Η ησυχία μετά από μια έντονη μέρα είναι σαν βαθύς αναστεναγμός που χρειάζεσαι και προσμένεις, χωρίς να ξέρεις πότε θα έρθει να σε ανακουφίσει. Κι όμως, έρχεται, όταν κλείνουν οι πόρτες και ο κόσμος έξω σταματά να σε τραβά με φωνές και υποχρεώσεις, και πια μένεις μόνος σου. Σ’ έναν χώρο όπου μπορείς απλώς να υπάρξεις. Χωρίς πίεση, χωρίς βιασύνη. Απλώς υπάρχεις.
Στην αρχή τη νιώθεις στο σώμα σου. Οι ώμοι χαλαρώνουν, οι μύες που σφίγγονταν όλη μέρα λιώνουν απαλά, η καρδιά σου χτυπά πιο ήρεμα, το σαγόνι και οι κρόταφοί σου επιτέλους μαλακώνουν. Σαν να σου ψιθυρίζει κάποιος: “Μπορείς να αφήσεις τα πάντα τώρα”. Η κούραση δεν εξαφανίζεται αμέσως, αλλά γίνεται πιο ήρεμη, πιο ανθρώπινη. Σε τυλίγει μαζί με τη θαλπωρή πως πια είσαι σπίτι σου, σαν εκείνο το παπούτσι που βγαίνει για να πατήσει το πόδι με την κάλτσα στο αφράτο χαλί.
Μετά έρχεται το μυαλό. Οι σκέψεις της μέρας ξεδιπλώνονται μπροστά σου χωρίς πίεση. Θυμάσαι μικρές λεπτομέρειες που προσπέρασες: ένα χαμόγελο, μια λέξη, μια μυρωδιά. Τώρα φαίνονται σημαντικά, όχι επειδή άλλαξαν, αλλά επειδή έχεις χρόνο να τα δεις, να τα νιώσεις. Η ησυχία σου δίνει αυτό το δώρο: να παρατηρήσεις, να αγαπήσεις, να θυμηθείς.
Κοιτάς γύρω σου και όλα μοιάζουν διαφορετικά. Το φως που μπαίνει από τον δρόμο και διαπερνά το παράθυρο είναι πιο ζεστό, τα αντικείμενα αποκτούν μια ήρεμη παρουσία, και ακόμη και οι ήχοι, ένα απαλό τρίξιμο, ο χτύπος του ρολογιού, μοιάζουν να σε συντροφεύουν. Δεν είναι απλώς σιωπή· είναι μια σιωπή που σε αγκαλιάζει.
Και τότε συνειδητοποιείς κάτι πολύτιμο: αυτή η ανάπαυλα είναι δική σου. Κανείς δεν μπορεί να την πάρει, κανείς δεν μπορεί να την καταλάβει εκτός από σένα. Είναι ο χρόνος σου, το καταφύγιό σου, η ευκαιρία να ανασυνταχθείς και να είσαι ξανά ο εαυτός σου μετά από μια μέρα γεμάτη φασαρία.
Κι ας λένε όσοι δεν ξέρουν πως η μοναξιά και η σιωπή στο σπίτι τα βράδια είναι απάλευτη. Μερικές φορές, η ησυχία αυτή είναι που σε κάνει να χαμογελάς χωρίς λόγο. Σου θυμίζει ότι μπορείς να είσαι ήρεμος, ακόμα κι όταν όλα γύρω σου τρέχουν. Σου δίνει χώρο να νιώσεις τα μικρά θαύματα: ένα φλιτζάνι τσάι, τη ζεστασιά μιας κουβέρτας, τον ήχο της αναπνοής σου. Είναι κάτι απλό, αλλά ταυτόχρονα κάτι πολύ βαθύ.
Η ησυχία μετά από μια έντονη μέρα είναι ανάσα, γαλήνη, δώρο. Η μέρα τελειώνει, αλλά εσύ αρχίζεις να βλέπεις όλα όσα πραγματικά αξίζουν. Και σε αυτή την απλή στιγμή, όλα είναι όμορφα.
Συντάκτης: Σοφία Γεωργούλα
