Θα ήθελα να της κάνω έρωτα
κάθε μέρα, για πάντα.
Δε θέλω να κοιμηθώ.
Θα βγει από την πόρτα,
το παράθυρο ή την σκέψη μου…
και το επόμενο πρωί θα με βρει
αλλαγμένο.
Αισθάνομαι το υπέροχό μας
σαν εφήμερο,
δεν ξέρω γιατί.
Κι αυτό με τρομάζει.
Ξεγλιστράει από τα χέρια μας,
τα μάτια μας…
αλλάζει σώματα και στιγμές.
Τι τραγικό,
να ζεις αυτή τη γλυκιά νιότη
με όλο το είναι σου,
με όλη τη ψυχή σου…
και ύστερα,
να πρέπει για πάντα
να την αφήσεις.
Συντάκτης: Αθηνά Τσάνταλη
