Ίσως να κάναμε όσα είχαμε να κάνουμε ο ένας στη ζωή του άλλου.
Ίσως να μάθαμε, να δώσαμε,
να έφτασε η στιγμή που ο δρόμος δεν είναι κοινός.
Γιατί καμιά φορά η αγάπη δε σημαίνει μέλλον.
Σημαίνει να κρατάμε ό,τι περάσαμε.
Και καμιά φορά πονάει λιγότερο να ανοίξεις τα χέρια, παρά να τα κρατάς σφιχτά.
Γιατί η πιο δύσκολη μορφή αγάπης δεν είναι να κρατάς.
Είναι να παραιτείσαι.
Μέσα από τις ιστορίες μου προσπαθώ να κρατώ ζωντανές τις μικρές αλήθειες της καρδιάς, να θυμάμαι και να θυμίζω όσα κάνουν τον κόσμο πιο απαλό και φωτεινό. Μαζεύω στιγμές από το φως, τη θάλασσα, το γέλιο και τις σιωπές που ψιθυρίζουν αλήθειες. Κάθε ιστορία είναι ένας μικρός δρόμος για τη φαντασία, για το συναίσθημα, για την ελπίδα. Θέλω οι λέξεις να αγγίζουν αργά, να αφήνουν χώρο για ανάσα και για στοχασμό, να μεταμορφώνουν στιγμές της καθημερινότητας σε κάτι που μένει στην καρδιά.
