Κι αν οι λέξεις άλλαζαν το νόημά τους;
Αν, στη θέση τους, έμπαιναν πράξεις, κινήσεις, αγκαλιές, θα είχαν την ίδια αξία;
Ίσως τότε να μεγάλωνε το τίμημά τους.
Ίσως η ψυχή μας να μην έχει ανάγκη από λέξεις, αλλά από αυτό που δημιουργούν.
Από πράξεις που μπορείς να τις δεις,
να τις νιώσεις, να τις κάνεις δικές σου.
Και τότε, σιγά σιγά, θα γίνεσαι πιο σίγουρος
για όλα τα «σ’ αγαπώ» που έχεις ακούσει,
για όλα τα «θα είμαι εδώ» που σου έχουν υποσχεθεί
και για όλες τις στιγμές που έχεις ανάγκη το «μαζί»,
να το βλέπεις να υπάρχει απλώς, στην πράξη.
Συντάκτης: Κωνσταντίνα Ελπιδοφόρου
