Να συννεφιάζει η ψυχή
κι εγώ, μπρος στον καθρέφτη, να μη γνωρίζω πια το είδωλό μου.
Πώς πέρασαν τα χρόνια…
πώς κύλησαν τα νερά.
Άλλαξε το βλέμμα
κι εκεί, στα μάτια, φαίνεται το πέρασμα των καιρών.
Και δεν είναι οι ρυτίδες που το προδίδουν, μα οι σκιές.
Κι έτσι αρχίσαμε να μετράμε αλλιώς τα χρόνια
κάθε ένας κι ένα σκοτάδι κάτω απ’ το βλέμμα.
Κυνηγάω ήλιους και ξυπνάω με τις ανατολές, γιατί για εμένα ο ρομαντισμός είναι στάση ζωής. Είναι να βλέπεις τον κόσμο με λίγο φως παραπάνω, ακόμα και όταν γύρω απλώνεται σκοτάδι. Η θάλασσα θα είναι πάντα η καταφυγή μου, ό,τι κι αν φέρει η ζωή. Πιστεύω πως η ευτυχία κρύβεται σε στιγμές, σε αγκαλιές, σε γέλια που ακούγονται λίγο πιο δυνατά, σε ηλιοβασιλέματα και ίσως, καμιά φορά, να βρίσκεται και σε δύο ή τρια μαξιλάρια παραπάνω.
