Κάθε πρωί ανοίγουν την πόρτα της τάξης κουβαλώντας κάτι περισσότερο από βιβλία και τετράδια. Κουβαλούν σκέψεις, αγωνίες, όνειρα για παιδιά που δεν είναι δικά τους κι όμως γίνονται. Κουρασμένοι, απογοητευμένοι, κι όμως εκεί, πάντα παρόντες.
Το χαμόγελό τους είναι συνήθεια πια, αλλά πίσω του κρύβεται μια κούραση που δε μετριέται σε ώρες ή σε αριθμούς. Υπάρχουν πρωινά που το σώμα βαραίνει, αλλά η καρδιά αρνείται να το παραδεχτεί. Κάθε παιδί που μπαίνει στην τάξη φέρνει μαζί του μια νέα αρχή, μια ευκαιρία για μια καλή κουβέντα, μια αγκαλιά, μια στιγμή προσοχής που μετράει περισσότερο από κάθε βαθμό ή τετράδιο.
Στις μέρες μας οι εκπαιδευτικοί δεν διδάσκουν μόνο γραμματική ή μαθηματικά. Διδάσκουν πώς να περιμένεις τη σειρά σου, πώς να μοιράζεσαι, πώς να πιστεύεις στον εαυτό σου όταν όλα μοιάζουν δύσκολα. Διδάσκουν την αντοχή, το «μπορώ» ακόμα κι όταν οι δυσκολίες μοιάζουν βουνό. Και όλα αυτά μέσα σε τάξεις γεμάτες μικρές ιστορίες, σιωπές που μιλούν και ανάγκες που δεν λέγονται ποτέ δυνατά.
Οι απολαβές τους σπάνια φτάνουν να αγκαλιάσουν την ευθύνη τους. Η αναγνώριση λείπει. Οι απαιτήσεις πολλαπλασιάζονται, αλλά κανείς δεν φωνάζει “μπράβο”. Κι όμως συνεχίζουν. Γιατί ξέρουν πως ένα παιδί χρειάζεται κάποιον να το δει, κάποιον να του πει «σε ακούω», κάποιον που θα πιστέψει λίγο περισσότερο απ’ όσο πιστεύει το ίδιο στον εαυτό του.
Και εκεί που όλα μοιάζουν βαριά, εμφανίζεται μια ζωγραφιά στο θρανίο, ένα αυθόρμητο «σ’ αγαπώ κυρία», ένα βλέμμα που φωτίζεται όταν κάτι γίνεται κατανοητό. Μικρές, αθόρυβες ανταμοιβές που δεν μπουν ποτέ σε τραπεζικούς λογαριασμούς, αλλά γεμίζουν την ψυχή και δίνουν κουράγιο για την επόμενη μέρα.
Οι εκπαιδευτικοί φυτεύουν σπόρους καθημερινά. Μερικοί ανθίζουν αμέσως, άλλοι χρόνια μετά. Και ίσως ποτέ να μην μάθουν ποιο μάθημα έμεινε, ποια λέξη έσωσε μια δύσκολη μέρα, ποια αγκαλιά έδωσε κουράγιο. Μα συνεχίζουν, γιατί αυτό κάνουν όσοι αγαπούν βαθιά.
Κουρασμένοι, απογοητευμένοι, με αποδοχές λιτές, αλλά με ψυχές που περισσεύουν. Με μια σιωπηλή δύναμη που δε φαίνεται, κρατούν όρθιες ολόκληρες γενιές.
Συντάκτης: Σοφία Γεωργούλα
