Οι φιλόσοφοι περιφρονούν τα πάθη του ανθρώπου·
προσπαθούν να τα ξεπεράσουν με μια γλύκα υποτιμώντας τα.

Κι ο Φάουστ του Γκαίτε
«κρατάει τις άγριες ορμές του αποκοιμισμένες»,
σαν να μπορεί η επιθυμία να υπακούσει στη λογική.

Τότε, εμφανίζεται κι ο Βάγκνερ, με τον Πάρσιφαλ,
στη σκιά της πίστης, στην αυταπάτη της αγνότητας.

Κι όμως.

Ο έρωτας είναι εκεί.

Πιστός αυλικός.
Μοιχός. Ερωτοτρεγμένος.
Συγκλονιστικός κι απαθής μαζί.
Παθιασμένος. Ολέθριος.

Κι όμως.

Η κ@υλωμένη φύση του ανθρώπινου είδους δε σωπαίνει.
Δεν εξημερώνεται.

Φύσει αδύνατον.

Συντάκτης: Γεώργιος Σιλιβάκος