Η τελευταία φορά,
δεν ήξερες ότι ήταν η τελευταία.
Γι’ αυτό δεν πρόσεξες.
Δεν κοίταξες πιο προσεκτικά. Άφησες πολλά για «μετά».
Ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες.
Με τα ίδια λόγια.
Την ίδια βιασύνη.
Και μετά δεν υπήρξε άλλη.
Οι τελευταίες φορές δεν ανακοινώνονται.
Περνούν και το καταλαβαίνεις μόνο όταν δεν μπορούν να ξαναγίνουν.
Μέσα από τις ιστορίες μου προσπαθώ να κρατώ ζωντανές τις μικρές αλήθειες της καρδιάς, να θυμάμαι και να θυμίζω όσα κάνουν τον κόσμο πιο απαλό και φωτεινό. Μαζεύω στιγμές από το φως, τη θάλασσα, το γέλιο και τις σιωπές που ψιθυρίζουν αλήθειες. Κάθε ιστορία είναι ένας μικρός δρόμος για τη φαντασία, για το συναίσθημα, για την ελπίδα. Θέλω οι λέξεις να αγγίζουν αργά, να αφήνουν χώρο για ανάσα και για στοχασμό, να μεταμορφώνουν στιγμές της καθημερινότητας σε κάτι που μένει στην καρδιά.
