Υπάρχει μια περίεργη στιγμή μετά από έναν χωρισμό, που δεν πονάει ακριβώς — απλώς ησυχάζει. Σαν να έκλεισε μια πόρτα, αλλά δεν έχεις ακόμα ανοίξει την επόμενη. Στέκεσαι κάπου ενδιάμεσα. Δεν είσαι πια «εμείς», αλλά δεν έχεις μάθει ακόμα πώς ακούγεται το «εγώ» σου χωρίς αντίλαλο. Κι εκεί, σε εκείνο το ενδιάμεσο, αρχίζεις να μαθαίνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Όχι καινούργια απαραίτητα. Περισσότερο πράγματα που είχαν ξεχαστεί για λίγο μέσα στον «θόρυβο» της σχέσης ή είχαν μείνει στην άκρη, αφού το «εμείς» ήταν πιο σημαντικό.
Φυσικά, δεν τα μαθαίνεις ξανά όλα σε μια νύχτα. Κάποια έρχονται σε στιγμές αδυναμίας, άλλα σε βόλτες χωρίς προορισμό, σε τραγούδια που ξαφνικά απέκτησαν άλλο νόημα, σε συζητήσεις με φίλους που δεν προσπαθούσαν να σε «φτιάξουν», απλώς να σε ακούσουν. Και κάπως έτσι, χωρίς μεγάλες αποκαλύψεις και δραματικά φινάλε, αρχίζεις να ξαναγνωρίζεις εσένα.
Πάμε όμως να δούμε 7 πράγματα που μπορεί να έμαθες (ή ξαναέμαθες) από την αρχή για τον εαυτό σου μετά από έναν χωρισμό.
Δε «χάνεσαι» — απλώς γίνεσαι πιο μικρός/ή από όσο αξίζεις
Σε μια σχέση, καλώς ή κακώς, μαθαίνεις να χαμηλώνεις τη φωνή σου ώστε να μην «βαραίνει» τον χώρο. Να σκέφτεσαι δύο φορές πριν πεις πώς νιώθεις, μήπως ακουστεί υπερβολικό, μήπως κουράσει ή ενοχλήσει. Μέχρι που καταλαβαίνεις ότι ό,τι σε κάνει να μικραίνεις δεν είναι αγάπη. Είναι προσαρμογή. Γι’ αυτό απομακρύνεσαι με την όπισθεν.
Η μοναξιά δεν είναι πάντα έλλειψη
Η μοναξιά πολλές φορές είναι και πολυτέλεια. Είναι χώρος, ολόδικός σου. Ένας άδειος καμβάς, που στην αρχή τρομάζει, γιατί δεν ξέρεις τι να ζωγραφίσεις. Αλλά μετά συνειδητοποιείς ότι, για πρώτη φορά εδώ και καιρό, το χρώμα το διαλέγεις εσύ, και μόνο εσύ. Να θυμάσαι τι είπε κάποτε ο Καζαντζάκης: «Έχεις τα πινέλα, έχεις τα χρώματα, ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα».
Δε σου λείπει το άτομο — σου λείπει η εκδοχή σου μέσα στη σχέση
Και αυτό «χτυπάει» πολύ πιο δυνατά. Έρχεται η στιγμή που καταλαβαίνεις κάτι που πονάει περισσότερο απ’ όσο θα περίμενες: δεν σου λείπει τόσο το άτομο που έφυγε, όσο η εκδοχή του εαυτού σου μέσα στη σχέση. Εκείνη που γελούσε πιο εύκολα, που πίστευε πιο αθώα, που ένιωθε «μαζί» με κάποιον. Και χρειάστηκε χρόνος για να δεχτείς ότι αυτή η εκδοχή δεν χάθηκε. Απλώς μεταμορφώθηκε. Κι έγινε αυτό που είσαι τώρα. Αλλαγμένος μέσα και έξω, δημιουργείς έναν καινούργιο εαυτό, που σιγά-σιγά μαθαίνεις να σέβεσαι και να αγαπάς.
Μπορείς να αντέξεις περισσότερα απ’ όσα πίστευες
Ο χωρισμός σου έμαθε πως αντέχεις περισσότερα απ’ όσα νομίζεις. Όχι με τον ηρωικό, κινηματογραφικό τρόπο. Αλλά με τον ήσυχο, καθημερινό τρόπο: να σηκώνεσαι το πρωί, να απαντάς σε μηνύματα, να πίνεις καφέ, να συνεχίζεις γενικά τη ζωή σου. Αυτή η αντοχή δεν φωνάζει. Υπάρχει απλώς.
Έμαθες πώς ακούγεται η σιωπή σου όταν δεν προσπαθείς να γεμίσεις κενά
Άρχισες να ακούς τη σιωπή σου. Όχι εκείνη που βαραίνει, αλλά εκείνη που ηρεμεί. Τη σιωπή που δεν προσπαθεί να γεμίσει κάθε κενό με θόρυβο, εξηγήσεις, μηνύματα που δεν στάλθηκαν ποτέ.
Δεν είσαι «δύσκολος χαρακτήρας»
Απλώς ξέρεις τι θέλεις. Και τότε συνειδητοποιείς κάτι απλό αλλά λυτρωτικό: δεν είσαι «δύσκολος/η». Είσαι συγκεκριμένος/η. Ξέρεις τι σε κάνει να νιώθεις ασφαλής. Ξέρεις τι σε κλείνει. Και αυτό δεν είναι ελάττωμα, γιατί απλώς ξέρεις τι θέλεις — κι αυτό, πίστεψέ με, είναι και πολύ γοητευτικό.
Δε θέλεις απλώς να αγαπηθείς. Θέλεις να αναγνωριστείς
Τέλος, έμαθες ότι δεν ψάχνεις απλώς να αγαπηθείς. Ψάχνεις αναγνώριση. Να σε δει κάποιος όπως είσαι, όχι όπως τον βολεύει. Όχι όπως χρειάζεται να είσαι για να χωρέσεις σε μια ιστορία. Μάθαμε, δυστυχώς, να μικραίνουμε για να χωρέσουμε όπου βολεύει. Ε, όχι. Μετά από έναν χωρισμό καταλαβαίνεις ότι αν δεν σε χωράει, απλά δεν θα μπεις. Θα ψάχνεις αλλού, όπου κάποια στιγμή όχι απλώς θα χωρέσεις, αλλά θα δέσεις σαν να ανήκες εκεί εξ αρχής.
Ίσως τελικά ο χωρισμός να μην είναι το τέλος μιας ιστορίας, αλλά η αρχή μιας πιο ειλικρινούς σχέσης με τον εαυτό σου. Όχι εκείνης που βασίζεται σε υποσχέσεις, αλλά σε παρουσία. Σε μικρές καθημερινές στιγμές που δεν χρειάζονται μάρτυρες για να έχουν αξία.
Και αν κάποια μέρα έρθει ξανά η αγάπη, ας μη σε βρει μικρότερο, πιο προσεκτικό ή πιο «βολικό». Ας σε βρει ολόκληρο. Με τη φωνή σου ανοιχτή, τα όριά σου καθαρά και την καρδιά σου ζεστή — όχι επειδή δεν φοβάσαι, αλλά επειδή έμαθες ότι αξίζεις να μένεις εκεί όπου δεν χρειάζεται να μικραίνεις για να χωρέσεις.
Συντάκτης: Άντρεα Λαζαρίδου
