Αν έχεις βαρεθεί όλους, όλα, τα notifications, τα deadlines, τα «να κανονίσουμε ρε συ» που δεν κανονίζονται ποτέ και το μυαλό σου ζητά απεγνωσμένα mute, η Ουαλία έχει μια πρόταση που δεν περιλαμβάνει ούτε αφεντικό, ούτε Slack, ούτε ανθρώπους που σου λένε «σου έστειλα mail γιατί δεν το είδες ακόμη».
Τι κάνεις; Φεύγεις για ένα απομονωμένο νησί και μετράς θαλάσσιους παπαγάλους. Κανονικά. Με σοβαρότητα. Και με θέα που μοιάζει με screensaver.
Το νησί λέγεται Skomer Island, βρίσκεται ένα μίλι ανοιχτά των ακτών του Πέμπροκσιρ στη νοτιοδυτική Ουαλία και είναι εθνικό φυσικό καταφύγιο. Δεν έχει μαγαζιά, δεν έχει κατοίκους, δεν έχει «να πεταχτώ μέχρι το περίπτερο». Έχει όμως παπαγάλους της θάλασσας, άγρια φύση και την απόλυτη ψευδαίσθηση ότι έφυγες από τον κόσμο χωρίς να χρειαστεί να κλείσεις εισιτήριο για Μπαλί.
Η Wildlife Trust of South and West Wales ψάχνει εθελοντές για να ζήσουν στο νησί για περίπου τρεις μήνες – άνοιξη, καλοκαίρι ή φθινόπωρο – και να συμμετέχουν σε προγράμματα καταγραφής θαλασσοπουλιών. Κύριο αντικείμενο; Οι παπαγάλοι της θάλασσας. Αυτά τα μικρά, χαριτωμένα πλάσματα που μοιάζουν σαν να έχουν βγει από παιδικό βιβλίο, αλλά στην πραγματικότητα είναι είδος που κινδυνεύει με εξαφάνιση.
Η δουλειά πάει ως εξής. Οι εθελοντές χωρίζουν το νησί σε τομείς, πιάνουν ειδικά χειροκίνητα εργαλεία μέτρησης και ξεκινούν περίπου δύο ώρες πριν δύσει ο ήλιος – γιατί τότε οι περισσότεροι παπαγάλοι εμφανίζονται. Μετράς ό,τι κινείται: στο έδαφος, στη θάλασσα, στον αέρα. Αν δεν σου αρέσουν οι άνθρωποι, αλλά λατρεύεις να λες «σήμερα μέτρησα 312 παπαγάλους και κανείς δεν με διέκοψε», αυτό είναι το calling σου.
Λεφτά πολλά δεν έχει– να τα λέμε κι αυτά. Μισθός δεν προβλέπεται, αλλά η οργάνωση καλύπτει διαμονή, μετακινήσεις εντός Ηνωμένου Βασιλείου και δίνει μια υποτροφία 200–400 λιρών. Ανταλλαγή δηλαδή: λιγότερο χρήμα, περισσότερη ψυχική υγεία και ιστορίες τύπου «όταν έμενα σε νησί και μετρούσα πουλιά».
Πέρυσι καταγράφηκαν 43.626 παπαγάλοι της θάλασσας. Ρεκόρ. Σε έναν κόσμο όπου τα πάντα μειώνονται, οι παπαγάλοι στο Σκόμερ είπαν «όχι σήμερα». Και αυτό αποδίδεται σε άφθονη τροφή και – πολύ βασικό – καμία αλεπού, κανένας αρουραίος. Το νησί φιλοξενεί περίπου 350.000 ζευγάρια Manx shearwaters, χιλιάδες guillemots και razorbills, ενώ το φθινόπωρο μπαίνουν στο πρόγραμμα και γκρίζες φώκαινες, κητώδη, ερπετά και νυχτοπεταλούδες.
Η καθημερινότητα; Δουλειά, φύση, κοινότητα. Το νησί δέχεται περίπου 25.000 επισκέπτες τον χρόνο, οπότε οι εθελοντές βοηθούν και στη λειτουργία του. Μετακίνηση μόνο με σκάφος. Τρόφιμα τα κουβαλάς μόνος σου. Αν ξεχάσεις καφέ, απλώς… δεν πίνεις καφέ.
Με λίγα λόγια: αν νιώθεις ότι θες να εξαφανιστείς χωρίς να εξαφανιστείς, να προσφέρεις κάτι ουσιαστικό και να λες ότι «το καλοκαίρι μου πέρασε με παπαγάλους της θάλασσας», η Ουαλία σου κλείνει το μάτι.
