Η υλοποίηση ενός εργαστηρίου σε μαθήτριες και μαθητές γίνεται αφορμή και έμπνευση για να ανοίξει το θέμα της ενδοοικογενειακής βίας. Με επίκεντρο ένα περιστατικό, ξεδιπλώνονται οι διάφορες μορφές της και τα άτομα που μπορούν να είναι θύτες ή θύματα. Παράλληλα, παρουσιάζονται στοιχεία σχετικά με τη συχνότητα των περιστατικών στην Ελλάδα, τα οποία, τους πρώτους εννέα μήνες του 2025, είναι εντυπωσιακά αρνητικά.
Στη συζήτηση φωτίζονται και οι αιτίες που την προκαλούν, όπως η τοποθέτηση των φύλων σε άκαμπτους ρόλους, η έλλειψη ευαισθητοποίησης γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα και η άγνοια εργαλείων επίλυσης συγκρούσεων με ειρηνικό τρόπο. Γίνεται λόγος και για τις συνέπειες που έχει το να δεχτεί κάποιο άτομο βία από άλλα μέλη της οικογένειας. Ταυτόχρονα, αναδεικνύονται οι ενέργειες που είναι καλό να γνωρίζουμε, ώστε να μπορέσουμε να ξεφύγουμε με ασφάλεια από τον κλοιό στον οποίο μπορεί να είμαστε εγκλωβισμένες/οι: η ύπαρξη σχεδίου ασφάλειας και το σπάσιμο της σιωπής, μιλώντας σε έναν έμπιστο άνθρωπο.
Αν μία φίλη ή ένας φίλος μας βρεθεί σε αυτή τη θέση, φροντίζοντας πρώτα τη δική μας ασφάλεια, παίρνουμε θέση χωρίς να περιμένουμε ότι ο δράστης θα αναλάβει από μόνος του τις ευθύνες του και δίνουμε πληροφορίες για τους υπάρχοντες φορείς στήριξης. Τα έμφυλα στερεότυπα που συνδέονται με φράσεις όπως «κάνε υπομονή» ή «κράτησέ το μυστικό» δείχνουν πόσο αναγκαίες είναι τέτοιου είδους παρεμβάσεις, όχι μόνο σε μικρά αλλά και σε μεγάλα άτομα, που βρίσκονται τόσο σε τυπικά όσο και σε άτυπα πλαίσια.
Συντάκτης: Μαίρη Χιόνη
