σου. Δεν ακυρώνεις όσα ζήσατε. Κρατάς τις στιγμές, τα μαθήματα, ακόμη και τα λάθη. Αλλά δεν επιτρέπεις πια να καθορίζουν το παρόν σου. Δεν επιτρέπεις σε εκείνους που σε άφησαν κάποτε μόνο, να συνεχίζουν να σε κάνουν να νιώθεις λίγος.

Η ωριμότητα φαίνεται εκεί. Στην ήσυχη απόφαση. Στην αξιοπρέπεια με την οποία αποχωρείς από καταστάσεις που δεν σε τιμούν. Στο ότι δεν εξηγείς πια τα αυτονόητα. Στο ότι δεν ζητάς από κάποιον να σου δώσει αυτό που δεν θέλει ή δεν μπορεί να προσφέρει. Δεν τους διώχνεις, λοιπόν. Τους αφήνεις εκεί που διάλεξαν να σταθούν. Στο σημείο που σταμάτησαν να προσπαθούν. Στο σημείο που σε άφησαν πίσω χωρίς να κοιτάξουν αν μπορείς να ακολουθήσεις. Και εσύ συνεχίζεις. Συνεχίζεις πιο ήρεμος. Πιο συνειδητοποιημένος. Με λιγότερους ανθρώπους ίσως, αλλά με περισσότερη αλήθεια γύρω σου. Γιατί στο τέλος δεν έχει σημασία πόσοι μένουν. Έχει σημασία ποιοι μένουν πραγματικά.Και όταν μάθεις να αφήνεις πίσω εκείνους που δεν σε διάλεξαν, τότε αρχίζεις επιτέλους να διαλέγεις εσύ τον εαυτό σου.