Ένα επεισόδιο για τους δανεισμούς των παικτών και το πώς, κάπως ανεξήγητα αλλά απολύτως λογικά, με οδήγησαν σε έναν χωρισμό. Για τις απουσίες στις αποστολές των ομάδων, λόγω της γνωστής ίωσης, που εκτός από τα έντερά μας φαίνεται να βασανίζει και τις σχέσεις μας, αλλά και για εκείνους τους ανθρώπους που δηλώνουν ξεκάθαρα ότι «δεν είναι διαθέσιμοι», κι εμείς επιμένουμε να τους αλλάξουμε γνώμη, σαν να πρόκειται για μια κατάσταση προσωρινή και όχι για μια επιλογή συνειδητή.
Για κάθε άνθρωπο που συναντήσαμε και δεν είχαμε ιδέα αν χρειάζεται φροντίδα ή χώρο. Για εκείνες τις περιπτώσεις που μπερδέψαμε τη συμπόνια με την επιμονή και την ελπίδα με την άρνηση της πραγματικότητας. Για όλα τα σημάδια που ήταν μπροστά μας, αλλά επιλέξαμε να αγνοήσουμε.
Και φυσικά, μια ωδή στον Eric Cantona, ο οποίος πριν από 30 χρόνια μας δίδαξε το ghosting— μόνο που εκείνος είχε το θάρρος να πει γιατί φεύγει και να το κάνει λίγο πιο έντιμα. Γιατί τελικά, ίσως το πιο έντιμο πράγμα που μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος δεν είναι να μείνει πάση θυσία, αλλά να φύγει με λόγια, αφήνοντας πίσω του καθαρές απαντήσεις και όχι σιωπές που βαραίνουν περισσότερο από κάθε αλήθεια.
Συντάκτης: Κατερίνα Λεβαντή
