Οι φιλόσοφοι περιφρονούν τα πάθη του ανθρώπου·
προσπαθούν να τα ξεπεράσουν με μια γλύκα υποτιμώντας τα.
Κι ο Φάουστ του Γκαίτε
«κρατάει τις άγριες ορμές του αποκοιμισμένες»,
σαν να μπορεί η επιθυμία να υπακούσει στη λογική.
Τότε, εμφανίζεται κι ο Βάγκνερ, με τον Πάρσιφαλ,
στη σκιά της πίστης, στην αυταπάτη της αγνότητας.
Κι όμως.
Ο έρωτας είναι εκεί.
Πιστός αυλικός.
Μοιχός. Ερωτοτρεγμένος.
Συγκλονιστικός κι απαθής μαζί.
Παθιασμένος. Ολέθριος.
Κι όμως.
Η κ@υλωμένη φύση του ανθρώπινου είδους δε σωπαίνει.
Δεν εξημερώνεται.
Φύσει αδύνατον.