Μέσα απ’ τα χαμένα είδωλά σου
μου μίλησες.
Για τους αλλόκοτους κόσμους
τους εκφραστικά αλλοπαρμένους αστερισμούς
μέσα στην αταξία της τάξης του σύμπαντος.
Εκεί που το παράλογο φαντάζει λογικό
Ένας άπειρος καμβάς
με άπειρα χρώματα.
Μου έδειξες, γελώντας τρεμάμενη,
την αλήθεια.
Κι εγώ ο χαζός…
Πού να ήξερα πως ήμουν ένας κόκκος σκόνης
ανάμεσα στους τρισεκατομμύρια γαλαξίες
της ολοκλήρωσής σου.
Κι όμως, με λάτρεψες.
Νοσταλγός σίγουρα, με μια παιδικότητα που δεν εγκατέλειψα ποτέ. Όσα ένιωσα, έζησα, είναι μέσα μου, με οδηγούν. Γιατί γράφω θα ρωτήσεις... Γράφω για μένα. Περιπλανιέμαι συνεχώς αλλάζοντας κόσμους. Μέσα απ' τα ποιήματα εκφράζω όλα όσα έζησα και ζω.
Αν θέλεις να με ψάξεις θα είμαι χαμένος … σε έναν «Χαμένο Παράδεισο Λέξεων» ή πίσω από «Μαύρες Κουρτίνες» (οι ποιητικές συλλογές μου από τις εκδόσεις Διάνοια). καταθέτοντας την ψυχή μου και τα όνειρα μου με όλα τα συναισθήματα που συνθέτουν το ταξίδι μας αυτό που λέγεται ζωή.
Άλλοτε ξεχασμένος σε ένα ξέφωτο, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, χαζεύοντας τα αστέρια. Άλλοτε στην πλάτη μιας χήνας να ταξιδεύω σαν το Νιλς Χόλγκερσον. Και άλλοτε στη Χώρα του Ποτέ να παίζω με τα Χαμένα Παιδιά... για το παιδί που δεν χάθηκε ποτέ από μέσα μου.
