Μίλα μου, μίλα μου
ήχο δεν έχουν οι σκέψεις μας
στα σιγανά φώτα
χάνονται τα δειλινά
που σ’ αντίκρισα.
Μίλα μου, μίλα μου
ήχο δεν έχουν σκέψεις μας
κι εγώ πώς θα ακούσω τη φωνή σου
στο σκοτάδι που σε πήρε
λίγο πριν σβήσει το δειλινό της όψης σου στα μάτια μου.
Χωρίς λαλιά
με μάτια τυφλά.
Μίλα μου, μίλα μου
έστω στη σκέψη μου
να νιώσω έστω μια στιγμή πως είσαι εδώ.
Νοσταλγός σίγουρα, με μια παιδικότητα που δεν εγκατέλειψα ποτέ. Όσα ένιωσα, έζησα, είναι μέσα μου, με οδηγούν. Γιατί γράφω θα ρωτήσεις... Γράφω για μένα. Περιπλανιέμαι συνεχώς αλλάζοντας κόσμους. Μέσα απ' τα ποιήματα εκφράζω όλα όσα έζησα και ζω.
Αν θέλεις να με ψάξεις θα είμαι χαμένος … σε έναν «Χαμένο Παράδεισο Λέξεων» ή πίσω από «Μαύρες Κουρτίνες» (οι ποιητικές συλλογές μου από τις εκδόσεις Διάνοια). καταθέτοντας την ψυχή μου και τα όνειρα μου με όλα τα συναισθήματα που συνθέτουν το ταξίδι μας αυτό που λέγεται ζωή.
Άλλοτε ξεχασμένος σε ένα ξέφωτο, μια νύχτα χωρίς φεγγάρι, χαζεύοντας τα αστέρια. Άλλοτε στην πλάτη μιας χήνας να ταξιδεύω σαν το Νιλς Χόλγκερσον. Και άλλοτε στη Χώρα του Ποτέ να παίζω με τα Χαμένα Παιδιά... για το παιδί που δεν χάθηκε ποτέ από μέσα μου.
