Θαρρείς,
μια άνοιξη μένει
ανάμεσα σε τόσο ξόδεμα.
Ο χρόνος σαν αρρώστια,
οι μέρες σαν φυλακή…
παράλληλη ζωή με το παρόν
η λαχτάρα για το παρακάτω.
Κι εκεί που αρχίζει το άνθισμα
της φύσης,
σαν δεύτερη ευκαιρία μοιάζει.
Απ’ το παράθυρο
με πέπλο στα μάτια
κυνηγιούνται
τα θολά τοπία,
οι κλεμμένες στιγμές.
Επανάσταση, είπαν τον ήλιο.
Μα ποιος συλλογιέται,
ειλικρινά,
πως πάντα,
πάντα θα ‘ναι αργά…
Δεύτερη ζωή δεν έχει.
Ναι, είμαι της υπερανάλυσης, γι΄ αυτό και γράφω συνέχεια. Πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, σ’ εκείνο το μικρό σημειωματάριο της κουζίνας για τα ψώνια, πάνω στις νότες του πιάνου μου, στον ανοιχτό υπολογιστή μου, μα κυρίως μέσα στον σκληρό δίσκο του μυαλού μου. Γράφω για να εκτονώσω τις έντονες σκέψεις μου και τα δυνατά συναισθήματα μου. Γράφω για ό,τι πιέστηκε από κάτι άσχημο που διάβασα, για ό,τι ζεστάθηκε με την καλημέρα του γείτονα, για την απουσία του αυτονόητου. Είναι ανακουφιστικό να δημιουργείς, νιώθεις ζωντανός. Οπότε λέω στον εαυτό μου «Αθηνά, πιάσε τις λέξεις και πέτα». Όλα τα άλλα, απλά θ’ ακολουθήσουν.
